Forum KrysztalyCzasu.pl

Wzgórze nad Hedlar, noc

No dobra...wóz albo przewóz przemknęło przez myśl Osy kiedy ruszyła w stronę wejścia prowadzącego do silosu. Dziewczyna celowo zaczęła zachowywać się głośniej tak by siedzący w środku nie zostali zaskoczeni jej nagłym pojawieniem się. Ostatnie czego teraz potrzebowała to nerwowe palce na spustach. Z lufą Springfielda skierowaną ku ziemi dziewczyna pojawiła się w wejściu do silosu obrzucając wszystkich w środku uważnym spojrzeniem.

- Dobry wieczór wędrowcy - rzuciła cichym głosem - można się ogrzać przy ogniu ?

Toksyk trzymał niespieszne tempo narzucane przez kompana. Właściwie zastanawiał się, czy skoro oni skradają się do kogoś tak po kolei, to czy ten ktoś nie ma też kolegi, który teraz zaczaja się na nich. Chociaż... w sumie mógł sobie i mieć! Śmierdziel był z Gurą, zatem był nie do ruszenia, zwłaszcza teraz, gdy cargo załapał się na robotę u wielkich szych, a więc szkodzenie mu było mieszaniem w ich interesach, a tego nikt normalny by nie chciał. Ha! Poczuł się jeszcze pewniejszy siebie, zachwycony zarazem głębią swoich przemyśleń, choć jednocześnie dręczyły go obawy o przyjaciela. Generalnie tak już chyba miał, że lubił dramatyzować i znajdować w każdej sytuacji coś groźnego, ale po prostu nauczyło go tego życie, zwłaszcza okres szczenięcy, kiedy pięknie zapowiadający się dzień często kończył się w śmietniku, lub kompoście głodny, pobity i przestraszony. Tymczasem olbrzym na przodzie przestępował kilka kroczków, po czym zatrzymywał się stercząc nieruchomo niby widły w gnój wbite. Znowu bieżył kilka susów i znowu sterczał.. jak wcześniej. To się Śmierdzielowi nieco nie podobało. Coraz bardziej martwił się, że przyjaciel znowu dostał tej samej "zawiechy", co kiedyś, dawno temu, jak wuj Slammer dał mu do wykonania dwa polecenia naraz i Gura zaczął się wtedy tak strasznie pocić, zesztywniał i dostał jakiegoś... czegoś tam.. ni to udaru, ni gorączki.. kto by tam wiedział, a teraz wieczorem coś mu tam przecież nagadała Osa, a potem on dał polecenia toksykowi, a wcześniej wydoił gówniuchnę no i zaraz wciągnął dopkę.... no to mogło się znowu porobić.
Zacisnął dłonie na rurce, by w jedyny znany mu skuteczny sposób na problemy mózgowe Gury ruszyć mu w razie potrzeby z pomocą.

Wzgórze nad Hedlar, noc

Być może głośniej stawiane kroki Osy utonęły w świście wiatru wygrywającego na dziurawym dachu upiorne melodie, a może posilający się przy prowizorycznym palenisku ludzie zbyt hałaśliwie rozmawiali - w każdym bądź razie zorientowali się, że nie są sami dopiero wtedy, kiedy do ich uszu dotarło wypowiedziane rzeczowym tonem pytanie tropicielki.

Nieznajomych było czterech, mężczyzn bez wyjątku. Wszyscy nosili długi zarost zdradzający, że od dawna są w drodze i raczej nie korzystają z dobrodziejstw cywilizacji. Mieli mocno zniszczone podróżne stroje, wielokrotnie łatane, czasami zszywane z różnych egzemplarzy. Mieli też przy sobie brudne plecaki różnego rozmiaru obwieszone podróżnym ekwipunkiem.

Wszyscy zerwali się na nogi słysząc słowa Osy, odwrócili głowy w stronę wejścia do silosa.

