Forum KrysztalyCzasu.pl

Powolnym ruchem podniósł ciężką dłoń. Ważyła chyba tonę. Minęła dłuższa c hwila nim kciuk i palec wskazuąc dotarły do oczu wpijając się w spojówki Zacisnął palce jakby by poczuć jakiś konkretny, namacalny bodziec na którym mógłby skupić świadomość. Bujał się przez moment jak gdyby nadal dłubał ten cholerny wyryty podpis, który nie chciał ustąpić. Wyciągnął dłoń przed siebie, by przegonić bzdury. Wóda i prochy ... Nie... spięcie było... potem odpłynął... Wytrzeszczył oczy, szybkim ruchem odepchnął się nogami od podłoża uderzając plecami o ścianę.

- Spokojnie kolego, bez wygłupów i nerwowych ruchów - powiedział Didier. Obok niego stał człowiek góra; Bezac. - Przechowam ci to na jakiś czas kolego. - powiedział chowając rewolwer za pasek pod poły szpitalnego ubrania. Obserwowali przez chwilę reakcję Meksykanina, wypatrując jakiegokolwiek nerwowego ruchu. Gotowi do działania w każdej chwili.

Ervin wpatrywał się w obydwóch. Po kilkusekundowej obserwacji przeskoczył wzrokiem na innych, któzy z wolna dochodzili do siebie, rozbiegane oczy szybko chłonęły otoczenie... nie... nie oczy... wszystko w jakiś sposób stało się oczywiste. Zrozumiałe. Schemat jak w banalnym rysunku technicznym, tyle że dotyczył .. myśli i postaw.

Ale jazda. Wóda z prądem nabrała właśnie nowego znaczenia.

..Teraz stary będzie coś pierdolił. Ktoś się poużala, ktoś będzie wystraszony, a ten tam będzie rozsądny. To sterczy w powietrzu jak widły w gnoju. Wystarczy chwycić... no i jest..

- Jestem doktor Wiktor Markov. Macie szczęście, że Pascal po nas zadzwonił...

Nogi miał jak z plasteliny, wstał podpierając się o ścianę.

-Jak się coś wsadzi, to da radę i wyjąć.. -burknął sam do siebie pod nosem. Skoro wleźliśmy do tej piwnicy to i wyjdziemy..taki kolejny schemat.. kolejny rysunek. Sapiąc ruszył na górę wciąż obijając się o ściany. Nie mógł przełknąć śliny, tkwiła na suchym podniebieniu jakby była jednym wielkim, niezależnym kawałkiem stwardniałego gówna.

-Didier... - Stahler nie był pewien, czy powiedział, czy pomyślał.. -rozsądniej będzie oddać mi zabawkę, jest moja, będę zły wciąż o niej myśląc, lubię ją.. *

Panowie ładni zmartwili się o swoje popsute gadżety. Przecież niedługo kupią sobie nowe. Świat nie zdechnie bez tego.

- To Cosme, mam szesnaście nieodebranych... - powiedział Markov

- Cholera, ja też...- powiedział Didier, jedną ręką kładąc ciało. Po czym od razu odebrał nadchodzące połączenie. - No, co tam...- jego twarz nabrała wyraźnego niepokoju. - Powoli Cosme bo cię nie rozumiem. Ale kto spierdolił dokładnie?!... Wyscy!! Co ty pier... Halo, halo! - krzyczał do słuchawki - Bezac, za mną, wszystkie bloki się otworzyły. Przez to zwarcie wszyscy wyszli!! - wykrzykując to pędem ruszył do bloku centralnego, który prowadził dalej, aż do zachodniego skrzydła... z otwartymi izolatkami.

- To wasza wina... - powiedział Bezac i rzucił się pędem za Didierem.

- Proszę tu zostać i się gdzieś zamknąć! - powiedział Markov i zabawnym truchtem ruszył korytarzem za pozostałymi, zostawiając białego jak ściana Pascala.

Mężczyźni coraz bardziej zaczęli dochodzić do siebie. Zastrzyk coraz bardziej zaczynał działać...

- Zajebią Was. Ja to sobie poradzę, bo kiedy wy zwykle wpierdalacie poranną kaszkę to ja już drugą tonę gruzu przerzucam... albo jakąś kurwę gratisdajkę....

