Odpoczywacie, wspólnie wieczorem przy ognisku, z nogi Kitajczyka znowu dymi, poniżej opis wizji jaką ujrzeliście. Wizja może się dziać kilka naście lub kilka dni temu, tego nie wiecie.
Scena jaką znowu widzicie po tym jak z nogi Chen Shu uniósł, się magiczny dym, w nim zaś, dostrzegacie obrazy sprzed kilku, może kilkunastu dni przed waszą wyprawą na ratunek Unguriusowi, kiedy to , jakiś najemnik akwilończyk jedzie wioząc na zdobycznym wielbłądzie, kobietę.
O świcie, najemnik i dziewczyna, wyruszyli na zachód. Amalryk posadził Lissę na wielbłądzie, pokazawszy jej,
jak utrzymać równowagę.
Złapała się oburącz siodła, zdradzając całkowitą nieumiejętność jazdy.
To znów zdziwiło młodego Akwilończyka. Dziewczyna wychowana na pustyni, która jeszcze
nigdy nie siedziała na wielbłądzie i aż do poprzedniego wieczora nigdy nie jechała na koniu!
Amalryk sporządził dla niej coś w rodzaju płaszcza. Włożyła strój, nie zadając żadnych
pytań, nawet nie pytając, skąd go ma przyjmując go tak jak wszystko, co dla niej robił z
wdzięcznością i bez wahania, nie dociekając powodów.
Amalryk nie powiedział jej, że jedwab, który teraz osłaniał ją od słońca, przedtem okrywał czarną skórę jej porywacza.
Gdy jechali, znów zaczęła go prosić, aby opowiedział jej coś o świecie jak dziecko
dopominające się bajki.
Dziewczyna rzekła, wiem, że Akwilonia leży daleko od tej pustyni powiedziała. Między nią leży
Stygia i ziemie Shemu i inne krainy. Jak to się stało, że jesteś tutaj, tak daleko od ojczyzny?
Przez chwilę jechał w milczeniu, trzymając w dłoni uzdę wielbłąda.
Argos i Stygia toczą wojnę rzekł nagle. Koth też zostało w nią wplątane.
Kothijczycy nalegali, aby jednocześnie zaatakować Stygię. Argos zebrało armię najemników,
którzy wsiedli na okręty i pożeglowali wzdłuż wybrzeża na południe. W tym samym czasie
armia Koth miała zaatakować Stygię na lądzie. Byłem jednym z najemników w armii Argos.
Napotkaliśmy stygijską flotę i pobiliśmy ją, odrzucając z powrotem do Khemi. Powinniśmy
wylądować, splądrować miasto i podążyć wzdłuż rzeki Styks, lecz nasz admirał był ostrożny.
Przewodził nam książę Zapayo da Kova, Zingaranin.
Płynęliśmy na południe, aż dotarliśmy do porośniętych dżunglą brzegów Kush.
Tam wylądowaliśmy i statki rzuciły kotwice, zaś armia ruszyła na wschód, wzdłuż stygijskiej
granicy, paląc i grabiąc. Zamierzaliśmy w pewnej chwili skręcić na północ i uderzyć w samo
serce Stygii, aby połączyć się z kothijską jazdą nacierającą z północy.
Wtedy dowiedzieliśmy się, że zostaliśmy zdradzeni. Koth zawarło odrębny pokój ze
Stygijczykami. Stygijska armia podążała na południe, chcąc przeciąć nam drogę, podczas gdy
jej część już odcięła nas od morza.
Zdesperowany książę Zapayo wpadł na szalony pomysł, aby pomaszerować na wschód, w
nadziei dotarcia wzdłuż granicy do wschodnich ziem Shemu. Jednak armia z północy
dogoniła nas. Stanęliśmy i walczyliśmy.
Walka trwała cały dzień i wróg w rozsypce wrócił do swego obozu. Jednak na drugi dzień
z zachodu nadciągnęła reszta ich sił. Wzięta w dwa ognie nasza armia przestała istnieć.
Zostaliśmy pokonani, rozbici, zniszczeni. Nielicznym udało się uciec. Kiedy zapadła noc,
wymknąłem się z okrążenia z kilkoma z naszych.
Pojechaliśmy na południe, na pustynię, ponieważ nie mogliśmy się udać w żadnym innym
kierunku.
Daleko na południu znaleźliśmy oazę, lecz ścigała nas stygijską jazda. Znów uciekaliśmy, od
oazy do oazy, głodni i spragnieni, aż znaleźliśmy się w surowej, nieznanej ziemi prażącego
słońca i nagich piasków. Jechaliśmy, aż nasze konie zaczęły się słaniać na nogach, a my
byliśmy półprzytomni ze zmęczenia.
