Forum KrysztalyCzasu.pl

- Pacnij tą marę cny rycerzu, zobaczym czy stal się jej ima - krzyknął od drzwi półolbrzym.

Elficki szermierz dwoił sie i troił jednak jego miecz przenikał bez szkody bezcielesną marę. W końcu przypadkowo zadany zdobycznym morgenszternem cios Berghara trafił czarny kształt. Stwór skurczył się w sobie,by po chwili zniknąć całkowicie nie pozostawiwszy po sobie śladu. Jedynym dowodem na jego chwilową obecność był chłód w piersiach rycerza.

Berghar

- Dzięki za dobrą radę, Gragu. Cny.

Grag podrapał się po czaszce i przyglądał się rycerzowi.

- Coś za łatwo poszło... Na pewno nie wlazło w ciebie Gurduku z domu Mopatów? - zapytał z diabelską przebiegłością barbarzyńca.

Widzę Gragu, że ostatnia biesiada jeszcze Ci z głowy nie wywietrzała. Coś Ci się język plącze.

Pójdź no, wielkoludzie, niebezpieczeństwo póki co zażegnane. Nie ma się co bać - zachichotał rycerz

Za drzwiami kryła się komnata wypełniona pochylonymi lub przewróconymi regałami,choć widać wyraźną ścieżkę biegnącą do drzwi naprzeciw.Na podłodze i w kątach wala się pełno podartych i popalonych papierzysk,gdzieniegdzie widać też pojedynczy wystający grzbiet ksiązki.

- Z takimi marami nigdy nic nie wiadomo - rzekł Grag - wlezie w ciało i sobie gniazdko mości. Później zaś wyrzuca uprzedniego właściciela. No, ale skoro mówisz, że sprawa załatwiona to można iść dalej.

Półolbrzym odebrał swoją część złota i schował w sakiewce. Przeszedł do dalszej komnaty. Księgami nie zainteresował się w ogóle i ruszył do drzwi po drugiej stronie.

Za rozpadającymi się ze starości drzwiami znajdował się kiedyś,w latach świetności twierdzy,korytarz. Teraz można było go przyrównać do ciasnego,ciemnego i zapomnianego przejścia prowadzącego w dół w którym w każdej chwili strop mógłby runąć na głowę. Ziało stamtąd wilgocią i rozkładem. Jedynymi oznakami że przejście było używane był brak pajeczyn oraz to że ktoś pokusił sie o ułożenie z gruzu wykoslawionych stopni.