Forum KrysztalyCzasu.pl

Na brodę mego dziada! Cóż to za leśne paskudztwo?! -wykrzyczał Dwalin opluwając brodę.

Wilbur nie schował się pod wóz, lecz postanowił że zostanie pierwszym hobbitem który porozmawia z drzewem;
-Eee... Panie Potężne Drzewo! Przybywamy do tego lasu jako przyjaciele drzew! Szukamy tych okropnych orków którzy beszczeszą twój przewspaniały Zielony Las! Jako hobbit nienawidzę drwali! Są okropni i źli ponieważ niszczą nasze ukochane drzewa!

Nargo stanął z otwartymi ustami. Myślał, że wie wszystko o lasach i drzewach, tymczasem okazało się, że nic nie wie. Jakby wcześniej wiedział, że drzewa potrafią chodzić i mówić, to nie załatwiał by na nie swoich potrzeb.
Wos cichutko wycofał się za wóz czekając co będzie działo się dalej. Po chwili zrezygnował i postanowił poszukać nasion tego drzewa. Jak wróci do domu posadzi i będzie miał własne chodzące kolosy. Wyszkoli je do walki z orkami i rohańczykami. Tylko jakie nasiona ma taki drzewo - żołędzie, kasztany, szyszki, orzechy. Młody Druadan podkradł się od tyłu w celu wypatrzenia nasion.

Ent spojrzał ślepiami to na Galdora, to na Dwalina. Następnie cisnął Sorim o ziemię. Rozlegający się gruchot kości przetoczył się po lesie.

- Jesteściee plugastwem, które zbeszcześciłooo mój lassss... nie wybaczęęę, nie zapomnęęę! - krzyknął z furią, opierając się mocno gałęziami o trakt, jakby próbował się wyrwać z korzeniami.

Eee...? -zazwyczaj wygadanemu krasnoludowi język uwiązł na chwilę w gardle. Słyszał wiele złych rzeczy o lasach, ale z czymś takim zetknął się po raz pierwszy. trudno było mu rozpoznać intencje dziwodrzewa.

Hej leśne licho! Jak Cię zwą, okrzyknij się Koromiocie! Jeśli Twoja wola w szranki stawać, to zawsze będzie na to czas. Rozmówić się nam wcześniej nie zawadzi!
-zaryzykował wychodząc przed szereg, dając innym przykład odwagi, mimo że nogi mu się nieco trzęsły.

Galdor zebrał się w sobie i użył zaklęcia Uspokojenie.

Gałęzie mocno uderzyły o grunt. Po lesie przetaczał się dźwięk trzeszczących gałęzi przeplatane z jękiem połamanego krasnoluda. Szept Galdora został całkowicie zagłuszony i nikt nie zwrócił na niego uwagi. Gdy Ent wydostał się z ziemi i mógł zrobić pierwszy krok w stronę karawany, zamarł. Strażnik właśnie skończył recytować zaklęcie. Oczy drzewnej istoty zmieniły kolor z czerwonego na biały.

- O czymmm to chcecie porozmawiać? Zaraza toczy mój piękny lassss, przyszliście z toporami, rąbać, palić, gryźć, niszczyć?! - ryk przetoczył się po lesie, drzewa zafalowały, ale ent nie ruszył się z miejsca. Stał spokojnie

-Szsz... anowny panie drzewo, jesteśmy wielkimi przyjacielami lasu którzy przybyli tu aby wytępić plugastwo niszczące drzewa! Nasze toporu służą do roztrzaskiwania czaszek paskudnych drwali.

Drzewiec pochylił się nieco, patrząc podejrzliwie na hałastrę znajdującą się przy jego korzeniach. Łypnął wielkim okiem na Wilbura, potem na Galdora. Drund nie czekał na więcej, dał cichy rozkaz do ruszenia karawany. Sori leżał już na jednym z wozów, opatrywany przez Beli'ego. Ent tylko patrzył się za odchodzącymi powoli istotami po czym zakorzenił się w starym miejscu.

Jego oczy na powrót przybrały czerwony kolor szaleństwa, po czym znikły w półmroku Mrocznej Puszczy.

***

- Powinniśmy porąbać na kawałki to cholerne drzewo! - jęczał Sori, który leżał na wozie między skrzyniami wypełnionymi rudą.

- Cichaj - mruknął Beli, sporządzając wywar mający przyśpieszyć łączenie się i zdrowienie złamanej kości piszczelowej krasnoluda. To była trzecia napotkana polana, a że zbliżał się wieczór, wszyscy zgodnie doszli do wniosku, że to tutaj najlepiej będzie zatrzymać się na popas.

Neli nerwowo krzątał się wokoło prowizorycznego obozowiska. Znalazł kilka martwych zajęcy i martwą sarnę. Nie odważył się ich ruszać. Wyglądało na to, że zaraza tocząca tą puszczę powoli przenosiła się na istoty żywe. Dodatkowo zakaz rozpalania ognia i zimno z tym związane doskwierały każdemu uczestnikowi karawany. Zrobiło się ciemno, więc po wyznaczeniu warty, wszyscy oprócz wartowników udali się na spoczynek.

MG

- Powinniśmy porąbać na kawałki to cholerne drzewo! - jęczał Sori, który leżał na wozie między skrzyniami wypełnionymi rudą.

A boć i nie po krasnoludzku tak po... po lasach się włóczyć. Kopalnia! Najgłębsza czarna otchła n ziemi, z której własnymi dłońmi wydobywamy w pocie czoła rudy wszelakie. To! Toooo właśnie krasnoludom przenaczone!

-Dwalin krzątał się po polanie krzycząc i gestykulując znacznie ponad miarę. Podskakiwał, chodził w tę i z powrotem uderzając niewidzialnym kilofem, tocząc wózki, przerzucając nieistniejące głazy.

Toć krasnoludzki los i przeznaczenie! Nadto długo włóczę się już chyba po nadziemiu. Przodkowie znaki dają oczywiste.. -mruknął brodaty wojownik przyklęknąwszy na jedno kolano. Ujął w dłonie odrobinę ziemi i zdmuchnąwszy jej delikatne grudki ze swej pomarszczonej skóry pracowitych rak utkwił wzrokiem gdzieś głęboko, jak gdyby dostrzegł coś o wiele niżej... głęboko pod leśną murawą.

Sprawdzam co z Wilburem i Braką.
Idę za krasnoludem jaki ruszył w las.
Przed odejściem oceniam i sprawdzam otoczenie.