Wtedy, pewnej nocy zobaczyliśmy ogniska i podjechaliśmy do nich, w desperackiej
nadziei, że znajdziemy tam przyjaciół. Gdy tylko podjechaliśmy bliżej, przywitał nas grad
strzał.
Ledwie zdążyłem dostrzec napastników wysokich, chudych ludzi w dziwnych, barbarzyńskich strojach.
Potem wędrowałem pieszo przez pustynię, aż przyłączyłem się do tych trzech sępów, których
widziałaś wczoraj. Ta banda szakali należała do Ghanatanów, zbójeckiego plemienia
będącego mieszanką wielu ras czarnej i Mitra wie jakich jeszcze. Nie zamordowali mnie
tylko dlatego, że nie miałem nic, czego by pragnęli. Przez miesiąc wędrowałem z nimi i
kradłem, bo nie miałem innego wyjścia.
Nie wiedziałam, że to jest tak powiedziała cicho.
Mówili, że na świecie są wojny i okrucieństwa, lecz zdawało się to czymś odległym, jak sen.
Słysząc, jak mówisz o zdradach i bitwach, wydaje mi się, że sama je widzę.
Czy żaden wróg nigdy nie napadł na twoje miasto Gazal? zapytał. Potrząsnęła głową.
Ludzie omijają Gazal z daleka. Czasem widziałam rzędy czarnych plamek poruszające
się na horyzoncie, a starzy ludzie mówili, że to armie idące na wojnę; lecz one nigdy nie
zbliżyły się do miasta.
Amalryk poczuł lekkie ukłucie niepokoju. Tę pustynię, pozornie pozbawioną życia,
zamieszkiwało jednak kilka najdzikszych plemion na ziemi: Ghanatanie, żyjący daleko na
wschodzie, zakapturzeni Tibu, którzy jak sądził, żyli dalej na południe, a ponadto gdzieś
na południowym zachodzie znajdowało się na poły legendarne, i dawno zniszczone imperium Tombalku,
zamieszkane przez okrutny, barbarzyński lud.
To dziwne, że jakieś miasto stojące pośrodku tej dzikiej krainy mogło trwać nie niepokojone na tyle,
że jego mieszkanka nawet nie znała znaczenia słowa wojna.
Gdy zwrócił swój wzrok w inną stronę, ogarnęły go dziwne myśli. Czy dziewczyna
oszalała od słońca? A może była demonem w kobiecej postaci, przybyłym z pustyni, by
zwabić go na pewną zgubę? Jedno spojrzenie na nią, kurczowo trzymającą się łęku
wielbłądziego siodła, wystarczyło, aby rozwiać te podejrzenia. Wtedy znów ogarnęły go
wątpliwości. Czyżby była czarodziejką? Może rzuciła na niego urok?
Podążali uparcie na zachód, przystając w południe tylko po to, żeby napić się wody i zjeść
trochę daktyli. Aby osłonić ją przed palącym słońcem, Amalryk zbudował wątły baldachim ze
swego miecza, pochwy i końskich derek. Zmęczoną i zesztywniałą od rozkołysanego,
wielbłądziego chodu dziewczynę musiał znieść na rękach. Kiedy znów poczuł bujną słodycz
jej miękkiego ciała przy swoim, ogarnęła go gorąca, pulsująca fala pożądania. Przez chwilę
stał bez ruchu, upojony jej bliskością, zanim ułożył ją w cieniu prowizorycznego namiotu.
Napotkawszy jej niewinne spojrzenie poczuł niemal złość na uległość, z jaką powierzała
swoje młode ciało jego rękom. Jakby nie zdawała sobie sprawy z tego, że może ją
skrzywdzić: jej ufność zawstydzała go i budziła w nim bezsensowny gniew.
Gdy jedli, nie czuł smaku daktyli, które przeżuwał; przyglądał jej się płonącymi oczyma,
chłonąc każdy szczegół jej gibkiej postaci. Wydawała się zupełnie nie zdawać z tego sprawy.
Kiedy znów ją podniósł, aby posadzić na wielbłąda i odruchowo objęła go ramionami,
zadrżał. Jednak wsadził ją na wierzchowca i znów wyruszyli w drogę.
Amalryk odwiózł dziewczynę do Gazal a sam przez ziemie Kush, ruszył na północ.
Po przespanej nocy i śniadaniu oraz zwinięciu obozu, niedługo po wyruszeniu
Tranicos i kushyccy zwiadowcy, donieśli wam o białym najemniku,
na wielbłądzie, za którym idzie blisko 20 wycieńczonych najemników z wielu krain Hyborii, co robicie?
Co do kapłanów, to o co chcecie ich zapytać, znaczy Chen Shu? Bo Vanko już zapytał. Odpowiedzi kapłanów dam raczej jutro.
.
Ja ostatnio nie mogę sie zebrać.