Forum KrysztalyCzasu.pl

Pogórze Jerallu, 11 dzień Ostatnich Siewów

Bar'teh podzielił się szeptem swym pomysłem z druhami, gotów wsadzić łuk z powrotem do sajdaka, a potem podkraść się do rzezimieszków z flanki i wpaść pomiędzy nich z wyciągniętymi pazurami.

Nie zdążył tego zrobić.

Szczupła wojowniczka o swarliwym usposobieniu wychynęła z wejścia wieży stając w rozkroku przed budowlą i wodząc wzrokiem po prowadzącej ku rzece ścieżce. Jej twarz przybrała znienacka pełnego niepokoju grymasu, a całe ciało zesztywniało wieszcząc nagłe poruszenie.

Ahraveen wiedział, co takiego oznaczała owa mowa ciała.

- Dojrzała! - wysyczał jaszczur puszczając cięciwę swego łuku.

Pięć strzał znalazło się w powietrzu niemal w tej samej chwili, posłanych w stronę otwierającej usta wojowniczki sprężystym drewnem pięciu łuków.

Szorstka rozbójniczka oderwała od kamiennego stopnia jedną nogę, zamierzając najwyraźniej cofnąć się czym prędzej za róg bezpiecznego wejścia do wieży. Pięć drewnianych pocisków dosięgnęło jej w ułamku chwili, przebijając futrzaną skórznię wojowniczki i zagłębiając się ukrytym pod zbroją ciele.

Do wnętrza wieży wiódł niewielki kamienny łuk, wyrastający ponad poziom gruntu. Próbując się w bezsilnej desperacji złapać palcami jednej dłoni za ścianę wieży, naszpikowana strzałami kobieta przeleciała ponad krawędzią łuku i spadła na ziemię niczym upuszczona przez sztukmistrza marionetka.

Pogórze Jerallu, 11 dzień Ostatnich Siewów

Głuchy odgłos upadającego na ziemię ciała jeszcze nie przebrzmiał, a Hastur i Barr'teh już poderwali się z klęczek sadząc wielkimi susami w kierunku podstawy wieży. Strzegący ich łucznicy sięgnęli czym prędzej do kołczanów po nowe strzały, naciągnęli błyskawicznie łuki.

- Ingrid! - z wnętrza wieży dobiegł czyjś zdenerwowany okrzyk, pochodzący najpewniej z ust skopanego wcześniej towarzysza rozbójniczki - Wszystko z tobą dobrze?!

Nie słysząc odpowiedzi mężczyzna wystawił zza progu głowę, natychmiast dostrzegając dwie zmierzające ku niemu sylwetki napastników. W prawicy Hastura lśnił obnażony miecz, natomiast szczerzący kły kocur ciął powietrze kompletami ostrych jak sztylety pazurów i widok ten wprawił bandytę w stan zrozumiałego przerażenia.

- Ansgar! - wrzasnął na całe gardło rozbójnik, wyszarpując zza pasa tkwiący tam jednoręczny topór. Nie tracąc ani chwili trzej łucznicy zwolnili cięciwy, ale tym razem przyszło im strzelać do częściowo ukrytego celu, przesłoniętego grubym kamiennym murem.

Rzezimieszek był wyjątkowo trudnym celem, a mimo to Akatosh i Stendarr zdawali się czuwać nad łucznikami niczym boscy patroni. Żelazny grot strzały jaszczura trafił krzyczącego Norda w policzek rozdzierając mu głęboko skórę, ale to pocisk Tronda dopełnił dzieła zniszczenia, wbijając się prosto w prawe ucho mężczyzny i przechodząc na wylot przez jego czaszkę. Okrwawiony grot wychynął z drugiej strony głowy, przebijając kości czaszki nieszczęśnika.

Rozbójnik zwalił się na próg wieży niczym zdzielony kowalskim młotem.

Dobiegam do wieży:

Pogórze Jerallu, 11 dzień Ostatnich Siewów

Khajiit i Redgard dopadli do kamiennego łuku wiodącego ku wejściu strażnicy, wskoczyli na niego obdarzający przelotnymi spojrzeniami martwe ciało Ingrid leżące w nienaturalnie wykrzywionej pozie u podstawy porośniętego cienką warstwą mchu muru.

Trup z przeszytą drzewcem strzały czaszką tkwił w progu wieży, toteż kotołak przesadził go czym prędzej lądując na ugiętych nogach we wnętrzu niewielkiej budowli. Słysząc za sobą tupot nóg Hastura Barr'teh okręcił się na stopach obrzucając uważnym spojrzeniem wciśnięty w róg przedsionka drewniany stół i wiodące na wyższą kondygnację schody.

Wbiegam do środka razem z kicią, łuk gotowy do strzału, rozglądam się i wchodzę wyżej.

Pogórze Jerallu, 11 dzień Ostatnich Siewów

Depczący druhom po piętach Llorvas wślizgnął się zwinnie do wnętrza wieży, przepchnął się obok Hastura sadząc wielkimi susami w górę schodów.

- Uważaj! - krzyknął tonem przestrogi Redgard, ale dunmer ani myślał go usłuchać, z napiętym łukiem wspinając się na wyższą kondygnację starej zrujnowanej strażnicy. Na pierwszym piętrze schody były zawalone, ale ktoś zastąpił je zewnętrznym rusztowaniem biegnącym pod ukosem w stronę drugiego piętra po ścianie zawieszonej niemal wprost nad urwiskiem góry.

Llorvas poczuł na twarzy powiew chłodnego wiatru, a daleko w dole ujrzał rozciągającą się szeroko panoramę rzecznej kotliny. Deski rusztowania trzeszczały pod ciężarem morrowiańskiego elfa grożąc pęknięciem i upadkiem w wieszczącą śmierć przepaść, ale dunmer nie zważając na nic wspiął się na górę pomostu, wskakując na posadzkę drugiego piętra wieży.

- Ty! - z góry dobiegł go dziki ochrypły okrzyk wściekłości i lęku zarazem. Okręcając się w miejscu Llorvas poderwał wzrok ku szczytowi kolejnych drewnianych schodów i ujrzał stojącego na półpiętrze rosłego mężczyznę w rogatym hełmie na głowie. Poderwany w górę topór zalśnił w promieniach słońca wpadających do środka przez pozbawiony dachu szczyt wieży.

- Zarżnę cię jak wieprzka! - zaryczał mężczyzna w rogatym hełmie ruszając w stronę schodów.

Jeśli mnie zaatakuje to strzelam z łuku i schodzę z linii ciosu, jednocześnie rzucając czar podpalenie na napastnika, nie chcę go zabić a jedynie unieszkodliwić. Po tym wyciągam miecze i w razie czego staję do walki, ale mam nadzieję, że reszta zdąży już zająć się nim.