Forum KrysztalyCzasu.pl

Tranicos przeliczył strzały, sprawdził czy cięciwa jest nieuszkodzona, a miecze ostre, i szybko podążył za Vankiem i Zorianem.

Chen Shu poprawił szable i upewnił się że bez problemów wysuwają się z pochew.
- Cóż nie będę się wyłamywał z tak zacnej kompanii. Ruszajmy rozprawić się z tą wredną staruchą puki jeszcze nie ostygła nam krew po bitwie. - Po czym ruszył za towarzyszami.

Stojąc w zakrwawionej wodzie w przeklętej jaskini, macie ciało Aghli już w ludzkiej postaci.
Bogowie wojny wam sprzyjali, ale odnieśliście kolejne rany, a czeka was jeszcze Sethmes z obstawą.

Do stu furii!! -Vanko wściekał się siekąc sejmitarami na prawo i lewo. Pruł jednak jedynie wodę, która znacznie osłabiała jego ciosy. Spod wody natomiast co chwilę wystrzeliwała oślizgła, ośmiornicowata macka robiąc z nim co chce, podtapiając, wywracając i harcując z nim, jak wyposzczony człowiek północy z kitajską dziwką.

Yeaaa..!! -przydusił nogą mackę napierając nań całym impetem, udało mu się na moment przybić ją do podłoża, lecz tryumf na krótką chwilę zagościł na jego obliczu gdy soczysty, mokry strzał długiego i cuchnącego, mackowatego bata odbił czerwony ślad na jego gębie posyłając go ponownie pod wodę.

Wściekł się jeszcze bardziej i w przypływie szału ugryzł bestię przyciskając jedną z macek kolanem, skrzyżował sejmitary niczym olbrzymie nożyce i złapał w nie którąś z macek.

Cholerstwo było jednak wszędzie i tym razem również zbyt długo nie cieszył się przewagą. Macka owinęła jego szyję ciągnąc go pod wodę. Czerwieniejąc na twarzy walczył z duszącym oplotem, gdy nagle uchwyt rozluźnił się. Vanko szarpnął się ponad wodę kaszląc dostrzegłszy dumnego Cymeryjczyka z opuszczonym, okrwawionym toporem.

Za..! Khy... khy.. Zabie... khy! khy! Szlag... -Vanko wciąż krztusił się napiwszy się śmierdzącej wody, przełamał się jednak i z ołzawionymi tym wysiłkiem oczyma wykrztusił wreszcie:

Zabierzmy jej łeb i rzućmy Gomie jako podarunek! Może ruszy swój królewski tyłek i wesprze nas przeciw stygijskim wężom!

- Już... już po wszystkim... - Zorian poklepał po ramieniu Vanko, który młócił wodę razami. - Chodźmy stąd. Nic tu po nas - dodał wyciszonym głosem, jakby bez życia. Walka wycieńczyła go, a rany jakie otrzymał wysysały z niego resztki energii, jaką jeszcze posiadał.

- Wracajmy do Gomy i rzućmy mu głowe tej pizdy. A potem odpocznijmy... - dodał, obwiązując rany bandażami i powolnym krokiem zmierzając do wyjścia z jaskini.

Wróciliście do Gomy z głową czarownicy, jesteście bohaterami.
Jak was mogę nagrodzić ?, pytam jako król, rzekł Goma.

- Królu, o tym co będzie, pomówimy później. Mówmy o tym, co teraz. Sethmes jest gdzieś w okolicy, czatując na spuściznę Acheronu, i prawdopodobnie trzymając naszych pracodawców. Pomóż nam go pokonać.

Z tego co mi doniesiono, Sethmes ruszył do naszej byłej siedziby w czasie bitwy, miał 12 bumbana około 10 stygijczyków, akwilończycy szli w pełnym uzbrojeniu i dobrowolnie, była z nimi pani Malia i ów szaleniec Marandos, oraz ten rudowłosy kapitan Wulfrede i kilku marynarzy. Byli nastawieni przyjaźnie do siebie, nikt nikogo nie więził. Dam wam 30 ludzi gwardii, popłyniecie jeziorem w dzień potwór śpi. Po bitwie ciężko o szamanów mających siły by leczyć, ale poproszę wielkiego szamana to was uleczy.

