Forum KrysztalyCzasu.pl

Wilki szczerząc kły powoli zeszły z cokołu przednimi łapami. Warcząc i nerwowo ruszając łbami przesunęły się o kilka kroków w kierunku Pokutnika. Widać było że sposobią się do ataku. Zwykłe wilki wybierają najbardziej oddaloną od stada lub najsłabszą jednostkę, wszyscy zastanawiali się czy te zrobią podobnie. Ciszę przerwał głos Ghroga który zaczął recytować słowa magicznej inkantacji.

Entis stojąc obok krasnoluda wciąż pilnuje aby wilki nie zbliżyły się do niego i nie przeszkodziły mu strzelić w drogie oko.

Gdyby jednak krasnolud nie trafił w oko to Entis rzuci nożem w to oko używając Przycelowania. Może nawet rzuci dwa noże.

Pokutnik stawia latarnię na ziemi, po czy zrobi krok w bok, w stronę skamieniałych wilków, aby nie stać towarzyszom na drodze. Będzie czekał, aż towarzysze oślepią kraba do końca - lecz jeśli zauważy że wilki go atakują, rzuca czar dymny obłok na siebie (2m na 2m) i zamiera, pozostając nieruchomo. Nie do końca wierzy że wilki poczują się zdezorientowane i uciekną, ale liczy na to, ze albo stracą nim zainteresowanie, albo będą miały znacznie utrudnione trafienie. Opóźnienie czaru to 1 segment, dlatego stara się wyczekać do momentu ataku bestii, licząc że uda mu się rzucić czar zanim dokończą one atak.

Eilmanal będzie działał następująco.
1. Rzuci tarczę krasnoluda pod jego nogi.
2. Rzuci zaklęcie ciemności lekko na prawo od siebie i przed siebie tak aby objąć cześć chociaż wilków ale nie zasłonić krasnoludowi linii strzału.
3. No koniec rundy wyjmie miecz i tarczę i wkroczy w ciemność.

Wilki szły z nisko opuszczonymi łbami, warcząc i prezentując ociekające lawą kły.
Eliminal rzucił tarczę pod nogi Nyressa i chwycił za magiczny amulet. Słowa zaklęcia i magiczna moc którą uwolnił uformowały punkt czerni który gwałtownie zaczął się powiększać.
W tym samym czasie oczy Ghroga zmieniły się na całkowicie czarne. Wszechmoc boga pozwoliła mu odczuwać wszystkimi zmysłami wilka na którym skoncentrował swoją uwagę. Wyczuł jego agresję i strach. Siłą swej woli uspokoił umysł zwierzęcia i zmusił do zatrzymania. Nieodpartą wolą snu wypełnił myśli zwierzęcia. Ułamek sekundy później nogi zwierzęcia ugięły się a głowa opadła bezwładnie. Wilk opadł na ziemię całkowicie pogrążony we śnie.
Tymczasem Erdal odłożył lampę i zbliżył się do kamiennego wilka ograniczając liczbę kierunków z których mógłby być atakowany. Chciał się przygotować na potencjalny ataki jednak nie miał pojęcia z której strony mogły nadejść. Przed nim znajdowała się utworzona przez Eliminala nieprzenikniona ciemność.
Włócznia Entisa trzeszczała pod uściskiem jego palców. Czekając na rozwój sytuacji oceniał możliwości obrony przed przeciwnikami. Długa broń bez wątpienia dawała mu przewagę.
Nyress swoim tempem napinał kuszę. Niezgrabne palce i nerwy utrudniały całe zadanie. Czuł ciężar odpowiedzialności jaka spoczywała na jego barkach. Pod nosem prosił łaskawego krasnoludom Gotam-gora o pomoc.

Ponieważ Elimanal jako jedyny widzi w ciemności, to wchodząc w nią ocenia (omija śpiącego wilka) czy wilki widzą i atakuje kłuto na zasięg miecza najbliższego .
Jeśli zorientuje się że wilki widzą w ciemności to ostrzeże krzykiem towarzyszy.

Entis nie łamie szyku, choć śpiący wilk go kusi. Z niecierpliwością czeka aż krasnolud pośle bełt w posąg.

Erdal cofa się kilka kroków, aby ujrzeć potencjalnie wychodzącego z ciemności przeciwnika, zanim ten zaatakuje.

Nyrres wzniósł w końcu kuszę z załadowanym bełtem, przstawił ją do ramienia, przechylił głowęw stronę kolby i zamknął jedno oko
uważnie mierząc w siedzącego za wilczą aleją "Hur - gura".
Starał się zwalczyć wątpliwości, że to światło schowane pod tym oczodołem działa uspakająjąco na wilki i konsekwencje jakie będą powodować przesłony dla tego światła, dla dotychczas siedzących spokojnie wilków.

Elf bez większych ceregieli atakuje najbliższego wilka w ciemności.

Chyba idą za węchem krzyknął!

