Forum KrysztalyCzasu.pl

Platforma R-313, 216.815.M41

Stojący z podniesionymi rękami Hoster skakał wzrokiem pomiędzy trzymającą Kazadiego na muszce kobietą, a parą przyczajonych przy windzie towarzyszy. Ciałem młodzieńca wstrząsały dreszcze upojnej ekscytacji na samo wspomnienie mocy, która właśnie przepłynęła przez jego umysł.

Kobieta w czerni nie wypuszczała z dłoni pistoletu, ale w drugiej ręce ściskała niewielki moduł piszczącego przeraźliwie mikrokomunikatora. Urządzenie wydawało z siebie potępieńczy elektroniczny skowyt, uniemożliwiając uruchomienie połączenia. Hoster nie miał pojęcia jak długo taki stan rzeczy mógł się utrzymać, chociaż podejrzewał, że nagły defekt modułu łączności mógł być w jakiś sposób powiązany z psioniczną blokadą broni porywaczki.

- Zabijcie ją! - huknął gromkim głosem wyprostowany jak struna konfesor - Na chwałę Złotego Tronu, nie wahajcie się!

Hoster wzdrygnął się mimowolnie widząc jak pomocnica Gensha wyciąga trzymającą komunikator dłoń w bok, w kierunku panelu kontrolnego windy.

Nie było czasu na żadne rozważania. Nathan skoczył do przodu w zamiarze zaatakowania zabôjczyni i zarazem odgrodzenia jej od panelu sterowania. Jeśli udałoby się jej zbiec, to wszystko poszłoby na marne.

Platforma R-313, 216.815.M41

Nie czekając ani sekundy dłużej Medea wychyliła się zza ramy rozsuniętych drzwi windy, kurczowo ściskając palcami prawej dłoni rękojeść pistoletu. Zwieńczona cylindrem tłumika lufa broni znalazła się ledwie metr od zasłoniętej częściowo Kazadim zabójczyni.

Młoda kobieta w czerni otworzyła szerzej oczy, wyraźnie zaskoczona pojawieniem się Malfianki.

Zaskoczona czy nie, była też obdarzona piekielnie szybkim refleksem. Wystarczył jej ułamek sekundy, by przesunąć opartą o kark spowiednika lufę własnego pistoletu w kierunku twarzy Medei i pociągnąć za spust.

Zabójczyni Świętego Oficjum pojęła w jednej chwili, że okazała się wolniejsza, ale wszystko rozegrało się tak szybko, że krew nie zdążyła się ściąć w żyłach agentki.

Pistolet porywaczki wydał z siebie głośne szczęknięcie zdradzające zacięcie jakiegoś mechanizmu.

Broń Medei ożyła buchając obłoczkami gazu z otworów na bokach lufy.

Platforma R-313, 216.815.M41

Broń Malfianki wypluła z siebie serię małokalibrowych pocisków, w powietrzu rozszedł się cichy ciąg charakterystycznych pyknięć. Kule strzaskały uzbrojoną dłoń kobiety, jej przedramię i bark. Ostatnia weszła gładko w chronioną tylko kołnierzem smukłą opaloną szyję, kilka centymetrów poniżej ucha. Krople krwi trysnęły na ścianę kabiny, zaczęły szybko po niej ściekać.

Porywaczka nie wydała z siebie żadnego dźwięku, nawet stłumionego stęknięcia. Okręciwszy się w biodrach uderzyła plecami w tylną ścianę windy, po czym upadła tuż za skamieniałym z wrażenia konfesorem.

Nawet nie draśnięty, Kazadi oderwał oczy od stężałej twarzy Medei, obejrzał się za siebie na martwe ciało pomocnicy Gensha.

- Bóg-Imperator prawdziwie cię ukochał, moja córko - oznajmił szczerze poruszonym głosem - Bóg wiódł twe pociski. Chociaż wcześniej w ciebie powątpiewałem, będę się za ciebie modlił.

- Dobra robota - rzucił zbliżający się do windy Septimus - Sprawdźcie swoją broń, wszyscy. Ty też, Medea. Te pistolety to jakaś kpina, bez przerwy się zacinają.

Kazadi podniósł upuszczony pistolet swej niedoszłej zabójczyni, pokiwał głową dostrzegając wystające zza kanapy nogi Gensha.

- Nieudane porwanie? - spytał - Siepacze nadzorcy?