Popłyniemy za dnia. Nie zdążą ograbić skarbca w kilka godzin.

Królu! Jeśli jednak nie zdołamy stawić im czoła zasil nasze szeregi, byśmy zdołali dogonić i pokonać Sethmesa. Ludy z dalekiego kraju, skąd pochodzi Stygijczyk są wielce łase na wszelkie bogactwa. zważ, że już sama plotka o nim głoszona przez szaleńca Marandosa, który skrywał się w twierdzy opozycjonistów ściągnęła kolejną misję. Jeśli ujdzie on ze złotem z twego kraju, niechybnie wkrótce pojawi się tu więcej takich jak on, którzy nękać będą Twoje ziemie, a nie znalazłwszy złota odwet wezmą na Tobie i Twym ludzie. Sprowadzi to na Ciebie liczne nieszczęścia.

Wiem o tym, o przebiegły Vanko, a ponieważ Aghla została zabita, wielki szaman ruszy z Wami, postara się zneutralizować Sethmesa. Szaman zabierze 2 swoich uczniów.
Zorianie, może się okazać, że Sethmes np. magicznie przeniesie się z najcenniejszą częścią skarbu, ponoć Acherończycy znali tego typu magię.
Wasza wola co uczynicie, ale czekając możecie go wypuścić, wolałbym abyście uderzyli za dnia na łodziach. 30 mojej gwardii, Wielki Szaman Ngore, 2 jego uczniowie i ew. kilku waszych ludzi.
Jak powiedziałem, wolałbym byście to załatwili szybko, bo jak szamn się stąd wymknie, będę tu poważne problemy. Stygia może zorganizować nawet wyprawę wojenną.
Co zamierzacie uczynić?

SKARB ACHERONU
- A niech to Crom! - zaklął Druss. Sprawdził wnętrze całej wieży i nie znalazł swoich towarzyszy. - Gdzie oni są?
Na zewnątrz Goma nadal przyjmował hołdy swoich poddanych. Cymmerianin, klnąc niecierpliwie, wybiegł na taras wychodzący na jezioro. Daleko na powierzchni wody zobaczył niewielki obiekt. Bystre oczy powiedziały mu, że to rybacka łódka. Kierowała się prosto ku warowni po drugiej stronie jeziora. Cymmerianin rozejrzał się i stwierdził, że Stygijczyk nie pomyślał o zniszczeniu innych łodzi.
Wrócił spiesznie do wieży, gdzie panowało wielkie zamieszanie. Przyszedł Goma, a z nim wiwatujący tłum. Kobiety przyniosły czyste szaty i dzbany wody. Gdy król rozmawiał z naczelnikami, zmywały z niego pot i krew. Goma podniósł głowę i uśmiechnął się szeroko do waszej grupy.
- Czyż nie była to świetna walka, przyjaciele?
- Oczywiście.
- Powiedziano mi, jak zabiłeś kata Cymeryjczyku, bo ja sam nie miałem czasu się temu przyglądać. Był to tchórzliwy podstęp ze strony Naba. Spodziewałem się czegoś takiego, dlatego chciałem, żebyś strzegł moich tyłów. Jestem ci wdzięczny. Powiedz, czego chcesz w nagrodę.
- Nie czas na to. Stygijczyk uciekł stąd podziemiami, zmierzając ku warowni i skarbowi. Zabrał z sobą naszych towarzyszy i pracodawców.

Goma wzruszył ramionami.
- Niebawem poślę ludzi, żeby ich otoczyli. Teraz odpocznijmy i napawajmy się zwycięstwem.
- Nie, dopóki ta sprawa nie zostanie zakończona - powiedział Druss. Zabiliśmy Aghlę, ale Sethmes może być groźny.

