Forum KrysztalyCzasu.pl

Hoster bał się. Wiele, rzeczy widział, wiele przeżył których inni nie przeżyli na Czarnym Statku, ale zbić człowieka... To było coś innego. On nie był zawodowym zabójcą tylko dziewiętnastoletnim chłopakiem, który stracił ojca. Hoster bał się zabić.

Wszystko działo się dla niego jak w zwolnionym tempie. Widział jak wpadają do środka. Było ich trzech. Słyszał cichy terkot pistoletu Medei. Niemal natychmiast zawtórował mu drugi trzymany przez Nathana. Widział jak w drzwiach dwóch mężczyzn momentalnie zostaje poszarpanych przez pociski. Krew i kawałki mózgu rozrzucają się drobinami po pomieszczeniu. Coś mokrego ląduje na jego policzku.
Mężczyzna strzela, głowa Medei odskakuje w tył a za nią smuga czerwonej krwi. W Hosterze rośnie gniew i żądza krwi. Znów ten złowieszczy terkot kulomiotów. Szybki rzut oka na granat, nadal w ręce starca...

Wszystko tak wolno. Dlaczego czas stoi...

Enkaiden, dystrykt Fractorius, 214.815.M41

Stojący nad ciałami swych dwóch kompanów klanster zdążył tylko stęknąć, w końcu pojmując grozę swej sytuacji. Buzująca w żyłach adrenalina pchnęła go do zwrotu, nim jednak okręcił się do połowy w miejscu, kolejna wyciszona seria Medei cisnęła nim o ścianę salonu.

Napastnik zsunął się na podłogę niczym tonący człowiek, pozostawiając po sobie na tynku szerokie smugi rozmazanej krwi; jego pistolet uderzył z głośnym metalicznym stukotem w podłogę. Nathan przekroczył martwe ciała i posłał kulę w głąb przedpokoju. Dwaj czający się tam klansterzy, szczupli mężczyźni w czarnych kurtkach z czerwonymi opaskami na ramionach, odpowiedzieli regulatorowi istną kanonadą, śląc kule na oślep do środka apartamentu.

Pomiędzy dźwiękami wystrzałów wyczulone ucho Silvanusa pochwyciło pierwsze spanikowane krzyki, dobiegające z sąsiednich mieszkań.

Agent Ordo trącił palcem przełącznik trybu ognia wbudowany w rękojeść Hamida i skosił bliższego z klansterów długą serią. Jego kompan zgiął się w pół, zawirował w miejscu dzikim skokiem znikając Nathanowi z pola widzenia.

Ściskający kurczowo własną broń Hoster wyjrzał zza futryny drzwi ponad lufą Hamida, szeroko otwartymi oczami lustrując krwawe pobojowisko.

- To... już? - wystękał z nutą niedowierzania - Do kogo mam strzelać? Nie ma do kogo?

Nathan prychnął z politowaniem i obejrzał się w stronę zmieniającej w Hamidzie magazynek Medei. Ocalały ze strzelaniny klanster uciekał, a w jego osobie oddalało się najbardziej wiarygodne źródło informacji na temat przyczyn napaści.

Spojrzenie Silvanusa zatrzymało się na postaci siedzącego wciąż w fotelu Zorana Tronda. Starszy mężczyzna oddychał z wyraźnym trudem, przyciskając wolną rękę do przesiąkającego krwią ubrania na piersiach.

Enkaiden, dystrykt Fractorius, 214.815.M41

Splątane ze sobą myśli Hostera zmąciła nagła żądza działania. Nie tracąc czasu na zbędne rozmowy z towarzyszami, młody psyker skoczył w przestrzeń przedpokoju starając się nie poślizgnąć na plamach krwi otaczających ciało zastrzelonego w progu klanstera. Jeden z napastników zdołał uciec, co Merisiera znienacka ogromnie rozgniewało. Ludzie z czerwonymi opaskami odważyli się na herezję, bluźnierstwo i świętokradztwo w jednym, w dodatku najcięższego kalibru: podnieśli rękę na agentów Świętego Oficjum!

