Forum KrysztalyCzasu.pl

Posterunek Epsilon 420, Baraban, 100.827.M41

Ewolucja wyposażyła Krootów w niezwykle czułe zmysły i nadludzki refleks, mogący konkurować nawet z Astartes, liczenie na efekt zaskoczenia mogło okazać się zgubne. Nadlatujący ścigacz został powitany huraganowym ostrzałem prymitywnych karabinów xenos. Land Speeder wykonał ciasny zwrot, ustawiając się burtą do hordy krootów. Setki pocisków z broni ręcznej rykoszetowały z wizgiem od kadłuba i pancerzy Marines. Nagły manewr przy dużej prędkości zmylił xenos, ich umiejętności strzeleckie nie mogły się równać z mistrzostwem Aniołów Śmierci. Tiberius poczuł, jak wystrzelona przez jednego z dzikich kula ześlizguje się po ceramitowym hełmie, tuż obok wizjera, zostawiając srebrzystą szramę na pancerzu.

Zaraz potem huknęły automatyczne działka zamocowane na grzbietach krootoxów. Toporne rusznice, wyposażone przez Tau w pulsacyjną amunicję, miały dość mocy by strącić ścigacz jedną celną salwą. Jedna z bestii zasypała ogniem broniących barykady gwardzistów. Grad odłamków zdziesiątkował topniejący szybko oddział. Pozostałe dwie zwróciły się w stronę Land Speedera. Szybko lecący antygraw okazał się zbyt trudnym celem dla jednej z nich, pociski przemknęły tuż za ścigaczem. Drugi z krootów okazał się wprawniejszym strzelcem. Krótka seria skrzesała iskry na poszyciu Land Speedera, jedna z kul przebiła cienki pancerz i trafiła w napierśnik Leonatos, tuż pod widniejąca na jego piersi aquilą. Xenoski pocisk przedarł się przez warstwy ceramitu i żebra Anioła i utkwił w głębi jego ciała. Impuls bólu został natychmiast stłumiony przez bitewne stymulanty a krwawienie ustało po kilku chwilach. Organizmy Astartes były stworzone do walki i znoszenia ran śmiertelnych dla zwykłych ludzi ale jeden rzut oka na podkomendnego wystarczył Khetonowi by stwierdzić że trafienie było poważne i jak tylko pozbędą się xenos będzie musiał go opatrzyć.

Brat Erias spadł na obcych z furią właściwą Czarnym Tempalriuszom. Pierwszy kroot zginął zmiażdżony pancernym butem, kilku kolejnych zostało spopielonych strugami płonących gazów z odrzutowego plecaka. Ci, którzy nie zdążyli odsunąć się na czas zginęli natychmiast pod ciosami energetycznego ostrza. Antyczna kling przechodziła przez ciała xenos bez najmniejszego oporu a ziemię pod stopami Eriasa zasłały okaleczone zwłoki. Templariusz rozglądał się za przywódcą stada, przekonany że bez wodza barbarzyńscy obcy rzucą się do panicznej ucieczki.

Kheton wyrównał lot by systemy celownicze ścigacza mogły namierzyć krootoxa. Przestawił wyrzutnię rakiet na amunicję odłamkową i, jak tylko Duch Maszyny zasygnalizował gotowość do strzału, pociągnął za spust. Pocisk pomknął w stronę bestii ciągnąć za sobą warkocz dymu. Widząc zbliżającą się śmierć obcy próbował zeskoczyć ze swojego wierzchowca ale zagłada była nieuchronna. Odłamkowa głowica trafiła w olbrzyma, rozkwitając kulą ognia. Osmalony, pokryty setkami drobnych ran krootox potrząsał gniewnie głową jakby oszołomiony, spoglądając na strzępy swojego opiekuna leżące tuż obok. Instynkt przetrwania wziął górę nad furią i bestia rzuciła się do ucieczki.

Tiberius uniósł bolter, przełączając go na ogień pojedynczy. Kruczy Gwardzista, przyzwyczajony do walki za liniami wroga, znał wartość każdego pocisku i był przekonany o wyższości precyzyjnego ostrzału nad brutalną siłą ognia. Wyposażony w lunetę karabin zagrzmiał, posyłając przeciwpancerny pocisk w jeźdźca drugiego krootoxa. Xenos był martwy zanim zdążył pojąć co się stało. Kraken eksplodował po przebiciu jego czaszki, górna część jego korpusu zniknęła w krwawym obłoku. Zbryzgana posoką jeźdźca bestia rozglądała się zdezorientowana.

