Forum KrysztalyCzasu.pl

Kiedy masywny barbarzyńca prawie już zniknął z pola widzenia zdążył zobaczyć jeszcze pełne czułości i niepokoju spojrzenie Gruumshy która pomachała mu na pożegnanie...i zniknął w szybie studni.

Nieco poniżej Aravena,w miejscu gdzie był Grag,rozległ się odgłos przypominający trzeszczenie dartego materiału. To pod ciężko opancerzonym barbarzyńcą puściły pnacza,które nie wytrzymały jego wagi. Z donośnym okrzykiem olbrzym runął w dół. Próbując się chwytać się mijanych w locie korzeni zrywał je i ściągał ze sobą. Kiedy Araven i pozostali spojrzeli w dół,rozległo się potężne mlaśnięcie.


...Przed oczami barbarzyńcy rozbłysło białe światło,po czym bardzo szybko nadeszła ciemność.Tan Grag z wdzięcznością zatonął w niebycie,szczęśliwy ze nie czuje bólu...

Podczas gdy tan Berghar i druid Leobardis,a także uczynna goblinka Gruumsha przetrząsali komnatę wodza w poszukiwaniu czegokolwiek co nadawałoby się na liny,kilkanaście metrów niżej elfi szermierz Araven z gracją i zwinnością typową dla jego rasy schodził na dół po roślinnych pnączach. Z dołu,gdzie z głosnym hukiem zniknął Grag biła coraz to bardziej jaśniejąca fioletowa poświata. Dawało sie też usłyszeć jakieś mlaszczące odgłosy...Kiedy elf zsunał się po korzeniach na sam dół,zauważył ogromną salę której ściany były obwieszone ogromną ilością fluorescencyjnych grzybów,od których biło to dziwne fioletowe światło. Powietrze tutaj było wyjątkowo zatęchłe, wilgotne i zimne. Poza tym unosił się tu zapach gnijącej gleby. Zwisając u wylotu tunelu,tuż pod stropem,widać było że podłogę tej rozległej komnaty pokrywa warstwa ziemi wymieszana z gnijącą roslinnością oraz resztkami zwierząt,jedzenia i innymi odpadkami. Na szczątkach tych rośną kolonie dziwacznych grzybów,a także kilka młodych drzewek. Nieopodal pracują dwaj chorobliwie chudzi,okryci pelerynami ludzie,intensywnie przekopujący ziemię łopatami. Spoglądając w dół,Araven dostrzegł leżącego na kupie odpadków,nieruszającego się barbarzyńcę. Półolbrzym nie dawał żadnych znaków życia.

Wyciągam miecz, uważając na otoczenie i ogrodników, zmierzam z opuszczoną w dół bronią ku Gragowi, jak do niego dotrę staram sie ocenic co mu się stało i delikatnie go ocucić.

Buty elfa zapadały się w gnijących odpadkach z cichym mlaśnięciem,kiedy ten zbliżał się do zakopanego w kupie kompostu barbarzyńcy. Ogrodnicy mechanicznie wymachiwali łopatami,przekopując wilgotną breję.Kiedy Araven kucnął przy półolbrzymie zauważył że jego klatka piersiowa porusza się. Był to bardzo dobry znak. Nagle coś pacnęło go w czoło.Spojrzał w górę i zobaczył zwisającą stamtąd bujającą się linę. Widać,pozostali zamierzali schodzić. Kiedy przed sobą usłyszał głuchy trzask,spojrzał do przodu i osłupiał. W jego strone zmierzali ogrodnicy...peleryny opadły,ukazując suche,obciągniete napiętą do granic możliwości pomarszczona skórą. Ich oczy gorzały czerwienią a zapadnięte dziąsła ukazywały szczerzące się w dzikim grymasie zęby.

Druidzie, Ty przodem. Ja postaram się uniknąć losu Graga, ale muszę się przygotować - no i lepiej, żebyś jednak miał po czym schodzić...

Łapie mieczyk w zęby i schodzę po linie na dół. Staram się nie skoczyć na Graga po czym chwytam mieczyk w rękę aby asekurować/pomóc elfowi.

Leobardis zsunął się po linie na dół,buty zagłębiły się w lepką ziemię. Kiedy tylko zobaczył dwa sunące ku niemu i jego towarzyszom dwa przeczące prawom natury,nieumarłe stwory szybko siegnął po miecz i cofnął sie kilka kroków. Z góry bowiem nadciągał półolbrzymi rycerz a kilka metrów przed nim pedził jego ekwipunek.

Pierwszy ze szkieletów stanął nad nieprzytomnym barbarzyńcą,zamierzając siegnąc kościstymi łapskami Aravena. Nagle z metalicznym łomotem z góry,prosto na kościany czerep spadł ekwipunek Berghara. Kosciotrup rozsypał sie momentalnie. Jednocześnie Grag otworzył szeroko oczy- Moje jaja!!-stęknął głośno gdy ciężki napierśnik z dużą siłą wyrżnął go w przyrodzenie. Odtoczył się w bok w ostatniej chwili gdy w kupę odpadków wbił się po kolana wielgachny rycerz.