Goma ściągnął brwi.
- Aghla! Pragnąłem jej śmierci równie mocno, jak i zgonu Naba! Tak, musimy coś zrobić z tym kapłanem.
- Kto teraz strzeże warowni, zapytał Goma swych ludzi?
- Wszyscy wojownicy, od czternastoletnich chłopców, są tutaj. Zostawiliśmy tylko kobiety, dzieci oraz starców, i większość z nich zapewne jest teraz w drodze do miasta. Przypuszczam, że warownia jest wyludniona. A ja muszę się zająć pewnymi sprawami na miejscu.
- Zatem daj nam silnych wioślarzy, a popędzę za Stygijczykami.
- Doskonale. - Goma wydał rozkaz i z tłumu wysunęło się kilkudziesięciu ludzi.

Vanko wybrał około 30 ludzi ludzi, potem zwrócił się do Khefiego.
- Pójdziesz ze mną. Być może będę potrzebował twoich umiejętności.
- Na jezioro? - zapytał niespokojnie niewolnik.
- Tak. Ten potwór pojawia się tylko w nocy, prawda? Gdyby było inaczej, jak ludzie mogliby wypływać na połowy? - Za pośrednictwem Khefiego wydał rozkazy sześciu młodym wojownikom.

- Dobrych łowów, przyjaciele - powiedział nowy król. - Przywieźcie mi głowę Sethmesa, a wasza nagroda będzie jeszcze większa.
Chen Shu i inni z was wybiegli i pospieszyli długimi schodami nad jezioro. Przy pomoście stało dziesięć smukłych rybackich łodzi. Zorian wskazał tę, która wyglądała na najmocniejszą i największą jednocześnie. Wojownicy zepchnęli ją na wodę, potem wskoczyli do środka i chwycili za wiosła. Druss i Khefi zajęli miejsca na rufie. Pomknęli ku środkowi jeziora.

Mimo pewności, z jaką wcześniej przemawiał do tłumacza, Cymmerianin z niepokojem wypływał na jezioro. W dzień czy w nocy, było to złe miejsce i gdzieś w toni czyhał potwór. Tylko konieczność pośpiechu zmusiła go do wypuszczenia się na terytorium potwora w kruchej rybackiej łódce. Chcąc opłukać miecz, zamierzał zanurzyć go w wodę. Powstrzymał się w ostatniej chwili. Z tego, co wiedział, smak krwi mógł zwabić potwora.
Pojawienie się mgły o tej porze dnia zwiększyło obawy Cymmerianina. Na powierzchnię zaczęły wypływać różne stworzenia. Wodę przed dziobem przecięły splątane macki.

- To nie w porządku - rzekł Khefi, wybałuszając oczy na wypływające ze wszystkich stron stworzenia. - O tej porze jezioro powinno być spokojne. - Wojownicy wyraźnie byli poruszeni. Nie brakowało im odwagi, ale tutaj, na koszmarnym jeziorze, strach nie przynosił wstydu.

- Szybciej wiosłować! - rozkazał Tranicos. - Im szybciej dotrzemy do brzegu, tym szybciej będziemy bezpieczni!
Kolor wody stał się intensywniejszy, ale brzeg na szczęście był już niedaleko. Wioślarze pracowali jak szaleni, zostawiając za rufą łodzi spieniony kilwater.
Wojownicy wrzasnęli, gdy w pobliżu łodzi, nieomal ją wywracając, wynurzył się stwór podobny do ośmiornicy. Od tułowia oderwała się tłusta macka, śmignęła w powietrzu i porwała jednego z wioślarzy. W cielsku otworzył się papuzi dziób. Gdy zamknął się na wrzeszczącym człowieku, wojownicy cisnęli włócznie. Dziób rozwarł się, a potwór z sykiem, rzygając cuchnącą posoką, zniknął pod powierzchnią.

Khefi złapał wiosło pechowego krajowca i zaczął wywijać nim co prawda z niewielką wprawą, ale za to wielką energią. Wokół nich pojawiały się inne koszmarne dziwolągi. Podobny do rekina stwór wybił się w powietrze i przeskakując nad łodzią, pochwycił następną ofiarę. Zniknął po drugiej stronie, zaciskając zębate szczęki na ciele szamocącego się wioślarza.