Kanonada z dwóch ciężkich bolterów wstrząsnęła ścigaczem a ostatni z krootoxów został zasypany huraganowym ogniem. Wielkokalibrowe pociski rozrywały się na grzbiecie obcego, wyrywając w nim krwawe jamy. Oszalała z bólu bestia zrzuciła z siebie próbującego ją opanować jeźdźca i pomknęła w stronę lini drzew, tratując krootów którzy znaleźli się na jej drodze.

Podniesieni na duchu odsieczą herosów Gwardziści rzucili się z furią na xenos ale byli zbyt nieliczni by zadać tym drugim poważne straty.

Rozgorzał ostrzał z broni. Smugi pocisków mignęły koło Leonatosa, żłobiąc bruzdy na pancerzu Kruka. A potem był huk. I Anioł stwierdził, ze zdziwieniem że rozumie tylko fragmenty słów swoich braci. Pulsujący ból w piersi w jednej chwili uświadomił mu co się stało. Pocisk przeznaczony dla pancernych celów trafił go w pierś robiąc dziurę w pancerzu, zaginając go do środka. Przytłumione odgłosy wróciły jakby ktoś przekręcił pokrętłem w odtwarzaczu muzyki. To system. Wytłumił ból, dopalił enzymy, dał kopa do dalszej walki.

Widmo realnej śmierci zaświeciło mu przed oczami. W jednej chwili Anioł odzyskał respekt do przeciwnika oraz bystrość umysłu. Umysł pracował teraz z prędkością światła analizując raz po raz sytuację na polu walki.
I przypomniał sobie gdzie są spinki.

- Za Imperatora i Sanguiniusa. Śmierć, ŚMIERĆ!! - krzyknął i rozpoczął procedurę opuszczania pojazdu. Czerwona mgła powili zasnuwała mu oczy. Miał ochotę znaleźć się jak najbliżej Krootów i sprawić by te perfidne karzełki zapłaciły za to co zrobiły synowi Sanguiniusa. Przechylił się przez burtę, skoczył.

Posterunek Epsilon 420, Baraban, 100.827.M41

Gwałtowny atak Eriasa położył pokotem najbliższych wrogów wytwarzając na chwilę coś w rodzaju pustki w jego najbliższym otoczeniu. Rozejrzawszy się błyskawicznie marine próbował zidentyfikować jakiś ośrodek dowodzenia w tej dzikiej, obcej ludzkiemu rodzajowi tłuszczy, ale na razie bez powodzenia. Erias wiedział jak ważne w takim momencie jest morale więc z wokalizera Templariusza rozległo się ponownie jego wołanie.

- Naprzód synowie Imperium ! Dziś jest dzień waszej chwały, dziś jest dzień waszego zwycięstwa ! - grzmiące basem zawołanie rozległo się nad głowami walczących - Pokażcie, że jesteście godni nosić miano Imperialnych Gwardzistów !!

Wzniósłszy miecz w górę by natychmiast skierować go w stronę przełażących przez barykadę Krootów zakonnik nie czekając na reakcję gwardzistów ruszył do ataku na najbliższych mu wrogów.

Podwójne dysze spadochronu grawitacyjnego zapłonęły niebieskim ogniem i ogromna sylwetka Kosmicznego Wilka uniosła się w powietrzu poza latajacym pojazdem. Ragnar wybrał na miejsce lądowania resztki imperialnego bunkra które mogły stanowić znakomite stanowisko ogniowe dla broni ciężkiej. Silniki urządzenia desantującego pracowały na pełnych obrotach jednak nie były dopasowane do nadmiernego ciężaru toteż lot marine w dół zdawał się być nieco niekontrolowany. Gruby Wilk bez gracji opadł na betonowe płyty które pokryły się delikatną siatką pęknięć i okruchów. W tym momencie wyświetliło się na wizjerze hełmu ostrzeżenie o stanie brata z zakonu Krwawych Aniołów. Ragnar zająwszy upatrzoną pozycje otworzył ogień do xenos którzy wg jego oceny mogli stanowić bezpośrednie zagrożenie dla opadajacego w dół rannego marine.
-CHODŹCIE I WEŹCIE TROCHĘ!!-rzucił wyzwanie xenos kierując w ich stronę bolter plujący ogniem ciągłym.

