Forum KrysztalyCzasu.pl

- Może trza pchnąć? - krzyknął jeszcze w stronę towarzyszy przypatrujących się drzwiom z niemal dziecięcą ciekawością.

Staję do walki z toporem i tarczą osłaniając tych co próbuję otworzyć wrota, pobłogosławiłem topór wcześniej.

Tajemnicze wrota, środek nocy

Ożywieńcy napierali niestrudzenie, a mnogość ich ponownie zaczęła wprawiać Huskuna w panikę. Goblin przestał się łudzić nadzieją, że pała Barthura roztrzaska wrota w chwili, gdy pod opuszkami swych palców wyczuł delikatną magiczną wibrację. Legendy Turgulów głosiły, że czarodziejskie wrota rozbić mogły jedynie maczugi gigantów, a chociaż na co dzień Barthur jawił się Huskunowi niemalże gigantem, o podjęciu tego akurat wyzwania nie mógł nawet marzyć.

Okręcając się na pięcie i przyciskając do drzwi plecy zaklinacz poderwał do przodu prawicę, wymierzył ją pomiędzy stłoczonymi ciałami druhów i nieznajomych biorąc za cel pierwszego wspinającego się na schody martwiaka, bez wątpienia jakiegoś parszywego szubienicznika, który nie potrafił uwisieć w spokoju na szafocie.

Grzęznące uparcie w gardle słowa inkantacji zaczęły splatać magiczną esencję w czarne płomyki rosnące na palcach prawej dłoni goblina.

Jaskinia za wodospadem, północ

Wzrok Barthura podążył w kierunku usłyszanego nienaturalnego warknięcia. W słabym świetle dostrzegł gotującą się do skoku małą istotę. Przypominała ona małą dziewczynkę, a raczej przypominałaby gdyby nie przerośnięte i sięgające do kostek łapska uzbrojone w długie i ostre pazury oraz rozrośniętą paszcza pełną szczerzących się kłów. Łowca zważył w rękach młot planując odesłać małego martwiaka jeżeli już nie bezpośrednio do otchłani to na pewno co najmniej pod sufit.

Po wąskiej półce brnął człowiek średniego wzrostu, którego żywot zakończyła kara wymierzona w postaci zaciskającym się na szyi sznurze. Być może był samobójcą lub ofiarą grasantów, ale mógł też być wielokrotnym mordercą, który pragną kontynuować swe dzieło zniszczenia także po śmierci. Mordil zastawił mu drogę mierząc w jego pierś oszczepem. Wąska i śliska półka stanowiła najlepsze miejsca do odpierania ataków wroga.

Drayaharus nie zrażony niepowodzeniem wykrzyczanych uroków i zaklęć, wyszarpnął sztylet. Spojrzał krytycznie na dzierżoną w rękach broń i poczuł się jak tonący chwytający się brzytwy. Na ostrzu sztyletu zatańczyły refleksy złotego światła. Mieniły się i kusiły w ciemnościach swym blaskiem. Podążył wzrokiem do ich źródła. O dziwo wydostawały się one z sakwy stojącego obok półolbrzyma. Grubo szyta sakwa nie była w stanie zataić czegoś świecącego w jej środku.

Gusłek przełknął ślinę czując zbliżające się, dławiące i zimne przerażenie. Pian po raz wtóry wystawiał go na próbę.
Dbając o to, żeby zwieracze pozostały zamknięte, kapłan Piana wyczuł pałające z okolic wewnętrznej kieszeni płaszcza ciepło. Ciepło to rozchodziło się po jego ciele jak po dużym łyku porządnej gorzałki. Dodatkowo dodawało coś na kształt odwagi i bezpieczeństwa.

Jaskinia za wodospadem, północ

Dostrzegając kątem oka nagłe poruszenie gdzieś w górze goblin poczuł mięknące znienacka kolana, bo jego przenikające ciemność nocy spojrzenie pochwyciło znienacka widok groteskowego ghula stworzonego z ciała niewielkiego ludzkiego dziecka, zbliżającego się od strony szczytu schodów.

Huskun okręcił się na pięcie tracąc w jednej chwili zainteresowanie szubienicznikiem, poderwał połyskujący czarnymi ognikami palec w kierunku ghula uświadamiając sobie znienacka ogrom niedalekiego niebezpieczeństwa.

- Barthur! - wrzasnął na całe gardło, chociaż jego głos niemal utonął w miarowym huku wodospadu i okrzykach pozostałych zbrojnych - Bier ją, paskudę! Wal po łebie, żwawo!

