Forum KrysztalyCzasu.pl

Gerard uniósł głowę spoglądając na zgromadzonych ludzi. Pewnie doszukując się jednej osoby na widowni. Niestety z przyczyn mu niewiadomych nie mógł dopatrzeć się Eleni. Nie miał zbyt dużo czasu aby przyglądać się wszystkim siedzącym wokoło. Rzucił tylko szybkie spojrzenie, które również zakończyło się fiaskiem. Zakasał rękaw koszuli i spoglądając na jednego z bliźniaków i rzekł

- walczymy do widoku krwi bądź gdy druga strona powie fertig. Jak ktoś padnie na łopatki też przegrywa, a po walce idziemy wypić Trinkglas samogonu - na koniec swoich słów uśmiechnął się do przeciwnika.

Zamknął oczy na ułamek sekundy aby poczuć na swojej skórze lekki podmuch wiatru, usłyszeć rozmawiające osoby nieopodal i aby został tyko on, arena i przeciwnik. Uciszył się skoncentrował i pozwolił aby w pierwszych chwilach zapanował nad nim instynkt.

[center]Warsztat Bayera Werka, Koronapan, lato 2595[/center]

Złomiarz przyjrzał się buzdyganowi przyniesionemu rano przez Yurana. Skrzywił się w duchu widząc toporny odlew, nieobrobiony i źle wyważony. Wiedział, że czeka go przy nim kilka godzin pracy z pilnikami i ręczną wiertarką. Znacznie prościej byłoby użyć elektrycznych narzędzi, ale paliwo do generatora było niedorzecznie wręcz drogie i osada miała tylko niewielką ilość odłożoną na czarną godzinę.

Bayer nie bał się ciężkiej pracy a humor poprawiał mu śmiały plan, jaki powstał w jego umyśle. Postanowił odnieść buzdygan Yuranowi wieczorem, wiedząc, że wioskowe osiłki lubią o tej porze prać się po pyskach w wyschniętym basenie. Szansa na spotkanie sam na sam z Eleni nie mogła zostać zmarnowana. Czym prędzej zabrał się do pracy.

***

Pod imadłem zebrał się już pokaźny kopczyk z żeliwnego pyłu i wiórów a w zbiorniku lampy ubyło sporo nafty. Werk przeszlifował pióra buzdygana i w każdym wywiercił kilka otworów, odciążając w ten sposób głowicę broni nie zmniejszając jednak jej śmiercionośnego potencjału. Zamachnął się kilka razy na próbę.

- Ein bischen mehr... - mruknął do siebie, jak zwykł to czynić przy pracy - Potrzebna jest jeszcze jakaś przeciwwaga.

Bayer rozejrzał się po warsztacie, szukając wzrokiem odpowiedniego kawałka złomu. Sześciokątna nakrętka M30 od starej koparki wydawała się w sam raz i nawet nie była zbyt mocno zardzewiała. Osadzona na końcu dębowego drzewca przesunęła środek ciężkości nieco bliżej dłoni ściskającej broń. Zakuty na gorąco, stalowy nit pewnie trzymał ją w nowym położeniu. Pozostało tylko owinąć rękojeść świeżym rzemieniem, okręcić grubym drutem dla pewniejszego chwytu, oczyścić i naoliwić dla ochrony przed rdzą i z prymitywnej maczugi powstanie pierwszorzędne narzędzie do łupania czerepów.

***

Wschodzący księżyc był znakiem, że pora rozpocząć trudniejszą część zadania. Bayer wsunął płaską butelkę najlepszego samogonu do wewnętrznej kieszeni płaszcza. Odkąd uszczelnił aparaturę kulawego Helmuta i założył mu nową chłodnicę, wyszabrowaną ze starego klimatyzatora jakość gorzałki w Koronapanie znacząco się poprawiła a Werk kupował ją z dużym rabatem.

