Większość mieszkańców porzuciła na chwilę swe obowiązki odprowadzając gromadnie zmierzających w stronę kamiennego mostu posłańców, poklepując ich po ramionach i życząc szczęśliwej podróży. Idący pośrodku grupki najmitów altmer zachowywał powściągliwość świadomy tego, że niemal żadne życzenia nie były słane pod adresem jego własnej osoby.
- Wrócicie z powrotem z hersirami? - zapytała siostra kupca Valeriana, która ponownie wyrosła u boku Hastura - Liczę na to, jak również na to, że przyjmiesz wtedy gościnę w moim domu.
Redgard domyślał się, że słyszący owe zaproszenie Sven, oddalony ledwie o pół kroku od dziewczyny, odkrył właśnie w swym sercu ogromne pokłady niechęci do przybysza z południa, ale jakoś wcale się tym nie przejął, spoglądając z góry w wielkie orzechowe oczy Camilli.
- Najpewniej wrócimy - odparł wojownik pamiętny tego, że i tak musiał zjawić się z druhami w Rzecznej Puszczy po odbiór nagrody za sprowadzenie pomocy - Tylko nie wiem, kiedy.
- Nie szkodzi, zaczekam - uśmiechnęła się Camilla - Chłop jesteś na schwał, wpadaj kiedy tylko zechcesz.
Płynąca wartko rzeka szumiała na sterczących z toni kamieniach, koiła uszy swym dźwiękiem. Najmici wstąpili na kamienny most łączący oba brzegi, żegnając wieśniaków zdawkowymi ruchami rąk.
Na obrazku powyżej widać kamienny most wiodący na drugą stronę rzeki. Idąc przeciwnym brzegiem na wschód prędzej czy później dotrzecie do Białej Grani.