Dziewczyna odnotowała wszystkie te szczegóły w zasadzie podświadomie, potrafiąc odruchowo zwracać uwagę na różne ważne detale. Jej uwaga skupiona była w tym samym czasie na centralnym elemencie nocnego obozowiska w silosie. Był nim sporych rozmiarów metalowy sagan, ustawiony z wielką pieczołowitością na zbudowanym z pokruszonych cegieł piecyku, pod którym wesoło trzaskały palące się drewniane szczapy.

We wnętrzu silosu unosił się przyjemny zapach mięsnej potrawki, dobiegający od bulgoczącej zawartości saganu. Czterej podróżni wyraźnie gotowi byli do wieczerzy, bo niektórzy z nich wciąż jeszcze trzymali w rękach gotowe do napełnienia metalowe miski.

Ściskająca kurczowo karabin Osa poczuła jak niewidzialne cęgi zaczynają szarpać z zaskoczenia jej żołądek i zaciskają się na gardle. Któryś z brodaczy coś powiedział, ale tropicielka nie zrozumiała sensu tej wygłoszonej serdecznym tonem kwestii, zapatrzona w sterczącą z saganu mięsną wkładkę, nie mogącą być niczym innym jak gotującą się na wolnym ogniu ludzką ręką o nienaturalnie wykrzywionych, zapewne połamanych palcach.

Osa starała się zachować kamienną twarz i nie okazywać obrzydzenia widokiem gotującej się potrawki. Jednocześnie trzymała broń tak by móc błyskawicznie podrzucić ją do ramienia. Skupiwszy spojrzenie na brodaczu Osa ruchem głowy wskazała na wiszący na jego szyi niesmiertelnik.

- Ciekawy medalik - rzuciła od niechcenia - Widziałam niedawno taki sam.

Czekając na reakcję brodaczu Osa zastanawiała się czy Gura zlazl już z tej cholernie góry...

Silos w Hedlar, noc

Pochłonięty mnóstwem myśli jednocześnie, czarny jak piekło i równie piekielnie zwinny olbrzym jakimś cudem uniknął wywołania skalnej lawiny i dotarł na dno zagłębienia bez podnoszenia alarmu w silosie. Natychmiast się też zmartwił, bo chociaż pod drodze rozglądał się bacznie i macał rękami we wszystkich ciemnych zakamarkach zbocza, nigdzie nie natrafił na ślad idącej przodem Osy.

Rozwiązanie zagadki pojawiło się ledwie chwilę później, kiedy do nadstawionych uszu mutanta dobiegły dźwięki prowadzonej w budowli konwersacji.

- Można się ogrzać przy ogniu? - zza popękanej ściany silosa dobiegło wypowiedziane przez tropicielkę pytanie.

- Jeśli nie masz złych zamiarów, chętnie cię przyjmiemy - odpowiedział ktoś obdarzony niskim męskim głosem.

Gura wyprostował się słysząc te przyjazne słowa, rozluźnił się natychmiast, a nawet uśmiechnął mimowolnie, kiedy do jego nozdrzy dotarł niesłychanie przyjemny zapach jedzenia.

- Ciekawy medalik - mówiła dalej Osa - Widziałam niedawno taki sam.

Silos w Hedlar, noc

- Ciekawy medalik - powiedziała Osa - Widziałam niedawno taki sam.

Czterej brodacze wymienili pomiędzy sobą spojrzenia, zerkając przede wszystkim w kierunku właściciela specyficznej ozdoby. Na ich twarzach pojawił się niemal identyczny wyraz, podobnie jak bliźniacze błyski w oczach. Widząc to, czytając w mowie poruszających się ciał, tropicielka pojęła od razu, jakie myśli zakotłowały się w głowach czterech wędrowców. I jaki nieodwracalny efekt wywarło jej pozornie niewinne stwierdzenie.

Brodaci podróżnicy byli uzbrojeni, Osa zauważyła to już w chwili, w której zerknęła za próg silosu. Obcy mieli nie tylko noszone przy pasach noże, czujny wzrok dziewczyny zahaczył o jakąś przywiązaną do uda maczetę i wciśnięty głęboko w olstro pistolet.

I kiedy pchnięci do działania niewypowiedzianym rozkazem mężczyźni złapali błyskawicznie za swoją broń, Osa pojęła, że wie już, czyja ręka trafiła do mięsnej zupy kanibali.

