Forum KrysztalyCzasu.pl

- No proszę, proszę, jakie koguciki - powiedział pogardliwie, nieco kalecząc zingarski. Widać, że nie był to jego ojczysty język. - Przedwczoraj skróciliście o głowę szanownego kapłana Valbrosso, wczoraj zaś ubiliście kapitana Direno. Swoją drogą to chuj mu w dupę - splunięcie przypieczętowało pogardę w głosie. - Poza tym znam wyjście z tego lochu i widziałem, gdzie trzymają wasze rzeczy.

- Nie słuchajcie go - dodała kobieta, siedząca w drugiej celi. - To zwykły dzikus. Głupi bossończyk i tyle! Uwolnijcie mnie, to przy okazji zrobie wam dobrze... - dodała zalotnie kobieta, przybliżając się do krat.

Nawet desperat miałby wątpliwości, czy chciałby od niej doświadczyć "dobroci".

Szeptem do hanzy
-Valbroso, tego łysego tłuściocha, co go przy Nas okradli, to siedzimy niby za Jego zabicie, no to Nas pięknie wrobili. Chyba trza Go wypuścić sporo wie może się przydać.

Kordava, pałacowe lochy

Garro poczuł mętlik w głowie, kiedy dotarła do niego powaga stawianych grupce kompanów zarzutów. Arcykapłan Mitry w Kordavie nie żył, bez wątpienia zamordowany w taki sposób, by mord ten obciążał niewinnych przybyszów z Ophiru. Już sama świadomość zbrodni wstrząsnęła dogłębnie pobożnym na co dzień uzdrowicielem, zaś powaga oskarżeń wiszących nad jego głową dosłownie mroziła Zingarianowi krew w żyłach.

- Dużo wiesz i wyglądasz na sprytnego - mruknął pod nosem Garro - Wyłaź, tylko siedź cicho, bo jak narobisz rwetesu, Adoth wyrwie ci głowę razem z kręgosłupem. Widziałem jak zrobił to kiedyś z wołem. Myślisz, że masz kark bardziej mocarny od wołu?

Na poparcie słów Garro, Adoth groźnie warknął i uderzył pałką w dłoń.

- Jak Cię zwą ? Prowadź do naszych rzeczy, jakie to więzienie? Bo nie mam pewności.

- Nie wziąłem tego dzbana, z uwagi na miłość do trunków, Garro - szepnął z niewinną miną Nehaher - tylko, by komuś ewentualnie rozbić go na głowie.

Niczym duch przemknął za drużyną i przystanął czekając, aż skończą rozmowę z innymi więźniami.
-Przyjacielu, wydajesz się zadziwiająco dobrze poinformowany - szepnął do człowieka, którego właśnie uwalniał Sigurd - skąd masz te informacje? Nie wydaje mi się, by w lochach łatwo było o dostęp do politycznych nowinek. Kim więc jesteś i skąd czerpiesz swoją wiedzę?

- Derrick Doire, jestem tu na zasłużonym wypoczynku, zbierajmy się stąd zanim te psubraty powstają - oczom drużyny ukazało się zarośnięte oblicze ubranego w dopasowany skórzany kaftan człowieka - Tędy - nieznajomy wskazał drzwi zasłaniające szczelnie ciemny korytarz - Otwieraj, widziałem jak używają tego pęku kluczy.

- Nadal niewiele nam to wyjaśnia, czyżbyś miał coś do ukrycia? - Stygijczyk drążył temat - Jesteśmy wszyscy w podobnej sytuacji, więc sądzę, że powinieneś zdobyć się na odrobinę zaufania względem nas i powiedzieć, kim naprawdę jesteś i skąd wiesz za co nas zaaresztowano?

- A może opowiem ci historię swojego życia co? Teraz jest chyba odpowiedni moment - wyszeptał skrzeczącym głosem nieznajomy - Albo wróćmy do celi, tam będziemy mieli dość czasu, ach ty... ruszajmy, potem pogadamy.

Adoth dreptał niecierpliwie, bijąc się z myślami czy ubić nieznajomego już teraz czy jeszcze się wstrzymać. W końcu postanowił po czekać jak sytuacja się rozwinie i co rzeknie reszta kompanii.

Derricku, prowadź do naszych rzeczy i gadaj co to za więzienie? Na opowieści o sobie przyjdzie czas potem.

- Nic nie widziałam, nic nie słyszałam - powiedziała kobieta, wracając w głąb celi.

Kolejne drzwi były już zamknięte na klucz - i tym razem bez kratki umożliwiającej spojrzenie na drugą stronę. Aesir ostrożnie otworzył drzwi by stanąć oko w oko z podpitym nieco strażnikiem więziennym idącym na wieczorny obchód.