Forum KrysztalyCzasu.pl

Vanko zabił nożem pierwszego Pikta jaki do niego podszedł, potem zerwał się do biegu, kilku Piktów za nim, Tecumseh rzucił Vankowi sejmitar i stanął u jego boku naprzeciw nich 8 Piktów, reszta rusza w stronę ściany lasu, poaza kolkoma jakcy zostali pzry Ayodii.

Rzucam toporkiem potem przechodzę na topór. Lepiej trzymać szyk i uderzyć na nich. Chrońmy rangerów przez walka wręcz jak długo się da. mam zamiar krzyknąć przed pokazaniem się żeby reszta"kompanii" ich okrążyła(szanse marne ale zawsze trochę dezinformacji nie zaszkodzi).

Druss pośpiesznie odłożył kusze, sięgając jednocześnie po toporek do rzucania.

- Kompania okrążać ich, nie mogą ujść! - rzucił po aquiliońsku, w tym czasie zamachnął się aby rzucić toporkiem w pierwszego pikta.

Takie pytanie jak oni się poruszali, chodzi mi o szyk wyszli z lasu ławą czy może kolumną? Bo mam nadzieje że będą wchodzić do walki stopniowo, w innym wypadku raczej nie wróże nam świetlanej przyszłości XD(no oczywiście pomijając bohaterską śmierć na stosie pokonanych wrogów).


Keth nie wiem dokładnie co się stało, napisałem posta i wcisnąłem odpowiedź. sądziłem że poszedł(strona zaczęła się ładować, o ile dobrze pamiętam tak jak po wysłaniu postu), wiec odeszłem od komputera bo musiałem iść coś innego robić. Jak po godzinie wrócił to okazało się że zamiast wstawionego postu w wątku był on nadal w okienku szybkiej odpowiedzi. Też wole pisać w innym programie, ale przy obecnym stanie komputera mogę co najwyżej liczyć na notatnik . Nie ma w sumie czym się przejmować bo tekst nie znika, jakby znikał to mogło by być krucho.

BTW: jutro mnie nie będzie do wieczora(wyjazd do klubu co tygodniowy).

- Za Aquilonie, brudasy! - krzyknął Zorian, odrzucając kuszę i dobywając miecza i tarczy z pleców. Czekając na pierwszych przeciwników, aquilończyk zdołał jeszcze wykrzyczeć do sojuszników - formacja: szereg!

Belvas odłożył kuszę i szybkim ruchem cisnął w piktów drobnym nożem do rzucania. Każdy w drużynie mógłby zachodzić w głowę skąd ostrze wzięło się w ręce zabójcy, ale mieli teraz istotniejsze problemy...

Zorian zacisnął zęby z bólu, kiedy grot włóczni przedarł się przez zbroje lamelkową i dźgnął aquilończyka w brzuch. Zaraz po tym, krótki miecz weterana zasyczał wściekle, dźgając przeciwnika prosto w klatkę piersiową. Zorian opierając nogę o tors umierającego pikta wyszarpał miecz. Kątem oka zauważył niewielki ruch z lewej strony. Niemal natychmiast podniósł tarczę, o ułamki sekund unikając ciosu. Zaraz potem sparował płazem miecza uderzenie toporem. Zorian nie pozostawał dłuży w ataku: miecz wściekle kąsał napastników, wychylając się zza tarczy.

Gdy trzeci z kolei pikt padł martwy, weteran z ulgą zauważył, ze reszta się wycofuje. To była idealna szansa. Rzucił tylko okiem, czy któryś z sojuszników ma kłopoty. Akurat załapał się na burze ostrzy, którą wywołał Vanko, ścinając swoim sejmitarem dwóch piktów.

Zorian nie tracił czasu. Upewniwszy się, że przeciwnicy są poza zasięgiem miecza, szybko podniósł z ziemi kuszę, leżącą z nim, załadował bełt i przycelowując ułamek sekundy, posłał pocisk na cofających się dzikich.

Podstęp nie udał się aż tak, jak się spodziewał Vanko.
W myślach jednak nie winił się za to- te małpy są najwyraźniej zbyt tępe,
by zachowywać się przewidywalnie. Pewnie jakby uciekał z bananem, albo korytem żarcia- o tak, wtedy pobiegliby za nim. Małpy... widział je kiedyś na zamorańskim targu.. nie wiedzieć czemu jego myśli zadziwiająco spokojnie powędrowały ku tym odległym czasom, gdy " zwiedzony kawał świata" ograniczał się do najbliższej osady, wydającej mu się centrum wszechświata.
Tecumseh pojawił się nagle, Vanko uznał że korzystając z okazji ten wszawy pies ubije go bezbronnego.
Tymczasem rzucony sejmitar powędrował wprost w ręce Vanka, który wyskoczywszy w górę pochwycił go w powietrzu
i obróciwszy się w locie z pasją ciął przez łeb zaskoczonego pikta.
Głowa kolejnego psubrata eksplodowała, gdy nadbiegający Tecumseh powalił wroga niespodziewanym ciosem wyprowadzonym zza pleców napastnika, lecz zwierzęca żądza krwi dzikusa poprowadziła jeszcze jego ramię ku trzewiom Tecumseha pozbawionym mocy witalności ciosem agonii.
Zaroiło się od małp, bogowie wstrzymali czas w miejscu gdy maczuga wściekłej bestii zamigotała przed opadającym z wyskoku Vankiem, ciężko przykucnięty na ugiętych kolanach nie był jednak w stanie uchylić się skutecznie przed łaknącym jego krwi toporem kolejnego tubylca, który chciwie przedarł się przez pancerz na jego torsie.
Tecumseh z furią wpadł na nich z boku obaliwszy pierwszego z nich zamaszystym ciosem tańczącego w jego rękach ostrza, opadłszy na wywróconych przeciwników z wrzaskiem rozszalałej, dzikiej bestii raz po raz wydzierał z nich okruchy ulatującego życia. W pasju swej nie dostrzegł nawet rozpaczliwego ugryzienia w nogę, a Vanko w ostatniej chwili zbił-
choć nie dość dokładnie- cios, który jedynie prześlizgnął się po ramieniu Tecumseha. Kopnięciem odrzucił wroga. Ostrze sejmitara zatonęło w nerkach wojownika; krew trysnęła na twarz Vanka, który niczym wojownik z dawnych pieśni runął na trzech kolejnych piktów. Opanowany wolą śmiercionośnego zniszczenia z niezwykłą szybkością siekł i rąbał na prawo i lewo, aż serca wrogów zamarły, a ich umysły zwątpiły w zwycięstwo.
Gdy bojowy okrzyk Tecumseha zagłuszył szczęk oręża wola walki całkowicie opuściła 3 piktów, którzy jeszcze kilka uderzeń serca wcześniej pragnęli rozszarpać rosłęgo zamorianina.
Bogowie wojny otrzymali godny hołd, więc gdy piktowie zaczęli się cofać, Vanko nie podążył za nimi z niepokojem rozglądając się za towarzyszami. Nigdzie wszak nie dostrzegał Tranicosa!