Forum KrysztalyCzasu.pl

Ktoś tu idzie, ukryjcie się, zobaczymy kto nadchodzi.

Wszyscy zamarli. Cisza rozbrzmiewała w uszach złowieszczym piskiem, gdy cień pojawił się niedaleko wejścia do pomieszczenia. Bardzo nieprzyjemny cień.

Cień szybko zmienił się w charczącą karykaturę człowieka, która wchodziła do pomieszczenia. Z wystawioną do przodu pod nienaturalnym kątem postać wchodziła na rękach szybko w stronę ukrytych najemników, dysząc mocno.

Wizualizacja (od 2:14 do 2:18)
http://youtu.be/cIZlIQKquNk?t=2m14s

Pierdolę!...Aaaaa..!!!! -Eb zerwał się do sprintu i bezceremonialnie rzucił do ucieczki. Dostać kulkę, czy dać się pociąć to już nie to samo co zostać czyimś posiłkiem.

Paul rusza w ślady Eba, cholera co tu się dzieje, nieźle wdepnęliśmy pomyślał gladiator.

Wszyscy jak jeden mąż rzucili się do ucieczki, przeskakując przez wyrwę w bocznej ścianie. Najemnicy wypadli na peron, którego cisza przerywana była głośnymi krokami obutych stóp. Czerwone awaryjne światła zapewniały wystarczającą widoczność. Paul zaryzykował spojrzenie w tył.

Człekopodobna istota z kolanami i łokciami przeciwstawnie wygiętymi szła nadal ich tropem, ale znacznie wolniej. Gdy wszyscy wpadli do tunelu, poczwara zniknęła im z oczu. Napędzani strachem i wysokimi dawkami adrenaliny, trzej najemnicy biegli dalej półciemnym korytarzem. Po około dwóch kilometrach zwolnili do szybkiego marszu.

Z tyłu nikt ich już nie gonił.

*

Kolejny peron stacji był w dużo gorszym stanie. Kilka przewróconych kolumn, wrak częściowo spalonego pociągu metra, mnóstwo gruzu i syfu. Tutaj większość świateł nie działała. Ostrożnie Eb wyszedł z torowiska na peron i sprawdził teren detektorem ruchu. Nic. Cisza.

Ian postanowił nieco odejść od pozostałych, by sprawdzić, czy coś zostało w podziemnym sklepiku. Ostrożnie, z bronią gotową do strzału, poświecił latarką. Niemal zaczął nerwowo strzelać, ale w ostatniej milisekundzie się powstrzymał, wydając z siebie cichy jęk.

Przed sklepikiem leżała rozwalona porządnie maszyna, która wyglądem przypominała czołg rozmiarów niewielkiego kredensu, z działkiem kalibru 9 mm na ruchomej wieżyczce, która obecnie była przedziurawiona na wylot pociskiem dużego kalibru. Co bardziej zastanawiające, na pancerzu tej maszyny był przetarty napis białą farbą.

SMART

Zabójca rozejrzał się jeszcze. W sklepiku było oczywiście wszystko rozkradzione, i tylko cudem zauważył paczkę fajek; świeżą, jeszcze w folii, która zawieruszyła się gdzieś pod gruzami.
Tymczasem Paul i Eb również dokonali pewnego odkrycia. Spod jednego z gruzów wystawały nogi w wojskowym, pokrwawionym moro, obute w wojskowe buty.

Wyciągam delikwenta i sprawdzam kto to jest i co ma przy sobie.

Eb pomógł Wilsonowi i chwycił postać za nogi. Zanim zaczęli wyciągać, Ian podszedł do nich z uśmiechem od ucha do ucha, jednocześnie ubezpieczając towarzyszy swoim M16.

Nogi nie zdradzały nic, poza domniemaną przynależnością do Posterunku. Potem tors i za duża kurtka, licznie przedziurawiona przez kule. Spod wojskowej kurty w moro delikatnie przebijał się dekolt. Do nozdrzy najemników doleciał nieprzyjemny, słodkawo-odrażający odór śmierci. Kobieta musiał dostać kilka kulek i wczołgać się tutaj, z nadzieją na pomoc, która nie nadeszła. Eb wyciągał dalej. Był ciekawy twarzy. Wszyscy trzej zamarli, a zimny pot spłynął im po plecach.

Kapral Martha Bay leżała z otwartymi oczami i przerażoną miną. Jej siwa, nadęta skóra i lekki zaduch wskazywały, że kobieta leżała tutaj dobre kilkanaście dni.

Eb przekrzywił głowę w zamyśleniu, po czym zaczął rozpinać kurtkę na zwłokach. Wyglądało to tak, jakby miał się do niej zaraz zabrać. Czując na plecach wyczekujące spojrzenia towarzyszy rzucił zdawkowo:

Mundurki, oni lubują się w tych swoich blaszkach, co noszą na szyi. Każdy ma swoją. Zobaczymy, czy ona też ma?

Ian był przez jakiś czas nieobecny. Nienawidził mutantów i straszne się ich bał. To co zobaczył przeszywało go odrazą i budziło panikę. Nic jednak nie mówił, a jedynie mocniej ściskał kałacha. Gdy zobaczył ciało Marthy jego umysł podsunął mu najprostsze racjonalne rozwiązanie.

- Dobrze mówisz Eb, nie ma co kombinować z jakimś klonowaniem, Ot po prostu kapral miała siostrę bliźniaczkę. Co tam napisali na tej blaszce?

Eb sięgnął ręką pod wojskowy podkoszulek, szukając tam tradycyjnego, posterunkowego nieśmiertelnika. Pokonując chwilową niechęć do dotykania cuchnącego ubrania zanurkował dłonią pod dekolt, wyczuwając metalowy prostokącik. Wyciągnął go i poświecił latarką na wybite literki.

- George "Szpilka" Whistle. Urodzony 06.17.2009r. Grupa krwi ARh+. Neochrześcijanin - przeczytał Eb i poświecił jeszcze raz na twarz zmarłej kobiety. Była teraz równie martwa, jak przed chwilą.

Dalsze przeszukiwania kieszeni wykazały co nieco skarbów: trzy pociski 7.62, dwie tabletki PainKiller, zgnieciony papieros, dwie zapałki i draska, brudna chusta, zardzewiały otwieracz do konserw.

Złodziej przyjrzał się jeszcze butom trupa. Porządnie wykonane wojskowe buty; co prawda miały ślady znoszenia, ale spokojnie wystarczyły by na conajmniej roczną, dobrą eksplorację. I co najważniejsze, rozmiarowo pasowały Ebowi.

I Wilsonowi.

Twarz Eba rozpromienił uśmiech.

Wystarczą na trzy lata! -prawie krzyknął z radości napotykając zainteresowane spojrzenie Paula.

Weź.. te klamoty, mnie się nie przydadzą. Ja wezmę buty.

Starając się odwrócić uwagę Wilsona od glanów szybko zmienił temat.

A wogóle to który mamy rok? Nie mam bladego pojęcia w tych rozliczeniach. Ciekaw jestem ile cycaty tatko mógł mieć?