- I na huj było cwaniakować i wydzwaniać Dupong? Tak to bym cię jeszcze z weterynaryjnej łaski stąd wyprowadził, a teraz ci jakiś psychol opierdoli nóżki... zimne nóżki mniam! - kłapnął zębami Ervin i szyderczo zaśmiał. Powietrze wirowało od emocji. Myśli kłębiły się i zdradzały ich reakcje. Choć każdy chciałby rządzić nikt w tym poprawnym gronie nie ośmieli się ogłosić przywódcą. Będą masturbować się swoją rzekomą dominacją i przekonywać samych siebie o skrytej władzy nad innymi. Niektórzy nawet nie oprzytomnieją kiedy zaczną krwawić. Tym razem lepiej wyszedł ci dowcip stary popaprańcu.. hehe **. Przebudzony kierownik budowy uśmiechnął się szeroko. Powoli odzyskiwał formę, zaczął więc nucić pod nosem słowa starego klasyka.

'Cause I'm TNT
I'm dynamite
TNT and I'll win the fight
TNT I'm a power-load
TNT watch me explode***

Sanite, wschodnie skrzydło, 30 października, 5 godzin i 20 minut do północy.

Pięciu mężczyzn znajdowało się w jasno oświetlonym korytarzu wschodniego bloku psychiatrycznego. Pascalowi wydawało się, że patrzą jakby błędnym wzrokiem co, biorąc pod uwagę szok jaki doznali oraz zastrzyk, było w pełni zrozumiałe.

- Nie mam pojęcia o jakiej dziewczynie Pan mówi ale myślę Panie Beltfort, że ma Pan dużo racji z tym odszkodowaniem. Tylko od kogo je dochodzić? - spojrzał raz na Baarta raz na Ervina. - Przecież to nieumiejętność Państwa elektryka doprowadziła nas do tej sytuacji. - rzucił okiem na owiniętego w koc Camille, który nadal był nieprzytomny i zrobiło mu się przykro. - Na pewno jakoś da się to polubownie załatwić. Myślę, że wszystkim nam należy się odszkodowanie od naszych pracodawców. No ale nie ważne, w tej chwili. W tej sytuacji chyba nie powinniśmy pozostawać na korytarzu...
Ervin rozejrzał się po pozostałych, wyglądali jakby nadal byli w szoku. Nic im nie mówił ale wokół każdego z nich widział dziwną pulę barw, przeważnie przeplataną miriadami jasnych iskier*. Próbował skupić wzrok bez tych cholernych szmerów i nagle wszystko ustało. Chwile później zaczął w swojej głowie słyszeć głosy Baarta i innych choć nic nie mówili...

Baart spojrzał zdumionym wzrokiem po pozostałych. Nad każdym widział aureolę, lśniącą delikatnym światłem. Na Camille była ciemniejsza od innych.** Jak to powiedział doktor? Halucynacje, tak to musiało być to...

David również patrzył jakby nie obecnym wzrokiem. Prąd musiał mu chyba wypalić nieco pręciki w jego oczach, ponieważ widział pozostałych w nieco przyciemnionych światłach. Choć musiał to przyznać, że cholernie wyraźnie. Camille miał ciemniejszą sylwetkę od innych ale najmroczniejszą miał Ahmed. I w dodatku ciemniała ponuro z każdym krokiem kiedy po cichaczu oddalał się korytarzem.

[center]***[/center]

Ahmed ruszył w kierunku łazienki. Pamiętał dokładnie jej lokalizację, jeszcze pół godziny temu kiedy tu przybył było to pierwsze miejsce jakie odwiedził zaraz po przywitaniu się z robotnikami. Ruszył chwiejnym korkiem tuż przy szpitalnej ścianie, której co prawda brzydził dotykać ale chciał ją mieć w zasięgu na wszelki wypadek. Nie czuł się dobrze. W głowie mu pulsowało a wzrok płatał jakieś dziwne figle. Miał wrażenie, że we wszystkich osobach i niektórych przedmiotach widzi żyły białej energii. **** Jakby nakładały mu się dwie rzeczywistości na siebie niczym dwie podobne klisze filmowe. Potarł ręką oczy. Przemyć twarz. Umyć ręce. Tak, zdecydowanie to by mu pomogło. Skręcił za róg korytarza i podreptał w kierunku miejsca gdzie znaleźli dziwną komnatę. W oddali słyszał rozmowy towarzyszy, cichnące w miarę jak się oddalał korytarzem. I coś jeszcze. Coś jakby ciche huczenie wiatru. Nie, to nie był wiatr. Już gdzieś to słyszał. W swoim śnie! Przy krysztale i w cyklonie. Był tego pewien, takie buczenie towarzyszyło mu kiedy się wznosił, a te wszystkie dusze... to one tak mamrotały. Wzdrygnął się na to wspomnienie. Nie chciał ich słyszeć. Dźwięki ustały jakby na życzenie.

