Forum KrysztalyCzasu.pl

Sigurd skrzyżował miecz z napastnikiem. Ten był wyjątkowo dobrze wyszkolony w szermierczej walce; aesir nie spodziewał się, że ktoś będzie w stanie tak dobrze władać bronią! Jeszcze większe było zdziwienie barbarzyńcy, gdy zamiast spodziewanego kolejnego ciosu mieczem, napastnik wymierzył mu prawego kopniaka w kolano, powodując przyklęknięcie Sigurda na prawą nogę. Od razu wystawił tarcze wiedziony instynktem - ułamek sekundy później miecz napastnika odbił się od drewna tarczy. Sigurd odepchnął broń napastnika tarczą i pchnął własnym mieczem, skacząc niczym język żaby po upatrzoną muchę.

Miecz wbił się w pustkę, gdyż napastnik odskoczył, uderzając barkiem o szafę, co go nieco wybiło z rytmu i pozwoliło Sigurdowi na powrót wstać, pomimo promieniującego bólu w lewym kolanie.

Adoth oberwał pałką w lewą dłoń; uderzenie spowodowało odrętwienie ręki i cymmeryjczyk musiał wypuścić swój mniejszy miecz służący mu do parowania ataków. Nie chcąc pozostawać dłużnym, zrobił niespodziewany wypad w przód, omijając cios pałką drugiego napastnika i wbijając się drugim mieczem po rękojeść w brzuch łotra. Zapachniało krwią...

Cymmeryjczyk uśmiechnął się. To było to, czego właśnie pragnął najbardziej od życia. Dobrej walki z równym przeciwnikiem i wysoką nagrodą za jego pokonanie...

Wspomagając się nogą zaczął wyszarpywać broń z umierającego przeciwnika i w ostatniej chwili skulił się i przywalił barkiem w atakującego łotra. Ten stracił na chwile oddech w płucach i całkowicie utracił impet w ataku. Adoth wykorzystał to i nie tracąc czasu na wyciągnięcie broni do końca, uderzył ogromną jak bochen chleba dłonią w łeb łotra. Poprawił dla pewności jeszcze cztery razy, powodując liczne sińce, guzy i zadrapania u swojej ofiary, pozbawiając ją przy tym przytomności. Drugi zaś dogorywał na ziemi.

Strzała Derricka utkwiła w tarczy z głuchym stuknięciem. Mężczyzna był w locie i wziął zamach na łucznika. ten przeczuwając co się stanieszykował się do obrony. Niestety dla bossończyka, atakujący dopiął swego i ciachnął Derricka po prawej ręce, robiąc sporej długości ranę ciele łowcy. Ułamek sekundy później z chmurki koło Stygijczyka wystrzeliły przerażające, czarne dłonie, których szpony wydłużyły się i przebiły przez ciało nacierającego.

Ten padł na ziemię, zwijając się i wrzeszcząc z bólu. Naszpikowany adrenaliną Garro, który czuł się jak osaczony niedźwiedź doskoczył - ku zgrozie Nahera - do lekko rannego łotra i dobił go, wbijając mu z wrzaskiem zdobyczny miecz gdzieś w lewe płuco - tuż pod sercem.

Pałac Villagro - pierwsze piętro

Przydeptując obutą stopą drgające jeszcze zwłoki czciciela demonów, Garro wyszarpnął ucapiony oburącz miecz z głębokiej rany w torsie człowieka i odskoczył od trupa z wyrazem skrajnej odrazy na twarzy.

- Mitro, ocal mą nieśmiertelną duszę! - wyjęczał zingarański uzdrowiciel tocząc wokół siebie wzrokiem, w którym lśnił coraz silniejszy blask szaleństwa - Zstąpiliśmy w trzewia piekieł!

Dobiegające z parteru pałacyku odgłosy tytanicznej konfrontacji ustały niczym ucięte nożem, nie pozwalając określić tożsamości zwycięzcy demonicznego pojedynku. Zlany zimnym potem Garro próbował za wszelką cenę nie myśleć o bijatyce plugawych istot, której był świadkiem, ale jego oszalałe myśli powracały do tych obrazów niczym muchy ciągnące do świeżego truchła.

