Forum KrysztalyCzasu.pl

Pałac Villagro - pierwsze piętro

- No wybacz Idummu* - rzekł Nehaher - jeśli nie mam pożytku z twej służby, to nie będę za nią płacił przecie... Przestań się miotać jak motyl na szpilce i zrób coś efektywnego!

Czarownik zmierzył demona spojrzeniem pełnym dezaprobaty. Po czym zwrócił się do reszty drużyny:

- Do dzieła towarzysze, nim ci głupcy załadują balistę! - krzyknął, zachęcając wojowników do ataku.

* Demonie

Nareszcie westchnął Sigurd i głośno ryknął, do ATAKU !

No w końcu będzie zabawa hehe

Oni na prawdę chcą mnie chyba zabić, albo przyprawić o bóle serca takie na jakie skarżył się karczemny z naszej wioski. Potem biedaczynę znaleźli martwego w wychodku. Sąsiadka wygadała się, że ta suka jego żona herod-baba, grubas jeden, biła chuderlaka. Musiał się bać straszniście plotek, więc mu sercowie nie wydoliło.

- Rzućta broń psubraty, albo was psiamać powybijamy - wrzeszczał na całe gardło Derick wbiegając za barbarzyńcami do pomieszczenia.

- Ishu porahh - odpowiedział demon wyrywając z siebie bełta. - Zajmę się większym zagrożeniem - wskazał pazurem na sukkuba, który powoli wślizgiwał długi język do ucha oczarowanego Garro, który z ogromnym podnieceniem na twarzy stał i trwał w swym błogostanie.

Uderzenie serca później bełt z klatki piersiowej demona złamał się w pół i spalił się w błyskawicznym tempie. Potwór z innego wymiaru zeskoczył lekko na schody i z ogromną szybkością minął Derricka i przywalił pięścią w twarz sukkbua w postaci aquilonki. Co się dalej działo, tego bossończyk nie widział. Wolał walczyć z ludźmi, aniżeli z piekielnymi mocami.

W tym czasie Sigurd wskoczył do pomieszczenia. Długi korytarz pokryty był warstwami rozwalonego sprzętu, zaś na drugim jego końcu - około 20 metrów dalej - słychać było kołowrotek, który napinał ogromną cięciwę tej minibalisty.

Za aesirem wskoczył Adoth, potem Nehaher i na końcu Derrick.

- Rzućta broń psubraty, albo was psiamać powybijamy - wrzeszczał na całe gardło Derick wbiegając za barbarzyńcami do pomieszczenia.

- Sami rzućcie broń! - odkrzyknął jeden z łotrów przy baliście.
Piętro niżej zingarczyk Garro poczuł ogromny strach. Nagle został sam jak palec, a wokół niego z dużą szybkością biły się ze sobą dwa demony, którymi zwykle straszy się dzieci.

Rzucam się nieco w bok i padam na ziemię, próbując zejść z linii strzału.

Pałac Villagro - parter

Lodowata groza niemalże odebrała uzdrowicielowi rozum. Skamieniały z przerażenia, szeroko otwartymi oczami spoglądał na dwa zwarte ze sobą piekielne pomioty, które przeistoczyły parter pałacyku w miejsce swych zaciekłych zmagań. Roztrzaskane meble leciały we wszystkich kierunkach, a ze szczelin w ścianach sypała się skruszona zaprawa, bo obdarzone nadludzką siłą demony ciskały sobą nawzajem w gładko oszlifowane mury budowli pośród ogłuszającego huku pękających bloków kamienia.

Obsypany drewnianymi szczątkami dębowego regału Garro otrząsnął się w końcu z letargu, odzyskał po części zdolność myślenia, przede wszystkim zaś uległ zbawiennemu wpływowi wrzeszczącego wniebogłosy instynktu samozachowawczego.

Sigurd i Adoth błyskawicznie skoczyli do drzwi po obu stronach korytarza. Aesir wylądował w garderobie, zaś cymmeryjczyk przebił się przez drzwi do jednej z sypialni. Derrick również nie czekał na dalszy rozwój wypadków, tylko chwycił czarownika za kołnierz i rzucił nim o ziemię, samemu również padając i kryjąc się za szczątkami kredensu, który demon wysadził w powietrze razem z korytarzowymi drzwiami.

Garro skoczył na schody i pognał do góry, gdyż walczące przerażające bestie blokowały mu jedyną drogę ucieczki na zewnątrz domu. Przeskoczył przez dziurę w schodach i już wbiegł na pół piętro, gdy przed nim, zaledwie o dwa kroki, z głuchym brzdękiem w ścianę wbił się ogromny bełt, zanurzając się do połowy swojej długości.

Zielarz głośno przełknął ślinę i z dwojga złego, wolał pędzić na górę, niż dać się pożreć diabłom walczącym na dole.

Nehaher poczuł, jak tuż nad plecami przelatuje pocisk wystrzelony ułamek sekundy wcześniej. Gdyby nie pomoc bossończyka, czarownik skończyłby jak świnia wbijana na rożen. Stygijczyk padł głucho na ziemię, na chwilę tracąc oddech.

- Na nich! - wrzasnął jeden ze strzelców, a powietrze rozdarł syk mieczy wyciąganych z pochew.

Sigurd wstał. Ale zaraz jednak padł, gdyż nad głową świsnął mu miecz. Ukryty w garderobie łotr już nacierał na aesira. Widocznie czekał na sygnał do ataku.

Cymmeryczyk w pokoju na przeciwko stał na przeciw dwóm typkom w ciemnych kapturach i lekkich zbrojach, uzbrojonych zaś w nabijane żelazem pałki. Nie wyglądało to dobrze...

W międzyczasie Derrick wstał i nie myśląc długo, puścił pierwszą strzałę. Ta utknęła w gardle jednego z operatorów minibalisty. Jego kamrat z rykiem rzucił się szarżą, biegnąc z wysuniętą tarczą do bossończyka.

- Usella Mituti Ikkalu Baltuti* - szepnął Nehaher wstając. Słowa sięgneły głeboko, rezonując wewnatrz jego serca i czaszki i poczuł jak energia magiczna przepływa przez jego żyły. Wyciągnął rękę w stronę atakującego żołdaka, jednocześnie maskując ten ruch uniesieniem drugiej dłoni, w której niewprawnie trzymał sztylet. Głośno zaś zawołał:
- Poddaję się! Brzydzę się przemocą!
* Niechaj zmarli pożrą żyjących...

Pałac Villagro - pierwsze piętro

Zgroza, desperacja, rosnące przekonanie o rychłej śmierci - niezwykle silne emocje targające jaźnią uzdrowiciela wprawiły go w rodzaj jakiegoś bezrozumnego amoku, którego prędzej już można się było spodziewać po parze barbarzyńców z północy.

Wymachując mieczem niczym otumaniony grzybowym dekoktem, Garro zaryczał na podobieństwo zranionego niedźwiedzia i rzucił się na spotkanie człowieka z sejmitarem zamierzającego ciąć bossońskiego łucznika.