Forum KrysztalyCzasu.pl

Czarny wystawił łeb z krzaków, uśmiechając się i szczerząc zęby. Po chwili wyjechał na koniu i podjechał do grupki.

- Cicho, pusto, nudno. A jak u was?

Tylko dla Dobro! Gdy Czarny zniknął, książę powrócił do tematu.
- Mordercy na usługach Linnoy? Niedorzeczne. Zabijając nas wywołaliby wojnę, która najprawdopodobnie zmiotłaby Linnoy z powierzchni ziemi. - powiedział do Kasme.

Dla MG: Czarny gwizdnął cicho ze zdumienia. Rozejrzał się jeszcze w obie strony i położył plecak w krzakach, przykrywając go gałęziami. Następnie położył się plackiem na ziemi, i wymijając końską kupę podczołgał się pod krzaki rosnące niedaleko drogi.

Tylko dla Dobro!

Zza zakrętu drogi wypadł zdyszany Czarny.
- Ktoś tu jedzie! - powiedział, zeskakując z konia. Sibelius odruchowo wyciągnął łuk, Cheelos wyjął z tuby pergamin i zaczął spokojnie przygotowywać zaklęcie, a Margento zdjął z pleców krótką włócznię.

Uchodźmy w knieję towarzysze, lepiej z ukrycia spojrzeć na tego kto tu zmierza.

- Widziałem zmierzających tu galopem jeźdźców w czarnych strojach. Nie wiem ilu. - odpowiedział Czarny z kryjówki.

Broń w pogotowiu i zachowajmy ciszę, ciekawe kim oni są i czy szukają własnie nas, czy są tu pzrypadkiem..., powiedział cicho Sibelius.

Czarny cicho przemknął za krzakami tak, by niezauważonym znaleźć się na tyłach jeźdźców. Następnie wyciągnął dmuchawkę, załadował strzałkę i kładąc się plackiem na ziemi czekał na rozwój sytuacji.

Jeździec, jakby ignorując pytanie Sibeliusa, podjechał do księcia i złożył ukłon.
- Jakże miło widzieć cię w dobrym zdrowiu, książę.

Dla Bokalusa!

Siedząca w krzakach Kasme uważnie obserwowała nadjeżdżających, gdy wtem usłyszała dobiegający z krzaków głos Sibeliusa.
Oszustka przewróciła oczami. "To tyle z ukrywania się" po czym wstała i nadal trzymając w ręku naładowany pistolet wyszła z krzaków stając nieco za Księciem.

- Drogi towarzyszu, jak już chcesz sobie gaworzyć z tymi wędrowcami, to nie łaź po krzakach, bo tylko zamieszanie robisz. Poza tym spokojni pielgrzymi raczej się w chaszczach nie kryją, by potem, ku zaskoczeniu innych, z nich wyskoczyć.

Kasme nie omieszkała wygłosić swojej opinii na temat zachowania Sibeliusa, choć zdała sobie też sprawę, że sama chyba popada w jakąś paranoję umykając przed każdym jeźdźcem podróżującym tym samym traktem co oni. Wygląda na to, że ma zły dzień, bo nie potrafi się wczuć w rolę.

- Panie, czy znasz Tego człowieka? - Zagadnęła Antharesa uważnie przyglądając się człowiekowi, który przed chwilą złożył ukłon.

- 'Witaj, Haale. Milo mi Cie widziec. Czyzbys zmierzal do domu?'

Kiedy witalem sie ze starym znajomym, uslyszalem glos Kasme wychodzacej z krzakow.

- 'Tak, Kasme. To moj stary znajomy z Linnoy. Powiedz Sibeliusowi, ze moze smialo wyjsc z ukrycia. To moj przyjaciel i nic nam z jego strony nie grozi'

Zwracam sie ponownie do Haale.

- 'My wybralismy sie w pielgrzymke do Gór Bogów. Czas odpokutowac za nasze winy.' robie powazna, smutna mine. Po chwili przerwy dodaje 'Wybacz cale to przedstawienie, jednakze nawet pielgrzymi musza w naszych czasach bardzo uwazac na trakcie o czym zdazylismy sie juz dzis przekonac. Wyobraz sobie, iz zaledwie kilka godzin temu natknelismy sie na grupe 6 jezdzcow' Spogladam na towarzyszy Haala 'Ubranych identycznie jak wy' Spogladam w strone, gdzie podrozujemy 'I jadacych w tym samym kierunku co wy. Hmm' Przez ulamek sekundy analizuje, co wlasnie powiedzialem, po czym dodaje 'Czyzbys byl az tak ostrozny, ze postanowiles podrozowac w dwoch grupach, czy tez tamci jezdzcy wcale nie byli spotkani przypadkiem i bynajmniej nie byli zainteresowani napadaniem na pielgrzymow?' Patrze sie wymownie na Haala czekajac na odpowiedz.