Adoth otaksował pokój wzrokiem, zagrożenie zostało wyeliminowane. Podniósł miecz, który zdradziecko Go opuścił i rzekł
-No w końcu jakaś porządna rozróba i nawet jednego mamy zdatnego do przesłuchania
po czym nasłuchując
-A co tak cicho tam na dole o i widzę, że Nasz konfrater rezon odzyskał

Jak tam ktoś mocno oberwał, Nehaher możesz się rozmówić z naszym jeńcem?

Pałac Villagro - pierwsze piętro

- Ależ tak, naturalnie- rzekł czarodziej poprawiając odzienie, które znalazło się w lekkim nieładzie po ostatnim upadku na ziemię.

- Dziękuję ci, Derricku, za twoją przytomną i szybką reakcję - zwrócił się uprzejmie do łucznika. - Jestem nad wyraz zobowiązany. Zacny z ciebie człek. Bardowie w pieśniach chwalić będą z pewnością twe imię.

Zbliżył się do pokonanego opryszka i uklęknął nad nim, przyglądając mu się:
- Sigurdzie, czy mógłbyś proszę związać naszego jeńca, zanim się ocknie? Myślę, że to by wiele ułatwiło, jeśli o rozmowę chodzi...

Garro ściągnął z pleców swój tobołek i szybkimi, nerwowymi ruchami zaczął opatrywanie rany bossończyka, który stracił już trochę krwi. Mimo groźnego wyglądu rana nie była śmiertelna, a po jej wygojeniu ręka nadal będzie sprawna.

- Lepiej, żebyś przez pewien czas nie ruszał gwałtownie ręką - sapnął zielarz, który polewając ranę mocnym samogonem zszywał kościaną igłą rozciętą ranę. Derrick syczał co chwilę z bólu, ale twardo się trzymał.

Tymczasem Adoth masował obolałą dłoń; nie była złamana, ale z pewnością zwichnięta i lepiej było jej nie nadwyrężać w najbliższym czasie. Sigurd zaś chwycił leżącą na ziemi tunikę i nie zwracając uwagi na jej - zapewne - zawrotną cenę, rozdarł ją na wąskie pasy i związał nieptrzytomnego łotra, zgodnie z wolą Nehahera. Skrępowany mężczyzna nie odzyskał jeszcze przytomności.

- Wstawaj - sapnął stygijczyk, wymierzając siarczysty policzek w więźnia. Ten ocknął się po kilku kolejnych ciosach.

- Nic wam nie powiem, gnidy - wysapał, plując krwią na Nehahera. Ten odzwajemnił się kolejnym ciosem, by wyładować swoją złość.

- Gdzie Menkara? - kontynuował przesłuchanie.

- W dupie - łotr dalej zgrywał twardziela. Gdy stygijczyk chciał użyć wyrafinowanej groźby, na schodach rozległ się znajomy dźwięk.

Ktoś - lub coś - w podkutych buciorach zaczęło się wspinać. Wszyscy porzucili swoje zajęcia (oprócz Garro, który spokojnie zszywał ranę) i przygotowali się do kolejnego ataku.

Gdy barbarzyńcy obserwowali zbliżającego się i pokrytego juhą demona, stygijczyk podszedł do związanego mężczyzny i sprawnymi ciosami wyciął mu serce. Pulsujące jeszcze trzymał w dłoni.

Demon bez słowa wziął serce z dłoni, pożarł je i zniknął w chmurze fioletowego dymu.

Pałac Villagro - pierwsze piętro

- Jak to dobrze - rzekł czarownik wycierając krew z dłoni o fragment płótna wydobytego z torby - że ten człowiek tu był. Będę z wdzięcznością wspominał jego ofiarę. Albowiem gdyby nie ona, z pewnością demon musiałby odebrać duszę komuś z was. Tak więc mam nadzieję, że będziecie mieć to na uwadze, oceniając moralność mych czynów. Albowiem zaiste wyżej cenię życie mych druhów niż tych, którzy są nam wrogami.