Przeszedł więcej niż połowę długości dzielących go do miejsca robót. Do komnaty ze zwłokami. Stanął chwiejnie przed łazienką. Coś mu tu nie pasowało.

Na białych drzwiach od łazienki widniał odbity fragment zakrwawionej ręki. Tego tu nie było ostatnim razem - pomyślał. Krew była też na posadzce. Ciągnęła się od miejsca gdzie przebili się przez ścianę. Ilość krwi znaczącej posadzkę rosła w miarę jak trop zbliżał się do drzwi łazienki. W wilgotnym szkarłacie była także ufajdana cała klamka, którą zamierzał dotknąć.

Poczuł falę obrzydzenia i uświadomił sobie, że jest tu przecież zupełnie sam...

David podświadomie chwycił się za bródkę i potarł ją. Robił tak zawsze, kiedy czuł się nieco zakłopotany lub czegoś nie rozumiał, a w jego przypadku rzadko się to zdarzało.

- Co do odszkodowania, panie Pascal, znam odpowiednie osoby, a zatem może pan się przygotować na spotkanie z wieloma ludźmi, którzy zjedli zęby na podobnych sprawach.
David nie chciał, by zabrzmiało to jak groźba, jednak słowa wypowiedział szybko, wyraźnie i dosadnie, patrząc rozmówcy prosto w oczy.

- Skoro już wszyscy doszliśmy do siebie, z jakimś nieznanym nam specyfikiem wstrzykniętym bez naszej zgody - tu znów spojrzał na Pascala - powinniśmy jak najszybciej się stąd wydostać. Proponuje, aby każ...

Mężczyzna przerwał. Obserwował wszystkich wokół tak, jak miał w zwyczaju w czasie przedstawiania oferty klientom, jednak kiedy spojrzał na oddalającego się po schodach Ahmeda, zaniemówił.
Od momentu przebudzenia po porażeniu prądem (David wywnioskował, że właśnie to spowodowało jego omdlenie), Beltfort widział inaczej. Sam sobie ciężko mógł wytłumaczyć ten stan, jednak każda osoba posiadała wokół siebie jaśniejszy lub ciemniejszy kolor. Coś jak aurę. Swoją drogą, Mary zawsze powtarzała, że ludzie mają różne aury, a David ma tą dobrą, czy jakoś tak.

O ile wszyscy mieli je podobne, o tyle Ahmed miał ciemniejszą. Ok, mogło to być spowodowane odległością, ciemnościami panującymi powyżej schodów, działaniu nieznanego specyfiku, który krążył w jego żyłach, jak i zwyczajnym szoku po tym, co się wydarzyło.

Ale David czuł, że coś jest nie tak...

Mężczyzna spojrzał po swoich kompanach, by znów przenieść wzrok za Ahmedem. Jakaś siła szeptała mu tysiącami dźwięków, że coś złego się wydarzy. David zamarł w miejscu.
- Mu..musimy za nim iść -wyszeptał i ruszył żwawym krokiem po schodach.

- Co do kurwy... - szepnął Ahmed, wpatrując się wciąż w klamkę, która jeszcze przed chwilą była cała z krwi. W dodatku te głosy przed chwilą... Ręce. Musi umyć ręce. Zegarek obsunął się znowu na nadgarstek. Źle dopasowana metalowa bransoleta co chwilę się obsuwała.

Musze kupić nowy zegarek...., przeszło mu przez myśl.