Dziób zazgrzytał o piasek i Cymmerianin jednym skokiem pokonał odległość dzielącą go od suchego gruntu. Pozostali spiesznie poszli w jego ślady, niemal pochlipując z przerażenia. Odrażające stworzenia kłębiły się przy brzegu i wyskakiwały za wami z wody, ale nie były już groźne. Wojownicy dźgali je włóczniami, dając upust zrodzonej ze strachu wściekłości.

Parę minut później przybyli wojownicy z tłumaczem. Młodzi ludzie wyglądali normalnie, ale Khefi, przywykły do wygodnego, chociaż ryzykownego życia na dworze, sapał jak kowalskie miechy.

Wojownicy powiedzieli coś do Khefiego.
- Chcą wiedzieć, czy tym razem będą walczyć z ludźmi.
- Tak, będą zabijać ludzi - zapewnił ich Chen Shu. Wojownicy powitali te słowa uśmiechem. Z dala od przeklętego jeziora, wróciła im odwaga. Nie bali się niczego, co chodziło po suchym lądzie.

Cymmerianin poprowadził ich w kierunku wieży, którą spowijała złowróżbna cisza. Wejście było otwarte, niestrzeżone. Druss zbliżył się ostrożnie, z mieczem w dłoni. Komora była ciemna i groźna. Nie dochodził go żaden dźwięk, ale to nie musiało nic oznaczać. Parę ostatnich stóp pokonał biegiem, skoczył do komory, przekoziołkował i poderwał się z bronią w pogotowiu. Wnętrze było puste.
- Tu jest bezpiecznie - zawołał. - Chodźcie.
Jego towarzysze weszli do środka i rozejrzeli się z zaciekawieniem.
Komora wyglądała dokładnie tak samo, jak wtedy, gdy Druss widział ją po raz ostatni, z dwoma wyjątkami: brakowało Marandosa, a wielka płyta, którą szaleniec gładził z taką miłością, teraz była podniesiona i stała wsparta na jednym końcu. Pod nią widniał otwór ze schodami, które wiodły do podziemi pod warownią. Co poruszyło wielką płytę, siła ludzi czy magia Sethmesa, czy niedawna śmierć Aghli?

- Musimy tam zejść - oznajmił Druss. Wojownicy z powątpiewaniem popatrywali na mroczne schody. Jeszcze raz mieli się znaleźć na nieznanym terytorium. - Przynieś pochodnie - rozkazał Khefiemu.
Niewolnik, zadowolony, że ma coś do zrobienia, wybiegł na zewnątrz, gdzie przed opuszczonymi chatami nadal dymiły ogniska. Niedługo później wrócił z naręczem głowni i zapaloną pochodnią w dłoni.
Druss schował miecz do pochwy i wziął pochodnię. Wojownicy poszli za jego przykładem. Oświetlając sobie drogę, Cymmerianin zaczął schodzić po schodach.

Natychmiast zauważył, że to przejście różni się od reszty twierdzy. Zostało wycięte w litej skale, starannie wygładzonej i przyozdobionej egzotycznymi motywami. Malowidła przypominały prace stygijskie, a jednak znacznie się od nich różniły. Domyślacie się, że to sztuka pythońska, poprzedniczka stygijskiej. Wojownicy, pokrzykując ze zdumienia, wskazywali sobie dziwne, kolorowe postacie, które zapełniały każdą dostępną powierzchnię. Bogowie, królowie, mitologiczne stwory, nieznane legendy i rytuały zapomnianej religii. Niektóre stworzenia miały ludzkie ciała i zwierzęce głowy, inne odwrotnie. Widniały tam sceny z uczt i bitew, ale w większości były całkowicie niezrozumiałe, a niekiedy - odrażające.

Schody okazały się dłuższe, niż każdy z was przypuszczał, i nie obniżały się prosto, ale skręcały w niespodziewanych miejscach, urywały się na pozornie bezcelowych podestach, by parę kroków dalej znów opadać w dół. Natłok malowideł przytłaczał i męczył oczy.
Jeden z wojowników zawołał coś nagląco.