- Ewidentnie - odparł Septimus, który w międzyczasie wyjął z broni magazynek i podejrzliwie mu się przyglądał - Trzeba będzie z nim porozmawiać. Plan jest następujący. Podzielimy się na dwie grupy. Ja i ojciec spowiednik zajmiemy się głównym komunikatorem, ściągniemy tu drugą sekcję. Czas ujawnić naszą prawdziwą tożsamość. Wy troje odnajdziecie i zatrzymacie nadzorcę. Pytania?

Dopiero teraz Medea wypuściła z płuc powietrze i odetchnęła głęboko. Zdała sobie sprawkę jak blisko była śmierci. Cóż...najwyraźniej Imperator wyznaczył jej spotkanie na inny dzień. Błyskawicznymi ruchami agentka sprawdziła broń i przeładowała częściowo opróżniony magazynek. Skinąwszy głową Nathanowi Medea potwierdziła gotowość do akcji. To na nim i na niej miała spocząć główna część zadania obezwładnienia nadzorcy. Wszak Hoster był tylko dziwadłem o mrocznych możliwościach, które jednak słabo przydawały się w walce...

Tętnienie w uszach ustawało. Przez chwilę czuł jeszcze odchodzącą z jego ciała moc, która jeszcze chwila temu z pojawiła się w nim z olbrzymią siłą. Nie rozumiał tego jeszcze ale wydawało mu się, że rozwinął w sobie nowy talent. Spojrzał na swoje dłonie które dopiero teraz rozłożył. Bolały równie mocno jak postrzał. To od używania tej nowej mocy zaciskał je mocno jakby łapiąc coś. A elektronika i mechanizmy po porostu przestawały działać.

Rozejrzał się po pozostałych patrząc dłużej na Septimusa. Wydawali się niczego nie zauważyć. To dobrze będzie miał czas by uporządkować myśli i wyjaśnić to w raporcie.

- Ja mam jedno pytanie. Jak duży priorytet ma wzięcie nadzorcy żywcem? - Hoster zaniepokoił się, zdając sobie sprawę że wszyscy na niego patrzą. Nie lubił tego, więc szybko dopytał w przepraszajacy sposób - No na wypadek, gdyby sprawy bardzo szybko poszły i trzeba by było podjąć jakąś decyzję.

Platforma R-313, 216.815.M41

Septimus obejrzał się ponad ramieniem na Hostera, zmarszczył nieznacznie czoło rozważając w myślach pytanie psionika.

- Bardzo wysoki priorytet - odpowiedział przeładowując z metalicznym szczękiem pistolet - To w tej chwili potencjalnie nasze najlepsze źródło informacji. Nie bez powodu wysyłam was tam troje. Jeśli będzie trzeba, możecie go zranić, choćby postrzelić w kolano albo ramię, ale pod żadnym pozorem nie zabijajcie. Pamiętacie drogę do jego biura?

Medea i Nathan skinęli głowami niemal jednocześnie, pamiętni trasy przemierzonej w towarzystwie oficera miejscowej ochrony.

- W takim razie ruszajmy. Imperator strzeże.

Septimus wywlókł z windy martwe ciało porywaczki i stanął przy kontrolnym pulpicie spoglądając ponaglająco na towarzyszy.

Platforma R-313, 216.815.M41

Słysząc pełne entuzjazmu pytanie Hostera Septimus wysunął się ponownie z klatki windy, przemieścił się z wyraźnym pośpiechem w różne punkty rozległego pomieszczenia szukając czegoś wzrokiem.

- Pomysł dobry, ale żadnego z was nie da rady przebrać - rzucił z nutą rozczarowania, która niemal natychmiast znikła - Ale Medeę tak. Trix, pomóż mi, musimy ją rozebrać.

Dowódca komórki pochylił się nad kobietą w czerni, której skręcił bezceremonialnie kark w trakcie zaciekłej walki o życie, zaczął rozpinać bez wahania suknię.

- Jesteście tego samego rozmiaru. Włożysz jej odzienie, zapewni wam chociaż namiastkę kamuflażu.

Nathanowi mimowolnie zaczęło szybciej bic serce, gdy Septimus wspomniał o przebraniu dla Medei. Choć z kurtuazji starał się skupić na przeglądzie broni, to nie sposób było mu uniknąć aby spoglądać na wysportowane ciało agentki. Nawet przez chwilę zapomniał o grozie sytuacji w jakiej byli.