Egipcjanin ostrożnie nacisnął klamkę drzwi samym opuszkiem wskazującego palca. Drzwi otworzyły się na kilka centymetrów. Mężczyzna otworzył je na całą szerokość, wspomagając się przy tym nogą - po prostu kopiąc lekko w drzwi. Następnie rzucił się i drżącymi ze zdenerwowania i stresu pourazowego dłoniami próbował odkręcić kurek.

- Co widzi kogut wchodząc do łazienki? Zakręcone kurki!, odezwał się głos w jego głowie. Głos tak znienawidzony i pogardzany, że Ahmedowi zebrało się na wymioty. Jego brat, Mohammad Assad Omar często denerwował młodszego braciszka Ahmeda głupimi żarcikami, którym towarzyszyły uderzenia i drobne złośliwości. Starszy brat doskonale wiedział, że jego zachowanie bardzo irytowało młodego i nieśmiałego Ahmeda, więc robił to ze zdwojoną radością i siłą.

Audytor zacisnął zęby ze wściekłości i spuścił głowę, nie mogąc spojrzeć w lustro. Woda spływała mu pomiędzy palcami, wymywając powierzchowny kurz i brud. Nie podnosząc wzroku, mężczyzna sięgnął ręką pod dystrybutor mydła i wcisnął gorączkowo kilka razy, aż śliski, pachnący chemiczną brzoskwinią płyn spadł dużymi kroplami na brudną dłoń. Ahmed gorączkowo zaczął pocierać dłoniami, rozprowadzając mydło po dłoniach. Spłukał powstałą pianę i przemył twarz.

Oczywiście nie było ręczników do wycierania dłoni, a dmuchawa nie działała. Wyciągnął zapasowe chusteczki i powycierał dłonie.

- Hej, zobacz, mam coś dla ciebie! Czujesz jakie miękkie? - odezwał się w głowie Mohammad. Mały Ahmed zacisnął pięść i poczuł, że coś miękkiego i plastycznego przebija mu się przez palce. Otworzył oczy. Kozie bobki spadały kaskadą z jego dłoni, a śmiech starszego brata wypełniał pomieszczenie.

- Dość! Zamknij się! Zamknij się, kurwaaaa! - ryknął, wracając na jawę.

Tu była ta komnata... Wejdę tam. Z pewnością jakoś jest związana z moją wizją... - pomyślał, kierując już swoje kroki do tajemniczej komnaty...

Egipcjanin ostrożnie nacisnął klamkę drzwi samym opuszkiem wskazującego palca. Drzwi otworzyły się na kilka centymetrów. Mężczyzna otworzył je na całą szerokość, wspomagając się przy tym nogą. W środku było ciemno. Ręką poszukał kontaktu i włączył światło. Była tam tylko jedna sprawna żarówka, wpięta "na krótko" tuż nad lustrem przy umywalce najbliższej wyjścia. Zapewne przez budowlańców. Reszta pomieszczenia tonęła w zupełnym mroku.

Seria złych wspomnień zalała go w jednej chwili niczym woda. Opłukał twarz.

- Dość! Zamknij się! Zamknij się, kurwaaaa! - ryknął do swoich myśli wracając na jawę.

Tu była ta komnata... Wejdę tam. Z pewnością jakoś jest związana z moją wizją... - pomyślał, kierując swoje kroki do tajemniczej miejsca...

Ruszył do wyjścia. Z siłą tarł ręce w chusteczki, znowu były takie czyste. Woda działała. Powoli się uspokajał. Chłodno kalkulujący umysł biegłego rewidenta z wolna odzyskiwał kontrolę nad roztrzęsionym i nieposłusznym ciałem. Logiczny umysł wypływał na powierzchnię niczym z otchłani ciemnej wody. I wtedy poddał mu myśl. Skoro klamka była ubrudzona, to może... ktoś tu wchodził, może... ktoś tutaj nadal...

Ahmed zatrzymał się w pół drogi od wyjścia. Skołatany umysł starał się mu podpowiedzieć co zarejestrował wchodząc. Co zarejestrował ale czego już wówczas nie był w stanie przyjąć, więc odrzucił. Zepchnął, że w mroku stał... Numbi.

Ahmed przełknął ślinę i powoli, powolutku obrócił głowę.

