Forum KrysztalyCzasu.pl

Ogromny szałas, czas nieokreślony

Po przekroczeniu płynnej tafli wrót Huskun w mgnieniu oka pojawił się w jasno oświetlonym przestronnym wnętrzu. Stanął oślepiony przez jaskrawe światło. Jego zdziwienie było tym większe, że spodziewał się znaleźć w jakimś ciemnym lochu po drugiej stronie spiżowych wrót.

W miarę jak wzrok przyzwyczajał się do światła Huskun zaczął dostrzegać zadziwiające szczegóły swojego otoczenia. Po pierwsze zniknęło nękające go uczucie zimna i przemoczenia. Teraz jego ciało okrywało miękkie i ciepłe futro z norek. Tuż przez młodym czarodziejem stało wielkie prawie jak on lustro z wypolerowanego metalu. Goblin prezentował się wyśmienicie. Nowe miękkie buty, skórzane spodnie z łosia, futrzana kapota z puchatym kołnierzem. Jednak zadziwiające było to, że jego pierś zdobił amulet wodza, a w ręku dzierżył kostur szamana. Rzadko się zdarzało, że ktoś pełnił obie te funkcje jednocześnie.
Tuż za jego plecami znajdowała się kotara, za którą przez szparę widział klęczących przy ognisku, związanego Uhara i Borgula. Widać czekających na wyrok.

Gdy światło straciło już swoją oślepiającą moc, Huskun dostrzegł, że u szczytu lustro ozdobione jest znanym mu symbolem łzawiącego oka...

Przez chwilę było ciemno, ale zarazi pojawiło się rażące światło paleniska. Palenisko to było niczym innym jak kominkiem w karczmie. Wszędzie wokół ludzie rozmawiali, śmiali się lub śpiewali pieśni w różnych językach. Powietrze było przesycone zapachem dymu, skwaśniałego wina i pieczonego mięsa.

Balin siedział w niedaleko kominka w którym karczamarz obracał zamontowanym sprytnie rożnem. Tuż obok kominka znajdowało się lustro z wypolerowanego metalu. Balin widział się w nim doskonale. Był ubrany w swoją ulubioną zbroję z narzuconą szatą informującą o jego kapłaństwie. Z za pasa sterczał topór, a broda była starannie zapleciona.

- A co tam znowuż za harmider na zewnątrz. Uszy aż bolą. Szykują już moją kolację Balinie? - kapłan usłyszał skrzypiący głos swojego dziada po drugiej strony ławy. Tego skrzypiącego, nieznoszącego sprzeciwu głosu nie można było pomylić z niczym innych.

Kapłan Gotam-gora rozwarł szerzej oczy. Cała sytuacja była tak niespodziewana, że aż zabrakło mu powietrza. On znał tą karczmę. Już tu kiedyś był. To tu legła w gruzach cała jego przyszłość i honor
.
Zaraz zaraz, nawet słowa dziadka już kiedyś zostały wypowiedziane...
Przemykająca kelnerka zawadziła biodrem o stół, a z jej rąk wyleciał jeden z niesionych kufli. Balin złapał go zręcznie zanim ten jeszcze upadł na podłogę. Korpulentna posługaczka nie powstrzymała westchnienia zachwytu nad taką szybkością i zręcznością. Krasnolud jednak po prostu wiedział co się wydarzy, bo już kiedyś uczestniczył w tej scenie.

Zaraz do karczmy wpadnie straż i zacznie na siłę wypędzać wszystkich do gaszenia pożaru. Wieczerza dziadka ucieknie, a ten z nerwów padnie martwy jak kłoda!

Gdy strażnicy rozwarli drzwi karczmy, na lustrze zalśnił symbol łzawiącego oka.

Próbuję uspokoić dziadka i wyprowadzić go z karczmy, mimo , że nie bardzo dowierzam swym zmysłom. Staram się jednak ocalić mu życie, wiedząc co nastąpi wkrótce.

Drayaharusa powitały gwizdy, oklaski i radosne okrzyki. Nie wiadomo skąd pojawił się przed wejściem na dużą i mocno oświetloną scenę. Kurtyna była jeszcze zasłonięta ale jego nieskromnie ubrane asystentki ustawiały rekwizyty niezbędne do iluzjonistycznego pokazu.
Tuż obok Goblinaa stało ogromne lustro z wypolerowanego metalu. Drayaharus prezentował się wyśmienicie. Gustowne czarne i obcisłe ubranie było zapinane na złote guziki z kamieniami szlachetnymi. Ozdobiono je symbolami wyszytymi złoto nicią. Na ramiona narzucona czarna peleryna o jaskrawo czerwonym wykończeniu. Twarz zasłaniała nadająca mu tajemniczości maska.
Imagineru obrócił się kilkakrotnie i cmoknął z zachwytu, gdy posłyszał szept hojnie obdarzonej przez naturę asystentki.
- Mistrzu, już wszystko gotowe.

Drayaharus spostrzegł, że lustro wieńczy tabliczka zaopatrzona w symbol łzawiącego oka.

Otrząsnąwszy się z pierwszego zaskoczenia i postanawiając już co należy czynić już miałeś ruszyć, gdy nagle powierzchnia stojącego nieopodal lustra zadrżała, zachybotała i pokryła się delikatną zmarszczką fal. Widoczne już wcześniej łzawiące oko zajarzyło się jaskrawym blaskiem..