Zaklinacz nie miał żadnego doświadczenia w prawdziwym boju, o walkach z nieumarłymi nawet nie wspominając - cała jego wiedza na czynieniu krzywdy innym opierała się na zdradzieckich atakach drewnianą pałką zza węgła albo dosypywaniu wywołującej niestrawność trucizny do jadła nielubianych ziomków. Desperacka konfrontacja na śliskich skałach pod wodospadem, w ciemnościach nocy i przeciwko niezliczonym w oczach Huskuna ożywieńcom, zdała się wychowankowi szamana legendarną bez mała bitwą.

Z której na dodatek żaden ze śmiertelników mógł nie wynieść głowy, w sporej mierze z powodu zdrady Burgula i Uhara.

Jaskinia za wodospadem, północ

Niewielka bryłka magicznej energii wystrzeliła z dłoni goblina, uderzyła niewielkiego ghula wprost w wyszczerzoną koszmarnie paszczękę wywołując u ożywieńca groteskowy podskok.

Huskun jęknął głośno widząc, że zaklęcie nie zrobiło martwiakowi krzywdy, a co więcej, najwyraźniej pobudziło go do działania. Wydając z siebie donośne syczenie ghul ugiął niewielkie nogi w kolanach i skoczył z wysokości kilku stopni w stronę potrząsającego groźnie pałą Barthura.

Barthura, w którego noszonej na plecach sakwie coś promieniowało niezwykłym blaskiem, przenikając tajemniczą poświatą przez wyprawioną skórę.

Półolbrzym zaczął się poruszać z niezwykłą dla siebie ruchliwością, próbując odpędzić atakującego go zajadle ghula, ale gobliński zaklinacz stracił całkowicie zainteresowanie ożywieńcem, rzucając się wprost ku majtającej na grzbiecie druha sakwie.

Drayaharus wyprzedził go o krok, łapiąc za sakwę i wieszając się na niej na podobieństwo swawolnego kociaka.

- Puszczajtaj! - wrzasnął Huskun, który przez swą opieszałość zdołał pochwycić nie sakwę, a mokre portki gnoma - Oddawajtaj!

Jaskinia za wodospadem, północ

Podrażniona magiczną iskrą energii ghoulica wystrzeliła w mgnieniu oka w stronę grupki stojącej w pobliżu spiżowych drzwi. Nadzwyczajna szybkość, mogąca być tylko i wyłącznie cechą nadprzyrodzoną, zaskoczyła nawet Barthura, który spodziewał się ataku. Nim zdążył wykonać efektywny zamach, małe monstrum uderzyło o tarczę z całym impetem swojego niewielkiego ciała. Długie szpony ze zgrzytem wyrysowały bruzdy na metalowej powierzchni herbowej tarczy. Wyprowadzony zbyt pospiesznie zamach młotem nie miał szans trafić w cel. Młot śmignął wysoko nad głową martwiaka. Tymczasem nieumarła nie próżnowała i zatopiła zębiska w goleni półolbrzyma i odskoczyła oblizując zakrwawioną paszczę.
Balin tylko czekał na taką chwilę dekoncentracji przeciwnika i ciął potężnie od góry toporem. Uśmiechnął się gdy poczuł opór a przez huk wodospadu przebił się chrobot miażdżonych kości. Chciał powtórzyć jeszcze raz ale nieumarła zwinnie uchyliła się przed ciosem.

W tejże chwili po drugiej stronie jaskini Mordil wyprowadził pchnięcie oszczepu prosto w pierś nadchodzącego wisielca. Trafił i trzymał broń sztywno starając się zatrzymać marsz nieumarłego. Martwiak nie wydawał się odczuwać jakikolwiek dyskomfort związany z wrażonego w pierś ostrza i napierał do przodu całą masą ciała.
Ukryty za plecami towarzyszy Gusłek sięgnął do kieszeni szukając źródła ogarniającego go ciepła. Jego ręka trafiła na mały przedmiot, który po wyciągnięciu okazał się kryształem wyrzeźbionymi w krysztale piersiami. Był to prezent od konającej kapłanki Arianny. Teraz jedna kryształ nie był już przezroczysty i pałał mlecznobiałym opalizującym, niosącym ukojenia skołatanym nerwom blaskiem.

Mordil stara się odrzucić napastnika kierując oszczep w stronę przepaści nad wodą, ale jeśli poczuję, że broń pęka to wtedy stara się ją wyszarpnąć, ale jeśli uda się to może zrzuci nacierającego do wody.