Burzliwe życie Hostera składało się w przeważającej mierze z kar i pokut, wymierzanych mu za prawdziwe bądź wyimaginowane przewinienia, teraz jednak psyker zyskał sposobność, by samemu ukarać kogoś innego. Sama myśl o tym zdawała się wprawiać go w euforię.

Zewnętrzny korytarz wydawał się pusty, chociaż zza okolicznych drzwi dobiegały krzyki dorosłych i piski dzieci, okazjonalnie także szczęk przeładowywanej broni. Zbieg musiał się rzucić w stronę niedalekiej klatki schodowej, bo z tamtej właśnie strony do uszu Hostera dobiegł dźwięk głośnego tupotu, oddalający się z każdą sekundą.

Enkaiden, dystrykt Fractorius, 214.815.M41

Medea pojęła w ułamku sekundy ogrom niebezpieczeństwa, w jakim się znalazła wraz z Nathanem. Pchnięta do działania instynktem, zapominając w jednej chwili o promieniującej ostrym bólem ranie na boku głowy, zabójczyni rzuciła się w stronę poruszającego niemrawo ustami gospodarza.

Zoran Trond umierał, rozlewająca się na jego piersiach czerwona plama ociekała przesączającą się przez materiał bluzy krwią. Któryś ze strzelających na oślep klansterów musiał go trafić przez czysty przypadek, bo wszystko wskazywało na to, że napastnicy nie zaatakowali z myślą o wyrządzeniu starcowi krzywdy.

Dziewczyna pochwyciła dzierżącą granat dłoń Zorana we własne ręce, przycisnęła sprężynę detonatora, po czym wyzwoliła ładunek ze słabnącego uścisku Tronda.

- Ukarz... ich... - wyrzęził ledwie słyszalnie Zoran - Znajdź...

- Kogo? - spytała niecierpliwie Medea, ale starszy mężczyzna przewrócił oczami i wyzionął ducha.

Enkaiden, dystrykt Fractorius, 214.815.M41

Dotykając barkiem ściany, Hoster Merisier rzucił się śladem uciekającego klanstera. Posłany w skrzynkę bezpieczników pocisk w ułamku chwili pogrążył w ciemności cały korytarz. Psyker odmówił w duchu króciutki werset mający przebłagać rozgniewanego Omnisjasza za akt zniszczenia jego awatara, ucieleśnionego pod postacią płyty podzespołów wsadzonej w środek skrzynki; potem skoczył w dół schodów.

Chudy jak szczapa człowiek z czerwoną opaską na ramieniu mignął psykerowi na niższym półpiętrze, gdy ten zerknął w dół ponad poręczą schodów. Zbieg obejrzał się w górę w tej samej chwili, lecz chociaż przesunął szeroko otwartymi oczami po twarzy Merisiera, nie dał po sobie poznać, że psykera dostrzegł.

Psionik zrozumiał, że uciekinier go nie dostrzegł, nie zdołał przeniknąć wzrokiem eterycznej zasłony skrywającej postać agenta Tronu.

- Zbierajmy się stąd - rzuciła w kierunku Nathana wyłaniająca się z kuchni Medea - Zanim ktoś się na poważnie zainteresują tą awanturą.

Agentka rozwinęła znaleziony w kuchni długi, zielony ręcznik i wyjętym z pochwy na przedramieniu nożem zaczęła odcinać z niego długi
i wąski pas. Rzuciwszy resztę ręcznika na fotel przyklęknęła przy zwłokach Zorana Tronda.

- Nathan obszukaj szybko tych klansterów - wprawnymi ruchami Medea zaczęła obszukiwać starca - Może mają przy sobie coś co wyjaśni nam
ten głupi atak. Nie wygląda mi to na zwykłą chęć obrobienia obcoświatowców. A potem pomóż mi proszę z opatrunkiem.