Forum KrysztalyCzasu.pl

Krwawy Anioł również złożył obietnicę Imperatorowi. To czego nie chciał wypowiedzieć na głos dopowiedział w sercu. Ciesząc się przy tym na myśl o krwawej jatce jaką miał zamiar zgotować niewiernym.

Przysięga wieńczyła dwu dniowy pobyt na włóczni. Dla Leonatosa czas ten wypełniony był nadrabianiem braków. Czyli ćwiczeniami gimnastycznymi z dużą ilością akrobatyki oraz czytaniem opasłego dzieła pod enigmatycznym tytułem " Materiały wybuchowe wczoraj i dziś. Podręcznik podstawowy dla marines." Grube tomiszcze w ciągu dwóch dób powoli zapełniło się uwagami i przypisami czynionymi ołówkiem przez Anioła.

Kiedy tylko wylądowali Leoantos od razu zasiadł na siedzisku operatora ciężkiego boltera. Było dla niego oczywiste, że jest to miejsce zarezerwowane dla najlepszego strzelca w drużynie. Czyli dla niego właśnie. Miejsce to było dla niego interesujące również dlatego, że dawało szerszą perspektywę podziwiania widoków kolejnej planety. Leonatos lubił te chwile. Mógł rozkoszować się cudem tutejszej przyrody. Mógł zachwycać się występującymi tylko na tej planecie krajobrazami. Mógł poznawać tutejszych autochtonów oraz obcych. Mógł naciskać spust...

Tiberius wskoczył na pakę Speedera. Sprawdził optykę boltera i swój rejestrator w hełmie.
Omiótł wzrokiem hangar Thunderhawka.
Mam nadzieję, że nie miną lata zanim znów ujrzę to wnętrze. - pomyślał i czekał na desant.

Kosmiczny Wilk wdrapał się na tył pojazdu i rozsiadł się wygodnie zajmując miejsce po tej samej stronie co pilot. O burtę oparł ciężki bolter na tyle stabilnie na ile było to możliwe,zapewniając pojazdowi efektowne boczne pole ostrzału.

Baraban, 100.827.M41

Upewniwszy się że jego podkomendni zajęli swoje miejsca Kheton uruchomił napęd ścigacza. Diody na pulpicie kontrolnym rozjarzały się miłą oczom Węża zielenią a antygraw delikatnie oderwał się od podłogi przedziału desantowego. Apotekariusz nie rozumiał dlaczego Leonatos wybrał sobie fotel strzelca ciężkiego boltera podczas gdy jego osobista broń spoczywała zamknięta w skrzyni ładunkowej ale powstrzymał się od komentarza. Przemilczał też przechył Land Speedera na stronę, po której usadowił się Wilk, sprawnie kompensując go rozdzielaczem mocy. Ragnar przynajmniej nie zmniejszył potencjalnej siły ognia drużyny.

Kheton otworzył przepustnicę niemal całkowicie a lekki ścigacz wystrzelił z trzewi kanonierki i powoli obniżając pułap pomknął w stronę posterunku Epsilon 420. Nim jeszcze rozwiała się pozostawiona przez niego smuga spalin, pilotując Thunderhawka Dane zamknął rampę desantową i pchnął maszynę w ciasną spiralę, stopniowo nabierając wysokości.

Wąż pilotował ze spokojem i wprawą zyskując szacunek Tiberiusa. Kruczy Gwardzisty wydawał się izolować od drużyny, zawsze stojąc na uboczu i czujnie obserwując. Był całkowitym przeciwieństwem hałaśliwego Ragnara, zawsze skłonego do słownych utarczek i przetrzebienia zapasów żywności.

Chwała Imperatorowi że nie ma wśród nas Mrocznych Aniołów. - przemknęło przez myśl apotekariusza - Z pewnością wzięliby się za łby, zgodnie z pradawną tradycją.

Bezkres drzew poznaczony był czarnymi plamami wypalonej roślinności. Przelatując nad jednym z takich pobojowisk Astartes dostrzegli kilku krootów, pożerających zwłoki żołnierza w imperialnym mundurze. Dźwięk silnika ich spłoszył, umknęli między drzewa wlokąc za sobą resztki posiłku. Wydawali się zdziczali nawet jak na obyczaje swojej barbarzyńskiej rasy, jakby wypaczyła ich złowróżbna atmosfera tego świata.