To nie był zwid. On był tam nadal. Stał przy umywalce najdalszej od wejścia. Tej w najgłębszym cieniu. Odwrócony plecami do Ahmeda. Oparty czołem o zbite lustro. Po rozbitym przez uderzenie czołem szkle, ściekała zaś na podłogę jego krew.

[center][/center]

Był tam w cieniu przez cały ten czas, kiedy Egipcjanin walczył z przeszłością. Stał zupełnie bez ruchu, jak niesprawne urządzenie. Jakby ktoś mu wyjął wtyczkę z gniazdka. Coś było z nim mocno nie tak...

David wbiegł po schodach, jednak na korytarzu zwolnił. Spojrzał na znikające za rogiem plecy Ahmeda. Kiedy doszedł do tego miejsca nadal widział ciemny zarys wokół ciała. Mężczyzna czuł się mocno niespokojny, odczuwając przedziwne mrowienie w ciele. Instynktownie sięgnął do kieszeni, by wymacać woreczek strunowy.

Niestety, nie było go tam.

Chwilowe uczucie paniki szybko zmieniło się w złość.
"Pewnie mi wypadł i leży upaćkany jakimś syfem kilkanaście metrów ode mnie, na zimnej posadzce" - pomyślał.

Bez wątpienia czysta amfetamina produkcji meksykańskiej, rzadziej widywanej na rynku ze względu na trudności w przebiciu się przedstawicieli tego kraju do towarzystwa, w jakim obracał się David, pomagała mu w wielu sytuacjach. I ta, na Boga, była na pewno jedną z nich.

- Zamknij się, kurwaaaa! - usłyszał David. Ciarki przeszły mu plecach, jednak nie zawrócił.
Ruszył do pomieszczenia, w którym zobaczył Ahmeda wpatrującego się w stronę jednej z umywalek.

- Ahmed? Wszystko w porządku? Tu nie jest bezpiecznie, chodźmy stąd - powiedział cicho, wpatrując się w te same miejsce, co audytor.

MG:

- No i kurwa zaczęło się, a psychole pewnie jeszcze nawet ze swoich cel nie powychodzili... hłe hłe hłe... I kto tu jest popierdolony?- zarechotał Stahler.

Idealnie. W takim chaosie bez problemu się stąd ulotnię. Pozostaje tylko...

- Jak chcecie, żebym was wyciągnął w jednym kawałku to spluwa wraca w moje łapy. Obiecuję, że nie ustrzelę żadnego świra a co najwyżej mu kolano przedziurawię. Bardziej mi ich szkoda od was. Strzelam celnie i lepiej żebym to ja miał gnata niż żeby go przyswoił jakiś większy od tego tu okurwieniec.*

*

De Jong milczał ignorując durne zaczepki Stahlera. Policja była w drodze i wyciągnie ich z niebezpieczeństwa. Póki co starał się zapamiętać jak najwięcej z blednących aureoli. Najbardziej niepokoiła go ciemniejąca barwa aury robotnika Stahlera i Baart wiedział co to oznacza. Widział drgające, proste, przypominające pajęczyne linie łączące Camile z innymi. Najgrubsza łączyła go Stahlerem, inne z kbalem elektrycznym, budynkiem lub wychodziły gdzieś w nieskończoność. Jedna linia stawała się jednak coraz ciensza i drgała coraz bardziej niczym struna szarpana ręką niewprawnego gitarzysty.

To jego linia życia...

Baart podszedł do porażonego prądem odgarniając ręką nici przeznaczenia. Chyba wyglądało to dość komicznie jak Frodo próbujący przedostać się przez pajęczyne Szeloby, tyle że nikt inny tego nie mógł dostrzec.

Ale musiał jakoś pomóc. Widział, które linie osłabiają jego nić życia. Gdyby je tak przeciąć, to może by pomogło*. Wiedział co robić, rozumiał jak nici i linie mają wpływ na nieprzytomnego.

Jak Ahmed zobaczył Numbi stojącego w cieniu, to o mało co nie zesrał się w spodnie jednocześnie schodząc na zawał. Widok ten był tak przerażający dla audytora, że musiał wziąć kilka większych haustów powietrza, by się uspokoić. Serce waliło mu jak młotem, czyste dłonie pokryły się potem, włosy na karku się zjeżyły.

