Forum KrysztalyCzasu.pl

Enkaiden, dystrykt portowy, 215.815.M41

Podejrzliwa z natury i wyjątkowo czujna, Medea Trix spodziewała się podświadomie zasadzki. Kiedy czterej pełniący rolę rzekomych służących mężczyźni skoczyli na Nathana, zabójczyni zareagowała z zaskakującą dla pozostałych szybkością. Wykręciwszy się w bok założyła Gretzowi dźwignię, po czym pchnęła zdezorientowanego oszusta wprost w klatkę windy. Ponieważ nie omieszkała mu przy tym podłożyć nogi, elegancki młodzieniec runął do środka windy z rozpaczliwym okrzykiem zwieńczonym odgłosem głowy uderzającej w ścianę klatki.

Nie tracąc nawet sekundy Medea okręciła się na pięcie, wsunęła prawą dłoń do torebki zaciskając palce na wyprofilowanej rękojeści laserowego pistoletu, który tam wcześniej ukryła.

Był to pozbawiony ozdób matowoczarny model Brightbolt Mk IV wzorca malfiańskiego - solidna imperialna konstrukcja z naładowaną do pełna baterią, doskonale Medei znana z macierzystego świata.

Wspomnienie ojczystego domu, które teraz mogło przesądzić o życiu bądź śmierci swej właścicielki!

Enkaiden, dystrykt portowy, 215.815.M41

Nathan podświadomie wyczekiwał zagrożenia, niemniej jednak dał się nieco zaskoczyć atakowi czterech pomagierów Gretza. Kiedy mężczyźni rzucili się w jego kierunku z zaciśniętymi pięściami, agent Ordo omiótł przestrzeń wokół siebie spojrzeniem szukającym daremnie drogi odwrotu. Zatrzaśnięte zewnętrzne drzwi przedpokoju nie rokowały szans na odskoczenie w miejsce umożliwiające sięgnięcie po pistolet, toteż dusząc w ustach przekleństwo operator zmienił w mgnieniu oka pozycję gotowiąc się do zaciekłej obrony.

Napastnicy nie dali mu żadnej szansy, działając w skoordynowany sposób świadczący o sporym doświadczeniu w obezwładnianiu zaskoczonych atakiem ofiar. Łapiąc za ubranie operatora powalili go w ułamku chwili na betonową posadzkę, przygnietli do niej ciężarem swoich ciał rozkrzyżowując ręce i nogi obcoświatowca.

- On ma radio! - krzyknął jeden z mężczyzn, przyciskający barkiem głowę Silvanusa - W uchu!

Walczący o dech Nathan wyczytał w nagłej zmianie mowy ciała swych prześladowców skonfundowanie i zdumienie, ale wiedział, że potrwa ono jedynie ułamek chwili.

Silvanus nie miał zamiaru kapitulować. Nigdy się nie poddawał, był przecież ręką Imperatora, tropiącym herezję. Chwilowe skonfudowanie napastników i bark na twarz na twarzy Nathana były dobrą okazją, która mogła się już nie powtórzyć. Były regulator nie mógł czekać. Wykrzywił głowę i schwycił zębami szyję jednego z obcych...

Odskoczywszy w kąt pomieszczenia Medea płynnym ruchem wyjęła z torebki Brighbolta i odrzuciwszy torebkę
wycelowała w głowę najbliższego z napastników.

- Medea do Septimusa, zostaliśmy zaatakowani, pięciu napastników, obiekt Złote Tarasy - błyskawicznie wyrzuciwszy z siebie
komunikat do przełożonego dziewczyna błyskawicznym ruchem zdradzającym dużą wprawę w posługiwaniu się bronią odbezpieczyła
laserowy pistolet

- Zostawić go i pod ściany albo wszyscy umrzecie z woli Imperatora ! - krzyk Medei odbił się od ścian małego pomieszczenia
a palec agentki delikatnie zaczął ściągać spust...

Enkaiden, dystrykt portowy, 215.815.M41

Przyciskający Nathana mężczyźni znieruchomieli w jednej chwili, wręcz wstrzymali oddech. Wszyscy wbili spojrzenia w lufę trzymanego przez Medeę lasera, ewidentnie zbici z tropu widokiem broni.

- Magistratum! - powiedział po krótkiej chwili jeden z nich, człowiek o ogorzałej twarzy i czarnych oczach, w których kipiały dzikie emocje - Sprowadziłeś tu agentów, Gretz!

Za plecami Medei rozległy się odgłosy tupania wstającego z podłogi windy Sarkoza Gretza.

- Nie wiedziałem! - wrzasnął płaczliwie młodzieniec - To obcoświatowcy, sami widzicie!

- Ma jeden pistolet - powiedział drugi z napastników, świdrujący Medeę zmrużonymi oczami - Jeden....

Coś w mowie ciał porywaczy i w ich spojrzeniach zdjęło Medeę znienacka lodowatym przeczuciem czegoś bardzo złego...

Czy ja moge w koncu kogos ugryzc?

Enkaiden, dystrykt portowy, 215.815.M41

Oddychający płytko Nathan przekręcił z wysiłkiem głowę, walcząc z połączonym ciężarem czterech męskich ciał dociskających go brutalnie do kamiennej posadzki. W głowie mężczyzny kłębiły się różne pomysły i koncepty, ale prześladowcy umiejętnie rozkrzyżowali mu ręce nie pozwalając sięgnąć po schowany pod kurtką pistolet. Naładowany do pełna Hamid stanowiłby w ciasnej zamkniętej przestrzeni morderczą broń, tkwił jednak za paskiem spodni Silvanusa na jego brzuchu, dzięki swym niewielkim rozmiarom zupełnie przez napastników przeoczony.

Mimo powagi sytuacji, mimo świadomości istnienia śmiertelnego zagrożenia Nathan nie mógł oprzeć się przed ukłuciem zazdrości na widok poczynań Medei. Nie dając się zaskoczyć dziewczyna umiejętnie wystrzeliła w przestrzeń windy Gretza, po czym zaszachowała czterech porywaczy lufą dobytego z torebki pistoletu. Jej dźwięczący stalową nutą ton nie pozostawiał złudzeń co do rozwoju wydarzeń, gdyby napastnicy nadal zamierzali przejawiać agresywną postawę, ale oczywiste i nie podlegające dyskusji żądanie zawisło w powietrzu.

- MA jeden pistolet... - odezwał się któryś z porywaczy i Nathan w mgnieniu oka pojął, że nieznajomi byli zbyt zdesperowani, by oddać się w ręce rzekomych agentów Magistratum. A to mogło oznaczać tylko jedno.

Instynkt samozachowawczy oraz życiowe doświadczenie podsunęły agentowi jedno rozwiązanie. Wykorzystując fakt, że napastnicy przenieśli swą uwagę na Medeę, Nathan napiął gwałtownie mięśnie i szarpnął ciałem przesuwając głowę w kierunku jednego z porywaczy.

Odsłonięte w desperackim grymasie zęby operatora Ordo mierzyły prosto w gardło zaskoczonego człowieka.