- Co prawda, czego również żałuje, nie zdołaliśmy go przesłuchać. Jednak jak widzieliście łotr był hardy i niczego nie chciał zdradzić, a zły duch nie pozostawił mi wyboru. Pomódlmy się przeto za duszę zmarłego i ruszajmy co rychlej dalej... Albowiem mroczna magia panująca w tym domu, może sprawić, iż pojawi się więcej demonów. A niewolników jak widać nie posiadamy, by je spłacać. Przeto powiadam, nie zatrzymujmy się nad tym przykrym, acz drobnym incydentem, lecz śmiało kroczmy ku zwycięstwu...

Adoth wzruszył ramionami i rzekł
-Lepiej on niż My

Pałac Villagro - pierwsze piętro

Dygocący na całym ciele uzdrowiciel nie zdołał się w końcu oprzeć zgubnej ciekawości i przełykając śpiesznie ślinę zerknął w stronę stygijskiego czarownika. Widok potwornej rany na piersiach więźnia powiedział Zingarczykowi wszystko, bo dzięki znajomości ludzkiej anatomii Garro pojął w jednej chwili, co takiego zostało ofierze wycięte i domyślił się również, po co. Wystrzegający się na co dzień wszystkiego, co tylko mogło się kojarzyć z mrocznymi kultami, jako pobożny czciciel Mitry uzdrowiciel wiedział jednak dość dużo na temat zakazanych religijnych obrządków.

- Plugawe praktyki... - wysyczał przez zaciśnięte zęby mężczyzna, emocjonalnie wciąż balansujący nad przepaścią czystego obłędu - Kult demonów...

Długie tygodnie spędzone wcześniej w towarzystwie Nehahera w najmniejszym stopniu nie przygotowały uzdrowiciela na demonstrację sekretnych umiejętności czarownika oraz jego specyficznej moralności. Lodowaty pot skrzący się na czole Zingarczyka jawnie dowodził ogromnego wstrząsu Garra.

- Garro druhu, proszę, nie szarp tak tym igliwiem bo portki poplamię - wypowiedział ściszonym głosem Derrick - Zrobił co musiał, w to wierzmy, przeca dla nas by złego nie chciał - młody myśliwy przerywanymi sylabami ciągnął dalej - Marny jego los, ale wiesz przecie medyku, że nasza Mitra, każdego grzesznika pod skrzydła wziąć gotowa, jeno się taki ukoić musi.

Pałac Villagro - pierwsze piętro

- Zaiste, plugawe to praktyki, dlatego sprawiedliwa rzecz spotkała tego kultystę demonów - rzekł Nehaher wznosząc oczy ku niebu. Wzrok jego napotkał wszakże przydymione belki sufitu. Najwyraźniej więc niebo nie chciało mieć z nim dziś wiele wspólnego.

- Widzę Garro, iż jesteś wstrząśnięty tym, co się tutaj stało - odezwał się łagodnie, starając się uspokoić wzburzanego uzdrowiciela. - Jednakże zapewniam cię, iż nie miałem innego wyboru... Dom ten jest przeklęty obecnością złych duchów. Wszakże i tym sam, nie dalej jak chwilę temu chciałeś oddać się ohydnym i zdrożnym praktykom z sukkubem. I tylko fakt, iż ów wezwany demon zaatakował Lilitu pozwolił ci zachować duszę i życie. Nie potępiaj mnie więc, bowiem i ty bliski byłeś upadku, drogi przyjacielu...

Uśmiechnął się smutno, po czym schował do torby poplamione krwią płótno, którym ocierał ręce.

- Pospieszajmy, marny bowiem będzie nasz los, jeśli nasz gospodarz przyzwie więcej demonów - rzekł do reszty kompanii.

Pałac Villagro - pierwsze piętro

Garro struchlał słysząc wypowiedziane życzliwym tonem słowa Stygijczyka, pobladł jeszcze bardziej, chociaż mogło się wydawać, że i tak cera jego miała barwę świeżego śniegu.