Silos w Hedlar, noc

Pojąwszy w jednej chwili co się wydarzyło Osa błyskawicznie poderwała karabin do ramienia...

Silos w Hedlar, noc

Facet stojący po lewej stronie Osy miał przy pasie ciężki rewolwer, którego typu dziewczyna w pierwszej chwili nie skojarzyła i który był najpewniej dziełem życia jakiegoś rusznikarza-amatora. Uznawszy go w ułamku sekundy za najgroźniejszego z całej czwórki, Osa wykręciła ciało w bok celując z podrzuconego do ramienia Springfielda do właściciela rewolweru.

- Gura! Bierz ich! - wrzasnęła na całe gardło i pociągnęła za spust.

Huk wystrzału wstrząsnął wnętrzem zrujnowanego silosu. Ugodzony pociskiem w udo mężczyzna krzyknął przeraźliwie, okręcił wokół własnej osi upadając twarzą pomiędzy ułożone obok siebie plecaki wędrowców. Tyle tropicielka zdążyła zauważyć cofając się gwałtownie i uskakując za krawędź metalowej futryny wejścia. Odciągnięty rygiel karabinu szczęknął głośno, dymiąca łuska wypadła z komory znikając w ciemnościach rozdartej krzykami nocy.

- Kurwa mnie postrzeliła! Załatwcie ją!

- Dawaj gnata!


Mechanika strzelania

Silos w Hedlar, noc

Przeraźliwy okrzyk Osy zagotował Gurze krew w żyłach. Cargo nie wiedział, kogo właściwie ma brać i czy owa desperacka zachęta do brania oznaczała wezwanie do bicia czy do spółkowania, ale nie zamierzał roztrząsać dylematu na zewnątrz silosu. Rozpędzając się niczym pancerna lokomotywa ruchu oporu z Green River, olbrzym wpadł na upstrzony licznymi pęknięciami fragment ściany.

Zardzewiałe nity puściły niczym papier i wielki kawał poszycia silosu wpadł z ogłuszającym łoskotem do rozświetlonego płomieniami paleniska wnętrza budowli. Stawiając jedną wielką stopę w progu nowo powstałego wejścia, mutant obrzucił groźnym spojrzeniem grupkę kryjących się w środku brodatych mężczyzn. Jeden rzut oka na obcych wystarczył, by cargo pojął, że wezwanie Osy jednak tyczyło się bicia, a widok stężałych z grozy twarzy brodaczy wywołał u niego dzikie dreszcze emocji.

Jeden z nieznajomych leżał na plecach pomiędzy podniszczonym bagażem, próbując za wszelką cenę zatamować cieknącą z rany w nodze krew. Trzej inni zamierzali się najwidoczniej skradać w stronę pozbawionego drzwi głównego wejścia, ale nieoczekiwana szarża olbrzyma zatrzymała ich w miejscu paraliżując widowiskowym efektem nogi. Jeden z nich, ten stojący najbliżej wejścia, ściskał oburącz wielki rewolwer o perforowanej lufie.

Oczywistym było, że planował z tego rewolweru skorzystać z zamiarem skrzywdzenia Osy, co Gurę natychmiast szaleńczo rozgniewało. Jego zdobyczny Colt Python był sporym rozmiarów orężem i chociaż wydawał się niknąć w monstrualnej łapie mutanta, plunął z lufy imponującym płomieniem.

Oglądający się ponad ramieniem człowiek z rewolwerem jakby dostał w plecy młotem. Poleciał w jednej chwili na blaszaną ścianę silosu i zsunął się po niej na podobieństwo worka zakrwawionych szmat. Dwaj stojący na nogach mężczyźni wrzasnęli na ów widok wniebogłosy i chociaż trzymali w rękach nóż i maczetę, nawet nie pomyśleli o ataku na strasznego intruza. Zamiast tego rzucili się na złamanie karku w kierunku obstawionego przez Osę otworu, zdecydowani zaryzykować wszystko, by tylko oddalić się od Gury.


Mechanika szarży i ataku