Land Speeder mknął tuż nad gałęziami najwyższych drzew. Wielobarwne, jesienne liście porywane były przez strugę gazów z jego silnika. Templariusz wychylał się z maszyny, z jedną nogą opartą na podeście by zapewnić sobie lepsze pole widzenia. Nie musiał obawiać się że wypadnie podczas gwałtownego manewru, rakietowy plecak zapewniłby mu bezpieczne lądowania. Przez ryk silników i szum wiatru przebijały się znajome odgłosy. Nadludzkie zmysły szturmowca wyłowiły suchy trzask imperialnych karabinów laserowych ale dzikie wrzaski z pewnością nie pochodziły z ludzkich gardeł.

Baraban, 100.827.M41

- Odgłosy walki przed nami. Około trzystu metrów - wewnętrzny system komunikacji przekazał spokojny głos Eriasa do hełmów całej drużyny - Rozpoznaję odgłosy imperialnych karabinków laserowych. Rozkazy apotekariuszu ?

Erias uruchomił myślowym rozkazem turbiny swojego plecaka ustawiając je w tryb jałowy. Chciał być gotowy gdyby okazało się, że jako pierwszy powinien poprowadzić rozpoznanie...

Baraban, 100.827.M41

Kosmiczni Marines nie bez powodu wyróżniali się wysoką inteligencją, szybkością kojarzenia faktów i przyswajania ogromych ilości danych, a także nadludzką odpornością na szok i konsekwencje działania w nieprzyjaznym dla białkowych istot środowisku. Byli mało wrażliwi na toksyny, niedobór tlenu, wahania ciśnienia afmosferycznego i inne czynniki mogące zabić w krótkim okresie czasu normalnego człowieka. Lecz nade wszystko i w pierwszej kolejności byli organicznymi maszynami do zabijania, doskonałymi w żołnierskim fachu i genetycznie udoskonalonymi w tym właśnie kierunku.

Kheton potrzebował niecałych dwóch sekund na podjęcie decyzji oraz następnej jednej na podniesienie poziomu mocy turbin pojazdu. Ślizgacz skoczył do przodu niczym dźgnięty energetycznym ostrzem groks, wystrzelił w kierunku odgłosów konfrontacji wiedziony pewną ręką apotekariusza. Na wizjerach hełmu Węża pojawiły się runiczne znaki informujące o przejściu podsystemów zbroi w tryb pełnej gotowości. Ikonki automatycznych dozowników hormonalnych przybrały bursztynową barwę sygnalizującą wtłoczenie w krwiobieg Khetona pierwszej dawki bojowych dopalaczy. Niewielkie sygnatury umieszczone na stałe przy zewnętrznej krawędzi lewego wizjera hełmu zapłonęły zieloną poświatą informując o przejściu w identyczny tryb bojowy pancerzy pozostałych Astartes.

- Za Złoty Tron i Primarchów! - w komunikatorach hełmów zadźwięczał zdecydowany głos Węża - Bez litości, bez wahania! Zabijmy wszystkich!
Jak w fabularce, atakujemy z powietrza. Plan wstępny zakłada wykonanie kilku okrążeń nad posterunkiem z jednoczesnym ostrzałem z broni ciężkiej we wszystkich kierunkach (w zależności od sytuacji taktycznej). Jeśli wróg będzie miał ciężki sprzęt mogący zagrozić speederowi, po identyfikacji zagrożenia deklaruję możliwość zmiany tego planu. Znakowanie pozycji Gwardii raczej nie będzie potrzebne, nasze systemy celownicze w hełmach na bieżąco będą identyfikowały cele i podświetlały je odpowiednio (na czerwono i zielono lub niebiesko, dla przykładu).

Podziwianie przyrody zostało szybko i bezlitośnie przerwane.

" - Odgłosy walki przed nami..." - zameldował jeden z braci.

Leonates szybkim rzutem oka sprawdził stan amunicji i instynktownie odblokował przełącznik bezpieczeństwa w ciężkim bolterze.

Imperatorze prowadź me oko by nikt nie uniknął masakry z mej ręki. - Posłał akt strzelisty, jaki od dziesięcioleci powtarzał na niezliczonych polach bitew.