Jeszcze tydzień temu grał sobie w grę SCP - Containment Breach. Była tam dziwna postać, która również stała twarzą do ściany. Graczowi nie wolno było spuścić jej z oczu, gdyż potwór od razu pojawiał się za plecami gracza i go zabijał. Numbi bardzo przypominał tą postać. Wtedy Ahmed usłyszał kroki. Ktoś się zbliżał. Egipcjanin odetchnął z ulgą. Nie będzie sam... Powoli zaczął się cofać, nie spuszczając z oczu Numbiego.

- Ahmed? Wszystko w porządku? Tu nie jest bezpiecznie, chodźmy stąd - powiedział wchodzący do pomieszczenia David.

- David... Umiesz skakać? - Assad zadał pytanie szeptem, wciąż wpatrując się w Numbi'ego.

- Tak... a co? - odpowiedział od razu David, również szeptem.

- To wypierdalamy stąd w podskokach.

Baart zdawał się być pogrążony we własnych myślach. Zupełnie nie zwracał uwagi na toczącą się rozmowę za jego plecami.

- nawet ze swoich cel nie powychodzili... hłe hłe hłe...

- No nie wiem...- powiedział Pascal. - No bo jeśli drzwi od bloków otworzyły się od razu w momencie kiedy odpięto kabel to... Dosyć długo czekaliśmy aż się obudzić jakie piętnaście dwadzieścia minut prawie. Aż Doktor Markov się zniecierpliwił. Uznał, że stan jest stabilny i powiedział że zastrzyk na pewno was postawi na nogi. No i miał rację. Dwadzieścia minut do dosyć by się przemieścić w dowolną część szpitala, zaręczam panu. Juz dzwonię do Didiera... Kurcze znowu siec padła, to pewnie przez burzę. Tu zawsze tak jest.

- Jak chcecie, żebym was wyciągnął w jednym kawałku to spluwa wraca w moje łapy. Obiecuję, że nie ustrzelę żadnego świra a co najwyżej mu kolano przedziurawię. Bardziej mi ich szkoda od was. Strzelam celnie i lepiej żebym to ja miał gnata niż żeby go przyswoił jakiś większy od tego tu okurwieniec - powiedział Erwin.

-Pascal przez chwilę patrzył się na niego z otwartymi ustami po czym zamrugał parę razy oczami jakby coś do niego właśnie docierało.

- Oczywiście panie Sthaler. Od razu coś zorganizuję jak tylko spotkamy Didiera. Przecież jemu nie wolno przetrzymywać czyjąś broń na która nie ma pozwolenia. Gdyby się dowiedział o takim nadużyciu policja na pewno Didier miałby znów kłopoty. W rzeczy samej w pana rękach dużo bezpieczniejsza. Przecież jeśli jakiś umysłowo chory by ją przechwycił jakimś cudem to nie daj boże zostanie zastrzelony przez policję. A to przecież tylko zabawka, prawda? Ale coś mi tu nie pasuje, jak pan zamierza strzelać z zabawki?

[center]***[/center]

Tymczasem Achmed już miał wychodzić obskurnej szpitalnej łazienki. Stał niemal w drzwiach z Davidem kiedy nagle usłyszał słowa płynące z ciemności:

- Ja krwawię, pomóż mi proszę... - powiedział cichutko Numbi.

- Za dużo zobaczyłeś, magu... - syknął nienawistnie nie swoim głosem Numbi

Jedyna żarówka pękła pogrążając wszystko w zupełnym mroku.

W ciemności kawałek szkła oderwał się od lustra, samodzielnie. Jakby pchany jakąś niewidzialną siłą i przez chwilę zawirował obracany w powietrzu a potem...
Ciało Achmeda osunęło się na zasyfioną posadzkę łazienki. Bród przestał mu już przeszkadzać. W jego oku sterczał długi kawałek szkła z lustra.

W mroku Numbi zaczął chichotać dziwnym głosem...

Wizja się urwała. Była przerażająca. Jaki magu? O co w tym wszystkim chodziło? Pytania rodziły się w umysle de Jonga nie znajdując żadnej sensownej odpowiedzi. ALe był jeszcze księgowy Azure... Nie znał Ahmeda ale nie chciał jego śmierci. Musiał coś zrobić.

