Forum KrysztalyCzasu.pl

Na ziemię! -wrzasnął zamorianin po czym przeturlał się na plecy.

Tranicos szybko odzyskał zimną krew, wyszarpnął łuk i wypuścił dwie strzały. Doświadczenie rangera mówiło, że jeżeli trafisz wroga, który jest w powietrzu, najprawdopodobniej wygrasz walkę.

- Cóż to za maszkaron! - wyrwało się Zorianowi, który już ładował swoją potężną kuszę. Po chwili, przyłożył kolbę broni do ramienia, przycelował w skrzydło stwora i wsytrzelił. Miał nadzieję, że bestia opadnie i nie będzie mogła latać, Wtedy łatwiej będzie ją dobić.

Stworzenie przypominało człowieka, choć było nie po człowieczemu wysokie i nie po człowieczemu chude. Podłużna, wąska, bezwłosa głowa była głową drapieżcy.
Uszy miał stwór niewielki, przylegające, dziwnie spiczaste, zmętniałe po śmierci oczy, skośne, niezwykłej żółtawej barwy. Nos był chudy i haczykowaty jak dziób drapieżnego ptaka, usta zaś przypominały szeroką szramę.

Skrzywione w grymasie agonii wąskie wargi, na które wystąpiły kropelki piany, odsłaniały wilcze kły. Poza tym stworzenie, bezwłose i nagie, przypominało istotę ludzką. Miało szerokie, potężne ramiona, szczupłą szyję, długie muskularne ręce. Kciuk wyrastał ze śródręcza tak jak u niektórych gatunków wielkich małp, a wszystkie palce uzbrojone były w solidne, zakrzywione szpony. Pierś
miała owa istota dziwnie zniekształconą, niby kil okrętu wystawał mostek, od którego biegły do tyłu żebra. Długie, patykowate nogi kończyły się wielkimi, chwytnymi, podobnymi do dłoni stopami, u których wielki palec położony był przeciwstawnie do pozostałych, jak ludzki
kciuk. Pazury u stóp były po prostu długimi paznokciami.

To, co najbardziej niezwykłe u tego zdumiewającego stwora, znajdowało się jednak na jego plecach. Otóż z ramion wyrastała mu para wielkich skrzydeł, ułożonych jak skrzydła ćmy, lecz zbudowanych z naciągniętej na kostny szkielecie skórzastej materii. Zaczynały się nieco z tyłu, poniżej stawu ramieniowego, a kończyły w pół drogi do wąskich bioder. Skrzydła te, ocenił Druss, mogły mieć od końca do końca około osiemnastu stóp.
Druss złapał potwora i podniósł do góry, wzdrygając się mimowolnie od dotknięci gładkiej, skórzastej błony skrzydeł. Stwór ważył trochę mniej niż połowę tego, co człowiek równy mu wzrostem, czyli mierzący mniej więcej sześć i pół stopy. Najwyraźniej jego kości miały ową szczególną, charakterystyczną dla ptaków budowę, a ciało składało się niemal wyłącznie z mięśni.
Tranicos cofnął się i jeszcze raz przyjrzał się swej ofierze.
A więc sen Chen Shu nie był snem a jawą i ta odrażająca istota lub inna, podobna do niej, która siedziała obok niego, na gałęzi, była ponurą rzeczywistością

- Ha! - krzyknął ranger, ujrzawszy stwora. - Już wiem! Są tylko te stwory, po prostu kilka z nich uniosło nieszczęśnika i upuściło go na baobab w tamtej wiosce! A tak poza tym, przydałaby mi się kusza, bo łuk może nie mieć wystarczająco mocy gdy pojawi się jakiś większy egzemplarz.

[offtopic]Wydaje wam się, że nawet jeden taki stwór mógłby unieść dorosłego mężczyznę i lecieć z nim jakiś czas.[/offtopic]

- Hmm ten skrzydlaty demon zaatakował nas w pojedynkę w świetle dnia, musi być bardzo głupi, głodny lub pewny swoich sił. Na 1000 bytów czy to wybryk natury czy twór czarnej magii i - Chen Shu przedstawił swoje zdanie towarzyszom bacznie rozglądając się czy nie ma więcej przeciwników

[offtopic]Proponuję iść dalej gdyż ciekawość mnie zżera co też te stwory tutaj porabiają, Wyjmuję ostrożnie swoje szpilę z truchła wycierając je z posoki jeśli nie jest żrąca [/offtopic]

Wszyscy patrzyli zdziwieni, jak Tranicos po wyjęciu strzały z truchła i przyjrzeniu się posoce... wyciągnął nóż i zaczął kroić ciało stwora. Wydłubał jeden z pazurów, a następnie rozciął brzuch i, starając się nie ubrudzić się krwią, zaczął porównywać wnętrze truchła do wnętrzności znanych mu gatunków.

W pobliżu nie widać innych stworów, to był pojedynczy atak młodego osobnika.

Jego organy wewnętrzne są dość zbliżone do ludzkich, nie ma jakichś wielkich różnic. Może serc są ciut większe w stosunku do masy ich ciał.

- Ruszmy dupska, idziemy dalej. Nie wiadomo, czy nie wchodzimy do jamy nedźwiedzia... ale znajdźmy tego szamana. Wczoraj w nocy uknułem plany naszego nowego miasta...

Khitajczyk z uwagą przyglądał się wyczynom Tranicosa zapamiętując położenie żywotnych organów tak aby umieć łatwiej zabijać stwory.
- Musimy się zastanowić czy przeć bezmyślnie do przodu. Pamiętajmy że gdzieś w okolicy kręcą się ci natrętni kanibale, lepiej byłoby nie walczyć z dwoma wrogami na raz. - Chen zwrócił się do przyjaciół odrywając wzrok od sekcji Argosańczyka

[offtopic]Czy ten stwór wygląda jak demon czy raczej stworzenia z naszego planu egzystencji ?[/offtopic]

Jestem Kurobo, rzekł jeden z nich, nasz szaman Goro mówił, że przybędziecie, duchy mu o was powiedziały.
Czy udacie się z nami do ostataniej wioski ludu Gokonda?

- Przybywamy właśnie do szamana Goro. Prowadźcie nas. A wiecie, co tu się wokół dzieje? Czemu ta kraina wygląda jakby rządziło tu dwudziestu czarnoksiężników?