Balin uważnie spogląda na lustro i jego otoczenie, wykrywa magię i stara się znaleźć kogoś kto odpowiada za te iluzje przeszłości.

Barthur przez chwilę stał oniemiały ze zdziwienia i zachwytu. Oto stał w mroczniejącym z wolna lesie. Słońce właśnie chowało się za wierzchołkami szpiczastych jodeł.Na niebie zaczęły skrzyć się znajome gwiazdy. W niezmąconej wodzie ustawionej obok, niedziałającej fontanny, zobaczył swoje odbicie. Był ubrany w kosztowną szatę obszytą złotą nicią i z futrzanym kołnierzem. Pod pachą spoczywał opasły zwój map. Po chwili zorientował się, że w dłoni trzyma duży stalowy klucz. Mało tego, kilka kroków przed nim wybudowano strzelistą i pnącą się ku samemu niebu wierzę. Z jakichś powodów wiedział, że jest wierzą obserwacyjna, astrologiczna. Wiedział też, że dzierżony przez niego klucz, pasuje idealnie do zamka. To była jego wieża...
Nim jednak zdołał ogarnąć wszystko myślą lub zdążył cokolwiek zrobić, powierzchnia wody zadrgała jakby muśnięta delikatnym powiewem, w na jej dnie zajarzył szkarłatnie, duży symbol łzawiącego oka.

Goblin przesadził portal jednym skokiem i znalazł się w kompletnej ciemności. Poczuł zapach ziemi, zbutwiałego drewna, a pod nogą coś zachrzęściło złowieszczo. Jego twarz musnął powiew suchego wiatru. Więc udało mu się przedostać na drugą stronę. Nie widział jednak, ani nie słyszał pozostałych. Odczekał chwilę, aż wzrok przyzwyczai się do ciemności. To co zobaczył zdumiało go. Był w jakiejś kopalni. A pod nogami chrzęściły zmumifikowane ciała owadziopodobnych-człekokształtnych stworzeń. On je znał, chociaż nie pamiętał. Nagle utonął w jaskrawym blasku. Mrużąc oczy spostrzegł stojącego z latarnią Skelę. To ona tak go oślepiła. Oboje byli obrani w stroje jakie nosili na Orkusie Wschodnim, a ich ciała pokrywał pył pustyni. W wyrobisku łączącym się z tunelem w którym stali piętrzyły się skrzynie, kufry, worki i szkatuły pełne błyszczących w w świetle bogactw.
Skeli od razu rzuciły się w oczy wystające z jednej ze szkatuł pękate butelki w których to pojawiały się to nikły różne obrazy, twarze i migoczące kolory.
Tuż po prawej stronie o ścianę stało oparte duże na dwa metry lustro. Gdy tylko Mordil zrobił krok jego powierzchnia zadrgała i zafalował. Natomiast pod jego powierzchnią rozjarzył się symbol łzawiącego oka.

Krasnolud poturlał się pod wpływem uderzenia. Było ciemno. W nozdrza uderzyło go powietrze przesycone stęchlizną i wilgocią. Gdy wstał, a oczy przyzwyczaiły się do półmroku, dostrzegł, że jest w krypcie. W tej krypcie! Jego wybranka leżała przykuta łańcuchami do katafalku wodząc wokół niewidzącymi oczyma. Przed katafalkiem stał piedestał na którym spoczywała otwarta księga. Bazookh wiedział, że jej karty zawierają zaklęcie zdolne przywrócić elfkę do życia!
Gdy ruszył pędem w jej stronę, ujrzał postać koło siebie. Serce mu drgnęło gwałtownie, ale po chwili odetchnął, to było jego odbicie w lustrze. Tyle, że teraz miał na sobie rytualną kunsztowną szatę, a twarz zdobił misterne rysunki. Gdy już miał ruszyć do księgi, lustro ożyło, a jego powierzchnia zafalowała jak woda. Pod tą powierzchnią rozjarzył się symbol łzawiącego oka.

Tak, tak i po trzykroć tak ! Niech pochwalony po tysiąckroć będzie Pian i wszystkie jego demon. Tuż przed Gusłkiem pojawił się suto zastawiony stół, wręcz uginający się pod ciężarem jadła i napitku. Gusłek załkał z radości. Półnaga służka niosła na ramieniu wielki dzban, pewnikiem pełny rytualnego wina. Wyciągnięte wysoko do góry ręce spowodowały zadarcie sukienki i ukazanie się mahoniowych kształtnych ud.
Gusłek wykonał krok i zatrzymał się ponownie zaskoczony. W stojący obok wysokim jak on lustrze, zobaczył swoje oblicze. Ubrany był w luźną i łatwą do zrzucenia szatę, wypachnioną różanym olejkiem. Jego skóra natarta była olejkami, włosy miał w ładzie i nabłyszczone. W sam raz żeby czcił Piana na wszelkie możliwe sposoby.
Już miał ruszyć przed siebie gdy lustro drgnęło i zafalowało, a pod jego powierzchnią rozjarzyło się szkarłatne łzawiące oko.