Forum KrysztalyCzasu.pl

Enkaiden, dystrykt Fractorius, 214.815.M41

Na nieprzyjaznym obliczu mężczyzny pojawił się na chwilę wyraz nieudawanego skonfundowania.

- Dobre wieści? - powtórzył słowa Nathana z nutą powątpiewania - Reginald was przysłał? Gdzie on się podziewa?

- Nie przysyła nas Reginald - przerwała pytania starszego człowieka Medea - tylko zastępca szefa ochrony gildii LaGrando. Reginald został wysłany
z pewną...misją i w związku z tym jakiś czas go nie będzie. Niemniej do szefa ochrony dotarły pewne niepokojące informacje i związku z tym
musimy z panem porozmawiać. Może lepiej wejdziemy do środka ?

- W rzeczy samej proszę pana, powodem naszego przybycia jest nikt inny jak Reginald, a w zasadzie związek małżeński z naszą siostrą, tą ową niewiastą tutaj. Czy musimy rozmawiać o sprawach rodzinnych na przy wszystkich sąsiadach?

Enkaiden, dystrykt Fractorius, 214.815.M41

Medea przemawiała spokojnym opanowanym tonem, chcąc dowieść swych dobrych intencji. Gospodarz przyglądał jej się przez dłuższą chwilę, marszcząc czoło i zastanawiając się nad czymś intensywnie. Potem przymknął bardziej drzwi zdejmując z nich łańcuch i wejście do mieszkania stanęło przed gośćmi otworem.

Pozbawiony okien, pogrążony w półmroku elektrycznych lamp, apartament sprawiał wrażenie wyjątkowo ubogiego siedliska. Nieliczne wysłużone meble wyglądały na zadbane, ale żadne zabiegi nie mogły ukryć ich wieku. Drzwi do sąsiedniego niewielkiego pomieszczenia były zamknięte, Medea zdołała zerknąć jedynie do wnętrza mikroskopijnej kuchni.

- Zatem przysyła was pan Raggard - powiedział Zoran Trond, wskazując dłonią na umieszczoną przed starym monochromatycznym telewizorem sofę - Czym mogę wam służyć?

- Sprawa jest dosyć delikatna - zaczęła Medea siadając na skraju sofy i uważnie obserwując swojego rozmówcę - Jak zapewne zdążył się pan zorientować nie jesteśmy mieszkańcami Spectoris. Jesteśmy pracownikami Gildii Zarastusa ze Scintilli. Nasza Gildia otrzymała prośbę o pomoc w dosyć delikatnej sprawie. Otóż jak nam powiedziano zachodzi podejrzenie, że niektórzy z pracowników Gildii LaGrando mogą być zamieszani w przemyt...niezupełnie legalnych towarów na Sibelliusa.

Agentka zawiesiła na chwilę głos w oczekiwaniu na ewentualną reakcję swojego rozmówcy.

- Szef ochrony LaGrando skontaktował się z naszym przedstawicielem i poprosił o dyskretne przyjrzenie się sprawie, jako że nasza Gildia ma...powiedzmy dobre kontakty z przedstawicielami prawa w Sibelliusie. - Medea uśmiechnęła się lekko - Sprawa jest delikatna i wszystkim zależy na dyskrecji zatem LaGrando nie chce chwilowo angażować w to "śledztwo" swoich ludzi. Stąd nasza tu obecność. Czy ma pan może jakieś informacje o kontaktach swojego syna ? Jakichś bliższych czy dalszych znajomościach ? Odwiedzinach ? Nietypowych spotkaniach ?

Enkaiden, dystrykt Fractorius, 214.815.M41

Zoran Trond wysłuchał w skupieniu oświadczenia Medei, w jego trakcie przykładając do skroni prawą dłoń. Zmarszczki na czole starszego mężczyzny jeszcze się pogłębiły.

- Rozumiem, że to niebywale poufna sprawa - oświadczył bardzo cichym tonem, kiedy operatorka skończyła przedstawiać powód swej wizyty - Z doświadczenia wiem jak delikatne mogą być takie postępowania wyjaśniające, całe życie przepracowałem dla rodu LaGrando.

