Forum KrysztalyCzasu.pl

Smocza Przystań, 11 dzień Ostatnich Siewów

Prycza Hastura podskakiwała coraz mocniej, wprawiana w ruch zdecydowanymi pchnięciami obutej w ciężki but stopy. Ciemnoskóry mężczyzna okrył głowę rękami próbując zdusić w zarodku kiełkujący w skroniach ból, dobitnie dowodzący nadmiaru spożytego w nocy piwa.

- Wstawaj, nicponiu! - sarknął czyjś twardy męski głos - Ile jeszcze chcecie leżeć?

Redgard przekręcił się na miejscu otwierając z trudem oczy i ziewając jednocześnie szeroko. Stojący nad nim w rozkroku mężczyzna w zbroi hersira i ciemnożółtej tunice z godłem końskiej głowy na piersiach prychnął z dezaprobatą widząc obolałą minę człowieka.

- Ochmistrz kazał was sprowadzić do kuchni, bo inaczej śniadania nie dostaniecie - oznajmił szorstko drużynnik - A słońce coraz wyżej. Ponoć do Rzecznej Puszczy chcieliście iść, sami żeście kazali się budzić!

Pomrukując coś pod nosem Hastur opuścił bose stopy na kamienną posadzkę niewielkiej komnaty, pogrążonej w półmroku, pozbawionej okien, ale oświetlonej niewielkimi kagankami. Trąc palcami oczy najemnik przypomniał sobie, że służące mu za sypialnię pomieszczenie było jedną z kwater hersirów w przybudówkach dworu jarla. Wzdłuż obu dłuższych ścian pomieszczenia ciągnęły się rzędy prostych drewnianych łóżek, na niektórych z nich zaś spoczywały pogrążone w głębokim śnie postacie towarzyszy Hastura.

- Jeśli chcecie coś zjeść przed drogą, ruszcie zady! - powtórzył hersir cofając się w stronę uchylonych drzwi, zza których jaśniał blask porannego słońca.

Smocza Przystań, 11 dzień Ostatnich Siewów

Ciśnięte pod kuchenne ławy tobołki trącane był na przemian ogonami khajiita i argonianina, żujących z osowiałymi minami zimną sarninę. Mięso i chleb okazały się jedyną strawą, która jako tako przeszła przez usta biesiadników. Kręcący się przy gościach jarla kuchcikowie wymieniali między sobą rozbawione spojrzenia, ale nie ważyli się powiedzieć otwarcie niczego złośliwego, nie wyznając się widać na osobowościach kotołaków i rozumnych jaszczurów i woląc przezornie ich nie drażnić.

- Nie wie aby który z was, czy nasz bretoński przyjaciel jeszcze jest na dworze? - zapytał Hastur sięgając jednocześnie po dzbanek czystej wody - Czy może już poszedł precz?

- Śniadał o brzasku - odpowiedział jeden z kuchcików - Widać było, że mu się śpieszyło, bo ledwie podjadł, zaraz się wybrał w drogę, chwilę tylko zmitrężył u Farengara.

- A kto to ten Farengar? - mruknął Redgard uświadamiając sobie, że cesarski setnik poznany na wieczerzy nikomu się nie przedstawił. Wyobraźnia Hastura z miejsca podsunęła mu obrazy Neviersa wchodzącego z oficerem w jakieś sekretne układy mające w jak największym stopniu zaszkodzić interesom Redgarda i jego druhów.

- Farengar Tajemny Płomień? - wzruszył ramionami drugi z kuchcików, najwyraźniej zdziwiony faktem, że ktoś może rzeczonego Farengara nie znać - To przecie nadworny czarodziej jarla, mistrz sztuk magicznych, znawca tajemnych ksiąg i wielki mędrzec na dodatek.

- Tyle przymiotów w jednej osobie - pokręcił głową w udawanym podziwie Llorvas, mrużąc swe niezwykłe oczy.

Smocza Przystań, 11 dzień Ostatnich Siewów

Cesarski setnik zajmował obszerną komnatę po przeciwnej stronie dworu, we wschodnim skrzydle Smoczej Przystani. Poprowadzeni przez jednego z trzymających dzienną straż w dworze hersirów, najemnicy znaleźli się w umeblowanym wystawnie apartamencie, który wręcz promieniował aurą dyscypliny i żołnierskiego porządku. Świeżo ogolony Cyrodiilczyk miał co prawda lekko podkrążone oczy, ale tylko one zdradzały, że i on nie odmówił sobie poprzedniego wieczoru miodu i wina.