Upewniwszy się, że wszystko gra należycie nieco się rozluźnił. Wodząc celownikiem po jeszcze zbyt oddalonych celach czuł się właściwym marinsem we właściwym miejscu. Wsiadając uznał, iż z obecnej drużyny tylko on i Ragnar potrafią operować bronią ciężką. A z nich dwóch to Leonates był bieglejszy, co wydawało mu się to oczywiste ponieważ on był Aniołem a nie jakimś tam Wilkiem. Zaś sytuacji w której decyduje pierwsze, szybkie uderzenie zawsze daję się najlepszego na wyborną pozycję strzelecką. Takie są zasady wojny, przynajmniej wśród Krwawych Aniołów.

Pam, pa-ram pam… zanucił w myślach. Adrenalina wstrzelona w jego krwiobieg i dwa serca pracujące z siłą by ją rozrzucić po kilkuset kilowym ciele zrobiły swoje. Czas zwolnił tempo. Co można zrobić w sytuacji kiedy jesteś zbyt daleko by oddać celny strzał, a wystarczająco blisko by w dowolnym momencie przyjąć przypadkowy rykoszet?

Anioł w takiej sytuacji się nudził. Jechał celownikiem po kolejnych celach szukając czegoś odpowiedniego, czy choćby czegokolwiek w zasięgu. Rozczarowujące. Kosmyk kręconych włosów zsuwał się na twarz. Czy ja aby na pewno wziąłem dodatkowe spinki? Nudzące się palce stukały o ciężki bolter tą samą melodię, którą nucił. A niech tam, nie będę się wzbraniał... W bocznym panelu, dopasowanym do jego indywidualnych potrzeb pojawił sugerowany do odtworzenia utwór, który cały czas chodził mu po głowie. Wydał polecenie "Odtwarzaj"

https://www.youtube.com/watch?v=P73Z6291Pt8

Leonates był miłośnikiem klasyki i nic na to nie mógł poradzić. Pozwalała zachować mu zimną krew podczas walki i świetnie się przy niej przyswajało nowe podręczniki.

Posterunek Epsilon 420, Baraban, 100.827.M41

Pokonanie kilkuset metrów jakie dzieliły ich od pola bitwy zajęło ścigaczowi ledwie kilka sekund ale dla pobudzonych stymulantami Astartes czas zwolnił teraz swój bieg. Między drzewami dostrzegli w końcu obszerną polanę którą niedawno powiększono o czym świadczyły sterczące z ziemi pnie. Centralne miejsce zajmował niewielki bunkier, roztrzaskany i stojący w płomieniach. Przylegającej do niego barykady z kłód, mimo poniesionych strat, zaciekle bronili przyciśnięci ostrzałem gwardziści, obrzucając nacierających xenos granatami.

Dzika horda Krootów wdzierała się właśnie na improwizowane fortyfikacje. Nieliczni jeźdźcy krootoxów ostrzeliwali barykadę z działek, zmuszając gwardzistów do chronienia się przed szrapnelami. Pod ich osłoną do ataku rzucili się pozostali wojownicy prowadzący bojowe ogary. Bestie rzucały się żołnierzom do gardeł a Krootowie dobijali ich uderzeniami zaopatrzonych w ostrza karabinów i maczetami. Xenos mieli blisko czterokrotną przewagę liczebną. Kheton szybko analizował możliwy przebieg starcia ale było jasne że pozostawieni bez wsparcia gwardziści zostaną zmasakrowani. Podjęcie decyzji zajęło mu tylko chwilę. Położył maszynę w ciasny zwrot by umożliwić ostrzał z burty. Ścigacz mknął nad krawędzią polany a lufy ciężkich bolterów zwróciły się w stronę dzikich obcych.

Nienaturalny refleks xenos sprawił, że błyskawicznie zareagowali na pojawiające się zagrożenie. Zamocowane na grzbietach krootoxów działa zwróciły się w stronę ścigacza a szarżująca horda zaatakowała barykadę ze zdwojoną furią, sylwetki gwardzistów mieszały się z Krootami w plątaninie ciał i kling. Imperialne bagnety przeciw sierpowatym ostrzom xenos. Systemy celownicze hełmów nie były w stanie namierzać wrogów w tym kłębowisko, sytuacja zmieniała się zbyt szybko. Liście pokrywające polanę coraz gęściej znaczyły plamy krwi.

Leonatos szybko zidentyfikował przenoszące ciężką broń bestie obcych jako największe zagrożenie. Wyświetlacz jego hełmu otoczył je jaskrawo czerwoną ramką. Były ich tylko trzy ale jedna salwa z wielkokalibrowych działek mogła strącić ścigacz ale trafienie w szybko poruszający się obiekt nie mogło być dla tej prymitywnej broni łatwe.