De Jong przez chwilę zupełnie przestał zwracać uwagę na otoczenie. Znów spoglądał w pajęczynę powiązań jaka rozpościerała się w rzeczywistości łącząc wszystko. Obserwował nić Ahmeda, która tajk jak Camille stawała się coraż cieńsza. Dostrzegał też, jak los Ahmeda coraz bardziej zaczyna wiązać się z Davidem i pośrednio z samym Baartem.

- Jezu Chryste, jesli nic nie zrobię, to Ahmed umrze... - pomyślał widząc jak nić życia księgowego zostaje opleciona wątkiem concierge'a i reżysera. Mógł nic nie zrobić i pozwolić ją zerwać, lub spróbować ją wzmocnić. Był zbyt daleko. Nie pozostawało nic innego. Wciągnał głęboki haust powietrza i krzyknął na całę gardło:

- DAVID ZABIERZ AHMEDA Z ŁAZIENKI!!! SZYBKO!!!

Wykorzystując chwilowe zamieszanie Stahler w dwóch szybkich krokach znalazł się tuż przy Pascalu. Starał się na ile potrafił nie wyglądać groźnie, by jego wielki ochroniarz nie próbował dobrać mu się do dupska. Gestem ręki poprosił doktora, by nadstawił uszu. Szeptem, słyszalnym być może tylko w głowie odbiorcy*

*

Dietyloamid kwasu D-lizergowego - David, chociaż nie cierpiał ścisłych przedmiotów i zwyczajnie w tego rodzaju wiedzy był słaby, to zapamiętał tę 'fachową' nazwę.
Nowa pracownica biura, na jednej z imprez w klubie Victory'89, zaproponowała mu pewien 'specyfik niesamowitości', jak sama nazwała malutki kartonik, koloru czarno-czerwonego ze wzorem sierpa i młota. Mężczyzna nigdy nie zapomni godzin, które nastąpiły po wyssaniu z kartonika tego, czym był nasączony.

I na zawsze chciał o nich zapomnieć.

To, co zobaczył w obecności Ahmeda było po stokroć przerażające i bardziej realne, niż jazda po LSD. David nie mógł się ruszyć, wpatrując się w scenę, która odbywała się kilka metrów od niego, jak zahipnotyzowany. Z jednej strony chciał podbiec do Numbiego, drugiej jednak coś go powstrzymywało. Podświadomie wyciągnął rękę w stronę Ahmeda, jakby chciał mieć pewność, że nie jest tu sam i czy aby na pewno widzi to, co widzi.

W pewnym momencie wszystko zniknęło, jakby ktoś szybkim ruchem wymazał całą scenerię - agent otrząsnął się jakby z transu, zdając sobie sprawę, że to nie była prawda. Beltfort miał przed oczami wszystkie szczegóły, jednak uznał, że to nie czas ani miejsce, aby o tym teraz rozmawiać. Co dziwne, bardziej zszokowała go sytuacja, gdy dziwnym głosem Numbi nazwał Ahmeda magiem, aniżeli scena, gdy kawałek szkła utkwił audytorowi w oku.

- Za mną! - zdołał krzyknąć do Ahmeda, odwrócił się i zaczął biec z powrotem.

Czuł, że jeśli zostaną tu jeszcze chwilę, stanie się coś naprawdę złego, a więcej słów wypowiedzieć nie potrafił.

'- Za dużo zobaczyłeś, magu...' - huczało mu w głowie...

Cofający się Ahmed usłyszał jęk i żałosne nawoływanie o pomoc Numbiego. Nadepnął na nogę stojącego z tyłu Davida i odruchowo wystawił rękę, by przytrzymać się ściany. Zaraz jednak świadomość cofnęła rękę: ściana była brudna, a Assad dopiero co umył ręce.

Zamiast tego odwrócił się i wystrzelił z łazienki, próbując tym samym pobić rekord świata w biegu na 100 metrów. Zdawać by się mogło, że jego startowi towarzyszą dźwięki boksujących o asfalt kół, zupełnie jak przy starcie napalonego kozaka w BMW chcącego popisać się przed podobną sobie lalunią.

Jednakże miast dźwięku ruszania z przysłowiowej pizdy, Ahmedowi i Davidowi towarzyszył odległy krzyk korposzczura de Jonga, nawołującego, by obydwaj natychmiast spierdalali z łazienki.