- Gotowi do drogi - skwitował rzeczowym tonem oficer - I wszyscy żywi, co zaskakuje zważywszy na fakt, ile żeście wczoraj w siebie wlali. Jaszczurze, przyjmij wyrazy uznania. Nie znam człowieka, który potrafiłby wypić równie wiele, co ty.

Ahraveen syknął cicho, przyjmując ewidentny, aczkolwiek zaskakujący komplement do wiadomości.

- Widzę, że macie przy sobie cesarskie miecze - podjął rozmowę setnik, podchodząc do drewnianego sekretarzyka i wyciągając z niego gęsto nabity monetami trzos - Słowo się rzekło, zrobię podług obietnicy. Dziesiątka za każde ostrze, w podziękowaniu za odzyskanie ich z rąk bandytów.

Dziękujemy panie setniku. Czas na nass. Wracamy z herssirami.

Smocza Przystań, 11 dzień Ostatnich Siewów

Rządca Avenicci spał snem głębokim i nie przejawiał najmniejszej ochoty do opuszczenia łożnicy - co czekającym na korytarzu najmitów oznajmił nie znoszącym sprzeciwu tonem jeden z osobistych służących Avenicciego.

- Pan śpi i nie wolno go niepokoić - powiedział starszy wiekiem Nord o upstrzonej nitkami siwizny brodzie - Przyjdźcie w porze obiadu, wtedy być może już wstanie. A teraz oddalcie się czym prędzej, bo jeszcze narobicie większego hałasu i obudzicie samego jarla.

Wypowiadając ostatnie słowa służący podniósł znacząco głos, nawet nie próbując przybliżać natrętom konsekwencji przedwczesnego obudzenia jarla Balgruufa, ale dając im zarazem do zrozumienia, że reperkusje takiego nieobyczajnego incydentu mogą być niebywale dramatyczne.

Rządca Avenicci i jarl Balgruuf nie byli w kwestii senności wyjątkami, prócz nich z posłań nie podniósł się dotąd praktycznie żaden ze szlachetnie urodzonych lub obdarzonych względami władyki biesiadników. Hastur pamiętał niejasno, że kiedy uczynni służący odprowadzali chwiejącego się na nogach Redgarda do łóżka, wielu stałych bywalców dworu wciąż sięgało ochoczo po kolejne dzbany mocnych trunków.

- I co? - mruknął z głębi swej gardzieli Ahraveen, przesuwając rozdwojonym czubkiem jęzora po nozdrzach na oczach zafascynowanego tym widokiem służącego - Cekamy aż ssię odeśśpi?

Biała Grań, 11 dzień Ostatnich Siewów

Pilnujący głównych wrót dworu hersirowie otworzyli je na widok nadchodzących nieśpiesznym krokiem gości, taksując ich bacznymi spojrzeniami, które Ahraveen gotów był uznać za przesadnie wręcz podejrzliwe. Zostawiając za sobą opustoszały, rozbrzmiewający cichymi krokami nielicznej służby dwór, najemnicy wychynęli na wyłożony gładkimi kamiennymi blokami parapet przed wrotami, wciągając w płuca rześkie poranne powietrze i wodząc wzrokiem po zaciągniętych chmurami przestworzach.

- Przy posągu nie widać kapłana - zauważył przezorny Ahraveen, od razu przypominając sobie o wczorajszej charyzmatycznej przemowie krzykliwego duchownego, której głównymi adresatami jawiły się szlachetnie urodzone elfy - Na biesiadzie go nie było, ale pewnie też jeszcze śpi, więc zmykajmy stąd, zanim się ocknie.

Argonianin zerknął wymownie w kierunku trzymającego się w tyle Sivariaela, ziewającego co chwila bezwolnie i przejawiającego ogromną niechęć do wczesnej wędrówki.

Słońce dopiero się wspinało ponad monumentalne granie okolicznych gór, rozlewając swój blady blask na urodzajnej równinie otaczającej dumne norskie miasto i przylegające do niego chłopskie gospodarstwa.

- Jeśli się dobrze przyłożymy na drodze do lasów, będziemy w Rzecznej Puszczy za kilka godzin - oszacował na głos Llorvas - Dadzą bogowie, dotrzemy tam w południe.

- A długo zamierzacie tam popasać? - zapytał ktoś, kto wyślizgnął się z dworu za plecami najemników i kto podszedł do nich wsuwając dłonie w szerokie rękawy obszytej złotą nicią szaty.

Był to człowiek o szczupłej twarzy i zadartym nosie, nadającym mu mimo śladów pierwszej siwizny we włosach niezamierzonego wrażenia chłopięcego entuzjazmu. Piwne oczy skrzyły się żywym blaskiem, zdradzając ukrytą w nich mądrość i wiedzę znaną nielicznym w Skyrimie śmiertelnikom.