Zoran urwał na chwilę, przycisnął dłoń mocniej do skroni, a na jego obliczu pojawił się grymas nieukrywanego cierpienia.

- Stara przypadłość, przez wzgląd na którą musiałem zaprzestać pracy dla gildii - powiedział z leciutką nutą zawstydzenia - Muszę zażyć lekarstwo. Siądźcie, rozgośćcie się. Napijecie się może czegoś? Nie mam niestety wyszukanego wyboru, ale znajdę jeszcze butelkę importowanego amasecu. Zapomniałem... oczywiście możecie się wylegitymować?

Medea skinęła głową sięgając do wewnętrznej kieszeni kurtki i wyciągnąwszy kartę identyfikacyjną położyła ją na stoliku przesuwając powolnym ruchem w stronę siedzącego po drugiej stronie Tronda.

- Jesteśmy co prawda w pracy, ale odrobina amasecu nie powinna zaszkodzić - agentka z uśmiechem skłoniła głowę.

Enkaiden, dystrykt Fractorius, 214.815.M41

Zoran Trond uchylił szerzej wiodące do kuchenki drzwi, zaczął się krzątać przy wiszącej szafce wyciągając z niej poszczękujące charakterystycznie karafki. Ułożył naczynia razem z butelką alkoholu na metalowej tacy, otworzył szufladę szafki sięgając po coś, co przywiodło na myśl obserwującej go skrycie Medei okrągłe podkładki na karafki.

Dziewczyna wykorzystała chwilę nieobecności gospodarza, by wyciągnąć z kabury pod pachą wytłumionego Hamida, odbezpieczyła pistolet płynnym ruchem wsuwając go pod położoną na kolanach poduszeczkę. Jednocześnie posłała porozumiewawcze spojrzenie siedzącemu opodal Nathanowi.

Starszy mężczyzna wrócił z kuchenki z tacą zastawioną naczyniami, ustawił na blacie niewielkiego stolika karafki, odkorkował zapieczętowaną butelkę amasecu. Medea natychmiast pochwyciła w nozdrza zapach taniego alkoholu. Trond rozlał trunek do karafek i podał napełnione naczynia Medei oraz Nathanowi.

- Wypijmy za zdrowie mojego syna - powiedział tonem, w którym pobrzmiewała nuta nieudawanego smutku - Oby Bóg-Imperator obdarzył go łaskami.

Nie czekając na swych gości Trond uniósł karafkę do ust i wychylił całe naczynie jednym łykiem.

Nathanowi nie wiedzieć czemu, zapaliła się ostrzegawcza lampka w głowie. Butelka alkoholu jakoś mu nie pasowała do wszystkiego i miał przeczucie, że zaraz stanie się ciś złego. Zoran skłamał. Miał wziąść lekarstwo, a tymczasem zamiast łykać pogułki, przyniósł alkoholu. Ten pozornie nic nie znaczący poczęstunek mógł być znakiem rozpoznawczym dla członków rodziny, albo Trond już zorientował się, że nie ma do czynienia z tymi ludźmi za których się podali i zaserwował sobie i gościom pożegnalną truciznę... Może tak a może nie... Niemniej jednak Silvanus sięgnął po kieliszek ale wiedziony głupim przeczuciemnie skosztował trunku tylko bardzo wnikliwie skupił się na jego aromacie.

- Serdecznie dziękuję za tak wspaniały kordiał ale ostatnio miejscowe specjały... strasznie wymęczyły moje ciało i wolę nie ryzykować. Myślę, że nie tylko ja ostatnio się podtrułem. Różnica kultur.

Hoster miał czasem dziwne przeczucia, w tym momencie przeleciały mu dwie, które co prawda natychmiast odrzucił. Ale nadal czaiły się w ciemniejszych zakamarkach jego umysłu. Pierwsza była taka, że stary się właśnie otruł na ich oczach. Mógł mieć jeszcze inne dzieci, które chciał uchronić. A druga gorsza mówiła mu, że nie wiedzieli czym się zajmował i czy aby nie był psykerem pracującym dla rodu LaGrando.