Forum KrysztalyCzasu.pl

Jaskinia za wodospadem, północ

Mięśnie Mordila naprężyły się i poruszyły pod skórą niczym sploty marynarskich lin. Początkowo nic się nie stało, ale po chwili wytężonej pracy mięśni, wisielec zaczął powoli przechylać się w stronę spadających z góry mas wód. Gdy tylko jego groteskowo przechylona głowa dostała się w strumień, woda pociągnęła go i porwała w pieniącą się topiel. W rękach barbarzyńcy pozostał wyrwany z chodzącego trupa oszczep. Na miejsce szubienicznika wsunął się szkielet krępej i niskiej istoty.

Tymczasem zafascynowany Gusłek wzniósł do góry wyciągnięty spod płaszcza kryształ, który rozjarzył się intensywnym mlecznobiałym światłem przeganiającym mrok z całej jaskini. Gdy tylko światło padło na stojącego w kącie ghoula, zaskomlał on wściekle i szybko jak błyskawica wskoczył na schody, kryjąc się w mroku tunelu. Podobnie zareagował szkielet, wycofując się za krąg światła.

Szarpnięty przez iluzjonistę mieszek otworzył się na tyle aby wcisnąć do niego dłoń. W wyszarpniętej z sakiewki garści zalśniło kilka miedzianych monet i świecący złotym blaskiem krążek zaopatrzony w otwór na łańcuszek, z wyrytym symbolem łzawiącego oka. Symbol był łudząco podobny do tego, który znajdował się na spiżowych wrotach. W tejże chwili powierzchnia owalu na wrotach zadrgała i zafalował nieznacznie jakby była zrobiona z płynnego metalu.

Zaskoczony i uradowany efektem działania amuletu Gusłek wystąpił przed towarzyszy dzierżąc cycatą figurkę niczym najpotężniejszy oręż. Kierował blask amuletu kolejno na każdego nacierającego wroga wykrzykując na całe gardło:

- W imieniu Piana, cofnijta się szkarady i wracajta skądżeśta wypełzły! Usłuchajta Pana Uciech i ustąpta pod nakazem wiernego sługi jego, Gusłka! Sio, sio sio paskudy!

- Zaiste, zaiste! - krzyczał uradowany gnom, słysząc, że nie jest jedynym wyznawcom Pianna. Zaczął przez chwilę naśladować Gusełka, małpując jego ruchy i krzycząc to samo.

- Co dwóch najbardziej umiłowanych sługów Pianna to nie jeden! - krzyczał uradowany, choć wyczerpany Goblin.

Nacierający nieumarli zobaczyli jeszcze, jak gnom pokazuje im brzydki gest środkowym palcem, a następnie rozciąga usta i wystawia język, niczym kilku letnie ludzkie dziecko.

Mordil na widok nadciągającego szkieletora jeszcze mocniej stanął na nogach, już kiedyś spotkał takie dziwa i wiedział, że jego broń nic im nie robi ale mimo wszystko goblin starał się trafić w miednicę kościotrupa tak aby jeśli ostrze oszczepu trafi to weszło w kość a Mordil będzie mógł kolejnego zrzucić ze skarpy, w drugiej ręce toporek jeśli miałoby dojść do bliskiej walki.

- Usz Ty pierunie jeden! Jak cie palno w czape! - sapał Barthur bezskutecznie próbując trafić młotem małego i diabelnie szybkiego martiwaka. Nawet nie miał czasu spojrzeć za siebie, aby sprawdzić co też Huskun wyprawia z jego sakwą.

.... Nie zamierzam...

Jaskinia za wodospadem, północ

Oblany zimnym potem i szczerze przerażony Huskun nie wiedział już, co właściwie winien był czynić. Niezrozumiała, ale cudowna natura znalezionych na miejscu rzezi przedmiotów - bez wątpienia niezwykłych artefaktów - okazała się dość silna, by niezłomni dotąd nieumarli zaprzestali znienacka ataku, a same drzwi uległy niesamowitej transformacji.

- Co to to? - wybąkał do samego siebie goblin otwierając ze zdumienia usta, co w połączeniu z wytrzeszczonymi ślepiami przydało mu aparycji istnego wiejskiego głupka - To je co?

Rozanielone oblicze Gusłka natchnęło zaklinacza przekonaniem, że wszelkie niebezpieczeństwo znienacka przeminęło i horda ożywieńców stanęła w obliczu rychłej zagłady, ze swoim mrocznym panem włącznie.

Mordil stara się bronić przejścia mając nadzieję, że reszta jakoś da radę otworzyć te wrota.

- Żeś wreszcie na łoczy przejrzała pokrako! Bych Ci wszystkie gnaty porachował! - pogroził pięścią Barthur za uciekającym ghoulem, nim dopiero zdał sobie sprawę co się dzieje za nim. Olbrzym przestał krzyczeć zaczynając rozumieć, ze to bynajmniej nie jego odwaga i niezrównane bojowe umiejętności zmusiły martwiaka do ucieczki.