Erdal cofnął się kilka kroków gdy się zatrzymał z mroku wyłonił się pierwszy wilk. W tej właśnie chwili Eliminal całym ciężarem ciała naparł na miecz skierowany w ciemność. Elf uderzył w ciało kamiennego stwora ale miecz zakleszczył się pomiędzy kamiennymi łuskami i wygiął niczym łuk. Na szczęście zbrojmistrz który kół ten miecz znał się na dobrze na metalurgi gdyż stal powróciła do swojego normalnego kształtu bez żadnego odkształcenia ani pęknięcia. Oba ogniste wilki skierowały łby w stronę Eliminala i ruszyły w jego kierunku warcząc i szczerząc kły.
Nyress spuścił cięciwę która posłała w kierunku posągu bełt po trajektorii o którą się modlił. Metalowy czubek strzały uderzył w oko kamiennego stwora. Na podłogę upadły stłuczone okruchy jakiegoś szkła lub kryształu, a w miejscu uderzenia bełtu rozbłysło czerwone światło.
Wilki zatrzymały się nagle i obejrzały się w stronę ciemności. Stały tak przez dłuższą chwilę spoglądając raz w ciemność raz w kierunku podestów z których przyszły.

Skoro krasnolud w końcu strzelił a jego bełt dosięgnął celu to Entis szybko obejdzie krasnoluda od tyłu i zaatakuje na zasięg wilka stojącego przy Elimanalu. Śpiącego wilka chwilowo ignoruje, niech sobie śpi i nam nie przeszkadza.

-Tak, tak i jeszcze raz tak - pomyślał Nyress patrząc jak czerwone światło rozchodzi się z drugiego rozpękniętego oczodołu. Dopiero teraz rozejrzał się oceniając sytuację. Demoniczne wilki kierowały się głównie na lekkozbrojnego Erdala i Eleminala. Ich rozgorzałe demonicznym ogniem ciała przelewały się niczym lawa. Lawa, magma czy jak ją wtedy zwano dostała się kiedyś do jednego z krasnoludzkich kopalni-miast. Połowę mieszkańców umarła od płomieni. Nawet nie dotknięci napływającą falą stawali w płomieniach kilka metrów od niej. Żywe, cierpiące pochodnie. Pozostałych zabiły trujące wyziewy. Ucielkli tak nieliczni... Kazar-aram przestało istnięć. Nigdy go nie odbudowano. Wielu krasnoludów do dziś dnia jeździ tam złożyć hołd poległym. Parszywi kapłani wszystko zrzucili na chciwość krasnoludów którzy kopali zbyt głęboko i dokopali się do królestwa Morglitha.

Krasnolud zamrugał, przerzucił przez ramię pasek kuszy. Sięgnął po leżącą pod nogami tarczę i wetknięty za pas topór. Ruszył w stronę Eleminala, aby wcisnąć się między elfa a zagrożenie.

- Teraz spokojnie panowie - zadudnił stanowczym głosem - dajemy lekko tyły i pozwalamy tym maszkarom wrócić na piedestały.

Elf jak przez mgłę przypomniał sobie wszystkie wskazówki ludzkich mistrzów szermierczych jakich miał przez te wszystkie lata. Większość z nich przeżył nie tylko dlatego, że poumierali za starości, ba nie znał żadnego, który umarłby ze starości, ale każdy z nich dawał mu kupę idiotycznych porad, które może pasowałyby do pełnego honoru serca rycerza w ciężkiej zbroi, ale nie cherlawego elfa z książęcej rodziny. W duchu przeklinał ich głupotę i prostolinijność, ale przypomniał sobie raz zasłyszane słowa w języku elfów, języku, którego prawie nigdy nie słyszał w Tagarze.
Był wówczas jeszcze bardzo młody i z murów rodzinnej posiadłości oglądał pojedynek, nie to nie był pojedynek to była egzekucja w formie pojedynku. Jeden z rycerzy wyzwał na pojedynek elfa, zwykłego elfa z mieczem, który szedł w towarzystwie uroczej ludzkiej kobiety. Ten opierał się, widać , że walczyć nie chciał, ale arogancka duma, wyzwiska i otaczająca go dwunastka gwardzistów rycerza zmusiła go do działania. Rzecz działa się kilka metrów pod murami, elf w końcu zgodził się na pojedynek, miał jakąś z łuskowych zbrój i dojrzał Elimanala rozglądając się po okolicy. Wówczas rzekł : எஃகு குவியலின் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒருவரை ஒருபோதும் நம்பாதீர்கள், உங்கள் சுறுசுறுப்பு மற்றும் வேகமான கை உங்கள் கையை வழிநடத்தட்டும். Pojedynek był krótki, opancerzony spieszony rycerz ruszał się niczym mucha w smole. Pierwszy cios otrzymał w głowę, tuż nad tarczą, cios, który pewnie każdego innego zwaliłby z nóg, ale rycerz ustał, do następnego już się przygotował, uniósł tarczę i chwilę później podcięty przez elfa łapał równowagę. To w zupełności wystarczyło szermierzowi, by znaleźć lukę w opancerzeniu. Kolejny precyzyjny cios uderzył w niechronione miejsce pod pachą. Fontanna krwi trysnęła i kupa stali przewróciła się z łoskotem. Kilka chwil później 12 gwardzistów legło od jakiegoś zaklęcia i w chaosie walki Elimanal zobaczył tylko znikającą pod okryciem iluzji parę...

Erdal nadal nic nie robi, licząc na to że wilcy zejdą im z drogi. Przesuwa się tylko lekko w swoją lewą stronę, aby stanąć na drodze wilkom, które na cel obiorą sobie kobietę i przyjmuje postawę defensywną.