Forum KrysztalyCzasu.pl

wybaczam Ci przerwę w postach

Barbarzyńca zerwał się na równe nogi i zachwiał, bo były jak z waty.

- Co! Jak? Gdzie? - macał obolałe ciało, szukając przyczyny bólu.

- Oooooo - zawył widząc martwiaki - umrzyki chodzące, na pieruna, więc to prawda - bełkotał bezskładnie.

W końcu zmacał trzonek korbacza i zaczął nim wywijać.

Barbarzyńca zataczał sie jak pijany jedną ręką trzymajac się za obolałe krocze,drugą jak opętany machając korbaczem na wszystkie strony. Czynił tym samym identyczne zagrożenie dla nieumarłego jak i dla kompanów. Toteż dwaj elfowie i rycerz omijali go szerokim łukiem. Ich klingi obijały niemal bezskutecznie ciało martwiaka,przechodząc swobodnie przez kościste ciało i nie czyniąc niemal żadnej szkody.
Nagle powietrze przecięła przysłowiowa krasnoludzka kusza - dobrze wyważony i ciśniety mocarnym ramieniem Berghara jednoręczny młot roztrzaskał korpus ożywieńca. Chwilę potem rycerz oczyszczał swa broń z resztek ożebrowania.

Staram sie uspokoić barbarzyńcę (jeśli chodzi o wywijanie korbaczem, masaż genitaliów jest wykluczony) i ekwipuję się na nowo.

Dziękuję Aravenie, z Twych ust, to nie lada pochwała - odrzekł rycerz kłaniając się

Najpierw od strony ciemnego tunelu rozległ się głosny szelest a nastepnie w wejsciu padło na ziemie dziwaczne,dymiące cielsko jakiegoś stworzenia



Chwilę potem przez padlinę przestapił największy goblin jakiego w życiu widzieliście. Postury dorodnego ogra,o łapskach tak umięśnionych że obaj półolbrzymowie wydawali się przy nim mali,o wykrzywionym we wściekłym grymasie pysku,Balsag Łowca powrócił do swego plemienia.



Przekroczywszy cielsko robala,zatrzymał się na wasz widok,zaciskając wielką dłoń na ogromnym,żelaznym buzdyganie. Przekrzywiwszy na bok głowę ze zdziwieniem obserwował was przez chwilę po czym ryknąłwszy donośnie ruszył biegiem w stronę Berghara. W tunelu za nim przez moment błysnęły dwie pary czerwonych ślepi. Z cienia wychynęły dwa potężnie umięśnione Wargi.

Czy słusznie zakładam, że zdążyłem się już ubrać?

Nie widząc innej możliwości, Dino rzucił się zawzięcie na szarżującego przeciwnika. Wiedział, że jest tylko jedna szansa, zanim reszta jego drużyny zorganizuje obronę, by ocalić siebie i - co bardzo prawdopodobne - również jego. Patrząc prosto w oczy potwora podbiegł na odległość zapaśniczego chwytu, po czym całym sobą rzucił się na nogi Wielkoluda, by go obalić.

Grag powoli dochodził do siebie, odzyskując kontakt z rzeczywistości i gdy miał już przekroczyć delikatną granicę równowagi psychicznej pojawił się on...

Był wielki, był brzydki, był szybki, był wściekły i rządny krwi.

- Tata ? - zapytał zmieszany półolbrzym, lecz już po chwile zauważyła drobne detale różniące nowo przybyłego z rodzicielem.

- Jak śmiesz podszywać się pod mojego ojca!

W takich chwilach jak ta olbrzymy i giganty miały zwyczaj reagować w dwojaki sposób. Bić albo uciekać. Niestety mózg Graga nigdy nie zdołał przyswoić tej drugiej postawy życiowej. Więc chwycił tarczę i zaatakował. Jak zwykle. Czyli zawzięcie, po niszczycielsku, no i z radością.

nigdy w życiu!