- Z sukkubem... - wymamrotał spierzchniętymi wargami, na wszelki wypadek kreśląc na piersi ochronne znaki znane wyznawcom Mitry - Ohydne praktyki... musimy ratować swoje nieśmiertelne dusze! Słyszycie mnie? Zstąpiliśmy w trzewia piekieł i musimy ratować swe dusze, zanim będzie za późno!

Nieszczęsny uzdrowiciel otarł się o krawędź szaleństwa, a dziwny blask jego rozgorączkowanych oczu sprawił, że obaj barbarzyńcy przyjrzeli się Zingarczykowi podejrzliwym wzrokiem.

- Musimy ratować wszystkich, których ci plugawcy mogliby zwieść na zatracenie! - przemówił po krótkiej chwili milczenia Garro - Musimy zabić wszystkich, którzy gnieżdżą się w tym mateczniku zła!

Dzierżony w prawicy uzdrowiciela miecz wycelował prosto w gardło stygijskiego czarownika, a temu gest ten w pierwszej chwili skojarzył się z rzuconym otwarcie wyzwaniem.

- Skoro takiś biegły w tępieniu plugawych kultystów, prowadź nas prosto do Menkary! - wyrzucił z siebie Garro plując zapamiętale drobinkami śliny - Prowadź!

Stygijczyk starł rękawem kropelki śliny, które zrosiły jego umęczoną twarz. Uśmiechnął się kaprawo i wskazał palcem wskazującym schody prowadzące na strych.
Barbarzyńcy skończyli właśnie przeszukiwać piętro; nie znaleźli na nim żywej duszy.

- Kończmy z tymi czarownikami! Aż mnie ciarki przechodzą po plecach! - mruknął Adoth, kręcąc młynka prawym mieczem i ruszając za milczącym Sigurdem. Derrick chwycił strzałę w lewą rękę i gotowy do szybkiego załadowania strzały szedł jako trzeci. Wściekły a zarazem u granic swych możliwości Garro zmówił szybką modlitwę, czując, jak krótka litania podniosła go nieco na duchu.

Wszyscy powoli wchodzili do góry z Sigurdem na czele. Aesir wystawił tarczę i gotowy na niebezpieczeństwa czyhające po drugiej stronie, kopniakiem otworzył drzwi na strych.

Strych składał się z jednego, rozległego pomieszczenia. Na środku niego stał drewniany, bogato rzeźbiony pulpit, na którym jeszcze nie dawno musiała leżeć księga. Po obu stronach pulpitu wznosiły się dwie świece umocowane w małpich czaszkach. Z knotów świec uciekał siwy dym...

Sigurd i Adoth niemal jednocześnie wrzasnęli z wściekłości. Derrick, Garro i Nehaher gdy dostrzegli co tak wzburzyło obu barbarzyńców, syknęli jak jeden mąż z nieukrywanej złości.

Okno na drugim końcu było otwarte na oścież, zaś przez parapet została powieszona drabinka linowa. Bossończyk jako pierwszy zachował zimną krew i podbiegł do okna.

Nie zobaczył nikogo na terenie pałacyku.

Pałac Villagro - strych

- Marny dyletancie! - Nehaher nie posiadał się z wściekłości, wygrażając ku otwartemu oknu - Tchórzliwy kuglarzu pozbawiony krzty magicznego talentu! Analfabeto, ignorancie i amatorze, nie potrafiący odróżnić sztyletu rytualnego od obieraczki do ziemniaków! Obyś się połamał uciekając tym oknem i oby bogowie, i demony nie byli dla ciebie łaskawi!

Sapnął z wściekłości, bowiem chwilowo zabrakło mu inwektyw.

- Ta marna gnida, niegodna miana profesjonalisty zbiegła nam - rzekł w końcu, komentując oczywisty fakt. - Wątpię, czy uda nam się go wytropić w tym mieście...

Podszedł do pulpitu i przyjrzał mu się badawczo.

Za nim na co sie gapicie i po co tyle gadacie? Trzeba działać.