Mechanik poprawił wysoki kołnierz skórzanego płaszcza, przewiesił przez ramię krótką strzelbę a w wolną rękę ujął świeżo naoliwiony buzdygan. Wziął głeboki oddech, wciągając do płuc powietrze przesycone zapachem smaru i nafty i ruszył w stronę chaty bliźniaków.

[center]Dom Dragana i Yurana, Koronapan, lato 2595[/center]
Drewniany parterowy dom wojowniczych braci znajdował się kilka budynków od warsztatu Werka, toteż niosący na ramieniu buzdygan mężczyzna przemknął się bez trudu opłotkami. Bacznie się przy tym oglądał na wszystkie strony, bo Dragan i Yuran lubili czasami palić skręty w mroku przeszklonego warzywniaka, a mechanik nie chciał, żeby ucapili go znienacka za kołnierz.

Liczący na ich nieobecność w domu Bayern błagał w myślach puszczańskich bogów razem wziętych, a także patrona anabaptystów Rebisa, aby bracia udzielali się tej nocy na ćwiczebnej arenie w leśnym mieście. Dzięki temu zastałby Eleni w domu samą.

Stukając w blaszaną futrynę wejścia wyprostował się mimowolnie, nadał swej sylwetce bardziej władczego wyglądu. Obaj Polanie przekraczali wzrostem dwa metry, górując nad wszystkimi pozostałymi mieszkańcami osady i często wykorzystując swą przewagę gabarytów do wpędzania innych w poczucie niższości.

Stalowe drzwi uchyliły się nieznacznie, ukazując rozjaśnione bladą poświatą naftowej lampy wnętrze domu. Bayern przełknął bezwiednie ślinę wpatrując się w duże oczy Eleni. Dziewczyna miała na sobie jedynie kusą sukienkę, którą sama sobie uszyła z wytwarzanego w Koronapanie lnu, przyciętą w połowie ud i odsłaniającą sporo z fascynującego dla oczu Werka dekoltu.

- Jest Yuran? - wybąkał mechanik nie potrafiąc się powstrzymać przed wbiciem wzroku w kusząco wypełniony materiał dekoltu - Mam jego pałkę...

- Nie ma ani jego ani Dragana - odpowiedziała półgłosem Eleni - Jestem tu sama i bardzo się nudzę. Mniejsza z pałką Yurana, porozmawiajmy o twojej.

Nim kompletnie zbity z tropu Bayern zdążył cokolwiek wykrztusić, niewielkie, ale nadspodziewanie silne dłonie dziewczyny pochwyciły go za kurtkę dosłownie wciągając Borkanina do ciemnego wnętrza domostwa.

Bayer wracał do swojego lokum paląc znalezionego w kieszeni płaszcza skręta. Ciepła noc, szumiąca w głowie żytnia, a przede wszystkim zaskakująco pomyślny bieg zdarzeń dzisiejszego wieczora wprawiały go w wyśmienity nastrój.

Był pewien, że Eleni nie piśnie słówka na temat tego co się wydarzyło. Po cichu liczył, że to nie ostatnia taka schadzka. Przypomniał sobie o Gerardzie robiącym słodkie oczka do Pollanki i parsknął śmiechem, urwanym szybko po tym, jak zakrztusił się dymem. Palił rzadko, jego płuca zniszczone pyłem wzbijającym się wszędzie podczas przeczesywania ruin źle to znosiły ale dzisiejszy wieczór był wyjątkowy.

Werk postanowił że jak tylko zgromadzi nieco majątku to wybierze się do braci z wódką i zagryzką omówić plany na przyszłość. To, że nie mogę wiecznie trzymać Eleni pod kloszem było oczywiste. To, że nie oddadzą jej pierwszemu lepszemu biedakowi tym bardziej. Pech chciał, że Bayer miał więcej wiedzy i umiejętności niż bogactw. Teraz musiał wymyślić jak je zdobyć.