Posterunek Epsilon 420, Baraban, 100.827.M41

Walka między dzikimi xenos a żołnierzami Imperium rozgorzała z nową mocą. Horda krootów bez wytchnienia szturmowała barykadę a broniący jej oddział gwardzistów topniał w oczach. Obcy nie znali litości, szeregowcy ginęli od ciosów maczet, zakrzywionych ostrzy i z gardłami rozszarpanymi zębami ogarów, a jednak pojawienie się bohaterskich Astartes wlało w ich serca nową nadzieję i nie bacząc na straty stawiali twardy opór fali xenos jakby bronili Pałacu Imperialnego a nie zagubionego w lesie posterunku na spustoszonej planecie.

Erias otoczony przez wrogów bitewnymi okrzykami zagrzewał żołnierzy do walki. Energetyczne ostrze zataczało szerokie łuki w błyskawicznych cięciach a tam, gdzie przemknęło ciała xenos waliły się na ziemię zostawiając luki w ich szeregach. Krootowie byli dziesiątkowani, nie mogąc równać się z furią Czarnego Templariusza. Na ich dzikich obliczach zaczynało malować się zwątpienie a chwilę później lęk. Gigant w czarnym pancerzu wydawał się niewrażliwy na ich ataki a każdy jego cios przynosił śmierć pobratymcom.

Żelazny Wąż uznał problem artylerii krootów za rozwiązany. Teraz najistotniejsze wydało mu się udzielenie pomocy walczącemu w osamotnieniu Eriasowi.

- Ragnar, Leonatos, zajmijcie pozycje na dachu tego bunkra. - powiedział, wskazując opancerzoną dłonią na niemal całkowicie strzaskaną kopułę ze zbrojonego betonu - Ja posadzę ścigacz za barykadę i dołączę do walki.

Dewastatorzy skinęli głowami i jak na komendę odpalili uprzęże grawitacyjne. Ragnar szybko korygował trajektorię. Wiedział, że paliwa wystarczy mu tylko na kilka sekund a uprząż, przeznaczona dla oddziałów zwiadowczych, nie poradzi sobie z jego masą. Z impetem uderzył o strop schronu, drobne odłamki betonu pomknęły na wszystkie strony. Wilk zajął wygodną pozycję, zwracając ciężki bolter w stronę wroga.

Leonatos miał jednak inny plan. Gwałtowny impuls z obu dysz wyrzucił go wysoko w górę, Krwawy Anioł, podobnie jak wszyscy jego bracia, uwielbiał błyskawiczne ataki z powietrza. Postanowił zaryzykować, wierząc że suspensor ustabilizuje broń na tyle, by oddać celną serię mimo braku oparcia. Ciężki bolter zagrzmiał złowrogo a ogromne pociski spadły na niespodziewającego się wroga, eksplodując w ciałach trafionych krootów i zasupując ich towarzyszy odłamkami gorącego metalu i kości. Tylne szeregi nacierających xenos w mgnieniu oka zmieniły się w rząd martwych bądź wijących się w agonii ciał. Dewastator skorygował trajektorię, zmienioną przez potworny odrzut broni i wylądował miękko tuż obok Kosmicznego Wilka.

Tiberius wolał działać z ukrycia, uderzając precyzyjnie i w dogodnym momencie. Wyskoczył ze ścigacza chwilę przed marines z ciężką broń planując lądowanie na flance wroga. Z tej pozycji mógłby reagować na zmiany na polu bitwy, wspierając braci ostrzałem lub szarżą. Już w locie zauważył, że jeden z xenos próbuje dosiąść osamotnionego krootoxa. Kruk wyrecytował w myślach inwokację do Prymarchy, wpajaną mu od początku szkolenia, by skupić myśli i uspokoić rękę. Wystrzelił tylko jeden pocisk, trafiając wroga w pierś i strącając go z siodła. Siła eksplozji rozerwała jego muskularne ciało.

Atakowana zewsząd horda obcych była już mocno przerzedzona a w ich sercach pojawił się strach. Krootowie odstąpili od barykady, cofając się trwożliwie przed gniewem Aniołów Śmierci. Jeden z xenos pozostał samotnie na przedpolu. Jego sylwetka górowała nad pobratymcami a muskularne ciało pokrywały liczne blizny. W jego dłoniach spoczywało łańcuchowe ostrze, bez wątpienia zrabowane poległemu oficerowi Gwardii. Kroot spojrzał wyzywająco na Eriasa, stojącego pośród sterty trupów, i zawył dziko, rzucając się w stronę Templariusza. Uniesiony miecz zawył złowrogo.