- Popatrzcie na pochodnie! - przetłumaczył Khefi. Płomienie chwiały się w podmuchu, który mógł pochodzić tylko z dołu. - Ktoś będzie bardzo rozczarowany, jeśli to tylko droga ucieczki - powiedział ze śmiechem. - Ale dobrze służy tej zgrai.
Dobiegły ich dziwne odgłosy. Były to skrzeczenia i piski, zniekształcone przez odległość i echo. Ponad nie wybijało się rytmiczne dudnienie, tak niskie, że można je było nie tyle usłyszeć, ile wyczuć - głęboki dźwięk, jakby słuchali bicia serca świata.

Przed sobą zobaczyliście dziwną poświatę, która jarzyła się jednostajnym, żółtym blaskiem o delikatnym, zielonkawym odcieniu. Blask emanował chłodem obcym znanemu światu. Wydobywał się z portalu, kończącym schody. Druss rzucił pochodnię i wyciągnął miecz.

Komnata, do której weszliście, była tak wielka, że Cymmerianin nie był w stanie stwierdzić, czy jest dziełem człowieka, czy przyrody. Gładki mur za ich plecami zdobiły kolosalne pythońskie malowidła. Ściany tonęły w mroku. W miejscu, które wyglądało na środek komnaty, połyskiwał wielki, nieregularny kopiec. Wokół niego uwijały się liczne postacie.

- Przygotujcie się do walki - rzekł Druss - ale nie atakujcie kobiety, małego człowieczka, dwóch wielkich mężczyzn o żółtej brodzie i o rudej brodzie. - Khefi przełożył rozkazy, ale Druss miał wątpliwości. Wiedział, że ci ludzie tracą nad sobą panowanie, gdy zaczyna lać się krew. Jeżeli wojownicy zbytnio się rozochocą, jego towarzysze sami będą musieli o siebie zadbać.

Zaczęliście skradać się w kierunku stosu. Druss zobaczył, że źródłem dziwnego światła są spiętrzone bezładnie klejnoty i złoto. Szlachetne kruszce i drogocenne kamienie posłużyły do wykonania nie ozdób, lecz dziwnych instrumentów niewiadomego przeznaczenia.

Gdy się zbliżyliście, odwróciła się najwyższa z postaci.
- Witajcie, najemnicy. Moja dobra znajoma, Aghla, uprzedziła mnie o waszym rychłym przybyciu.
- Na twoje nieszczęście. - Druss zobaczył, że tuż za skarbem podłoże komnaty opada i znika pod wodą. Chlupot leniwych fal nie był w stanie zagłuszyć głębokiego dudnienia, które wydobywało się właśnie z tego tajemniczego podziemnego jeziora.
- Druss! Naprawdę żyjesz? - Był to Springald, który wyglądał na wyczerpanego, ale zarazem podnieconego. Przy nim stał Ulfilo, z wiecznym wyrazem urażonej godności. Niedaleko kręcił się Wulfrede, pełen chytrego rozbawienia. Wszyscy trzej mieli broń.


- Jak to się stało, że jesteście tu z tym kłamcą? - zapytał Druss, wskazując na kapłana.
- Kiedy wypuścił nas z lochu i dał nam wybór, że albo pójdziemy za nim, albo zostaniemy rzuceni na pożarcie potworowi z jeziora - odpowiedział Aquilończyk - postanowiliśmy na razie odłożyć na bok nasze urazy.
- Gdzie jest Malia?
- Mówisz o Białej Królowej - poprawił Sethmes. Druss teraz zobaczył, że za kapłanem stoją dwaj stygijscy oficerowie. - Nie wolno ci mówić o niej jak o zwyczajnej kobiecie. Jest teraz poza twoim zasięgiem.

Tranicos, po części zachwycony pięknem tego miejsca, a po części wściekły, że nic nie wie, spytał:
- Sethmes. O co tu chodzi. Skończmy te gierki, proszę.

Jedynym prawowitym królem jest tu Goma, a nie zauważyłem, byś wspomógł go w walce o tron Stygijczyku.

Do króla należy zaś wszystko, co jest w jego królestwie. Zakradłeś się tu jak zwykły złodziej tchórzliwy psie!

-dobywszy sejmitara Vanko wskazał obnażonym ostrzem na Sethmesa. Był tak blisko skarbu, nikt nie mógł pozbawić go fortuny, choćby władał całą potęgą piekieł!