Forum KrysztalyCzasu.pl

[offtopic]Zamotałem się sądziłem, że to w ratuszu są ciała żołnierzy. A wpis dotyczył Jimma, nie Johna (czyli mnie).[/offtopic]

Nipton, miejscowy hotel

Jim obszedł raz jeszcze wszystkich zabitych, po czym westchnął ciężko wybierając jednego z mężczyzn zbliżonych do siebie wzrostem. Ściągnąwszy zakurzony garnitur, z którym do tej pory zwykł się nie rozstawać, Doe rozebrał martwego żołnierza z elementów jego wojskowego pancerza, zakładając na siebie kuloodporną kamizelkę oraz ochraniacze barków i pozbawione palców rękawiczki z jakiegoś szorstkiego, a przez to ułatwiającego trzymanie broni materiału.

Kamizelka, wykonana z grubego metalu osłona na tors i plecy, oznakowana była symbolem czerwonej gwiazdy i dwugłowego niedźwiedzia, jednoznacznie identyfikującym przynależność jej właściciela do Republiki.

Zapiąwszy ochraniacze, Jim zdjął z wszystkich zabitych ich wojskowe nieśmiertelniki, wieszając je na własną szyję. Przesiąknięte odorem krwi wnętrze hotelu wydawało się nie kryć żadnych więcej niespodzianek, toteż mężczyzna podniósł z szafki swoją broń i ruszył ostrożnym krokiem w stronę wejścia, przestępując ciała martwych Kalifornijczyków.

Miał jeszcze dwa kroki do progu, kiedy dobiegł go odgłos pierwszych wystrzałów.
[center][/center]

Nipton, miejscowy sklep

Witryny sklepu okazały się tak niemiłosiernie brudne, że próbująca zajrzeć przez nie do środka Sue pogodziła się z niepowodzeniem. Woda była dla mieszkańców Nipton tak cenna, że nikt zapewne nie myślał o marnotrawieniu jej na ekstrawagancje takie jak mycie okien.

Ubezpieczana przez bardzo zdenerwowanego chudzielca, dziewczyna otworzyła ostrożnym gestem wejściowe drzwi. Zawieszony po wewnętrznej stronie futryny stary metalowy dzwonek zadźwięczał głośno, wywołując swym nieoczekiwanym odgłosem ciarki na plecach spiętej dziewczyny.

Lustrując pogrążoną w półmroku część sklepową budynku znad lufy Glocka, Anderson wślizgnęła się do środka, ale znieruchomiała po zrobieniu kilku dalszych kroków. Najeźdźcy zza Kolorado splądrowali większość regałów i wystawowych półek, zrzucając niepotrzebne towary na podłogę i robiąc w sklepie nieopisany wręcz bałagan. Rozbite butelki wódki błyszczały drobinami szkła w wielkich kałużach cuchnącego silnie trunku.

Tkwiący w bezruchu na drewnianym krześle człowiek sprawiał opłakane wrażenie. Zaniedbany, od dawna unikający brzytwy czy grzebienia, nosił na dodatek poplamione dżinsy oraz niewiele lepszy od spodni podkoszulek. Sue uznała w pierwszej chwili, że nieszczęśnik nie żyje zamordowany przez legionistów w trakcie rabunku, ale człowiek na krześle wyprowadził ją z błędu chwilę później otwierając przekrwione i zamglone zarazem oczy.

- Czego jeszcze kurwa chcecie? - wycharczał ledwie zrozumiale, z trudem przekręcając głowę.

- Bart chodź tu szybko ! - krzyknęła Sue rozglądając się uważnie po sklepie i wypatrując ewentualny zagrożeń - Mamy jakiegoś żywego !

Nipton, miejscowy sklep

Wciąż celując do mężczyzny ze swego pistoletu, Sue przywołała naprędce kręcącego się przy wejściu Barta. Chudzielec przysunął się ostrożnie bliżej ocalałego z rzezi człowieka, omiatając jednocześnie lufą Beretty ciemne zakamarki sklepu.

- Nie jesteśmy z Legionu - oznajmiła dziewczyna opuszczając Glocka - Jesteś cały? Co ci zrobili?

- A wyglądam na całego, kurwa? - w głosie półprzytomnego mężczyzny dźwięczała nuta przeraźliwego bólu, ale Sue dopiero po kilku sekundach zorientowała się, co człowiekowi dolegało. Jego nogi były nienaturalnie wykrzywione, zdeformowane na wysokości kolan, gdzie materiał spodni przesiąknął lepką krwią.

- Jezu, przetrącili ci kolana - westchnęła Anderson uświadamiając sobie źródło cierpienia mężczyzny.

- Wyciągnąłem drugi los, po tym skurwysynie Swanicku! - wycharczał człowiek na krześle oblizując wyschnięte usta - Puścili mnie z życiem, ale wcześniej wzięli młot i rozwalili rzepki. Zdechnę tu jak pies. Macie wodę?

Upewniwszy się, że obcy nie ma przy sobie żadnej broni Sue wepchnęła Glocka za pasek spodni i zdjęła z pleców plecaczek zamierzając wyciągnąć z niego butelkę wody.

Właśnie wtedy do jej uszu dobiegł stłumione ścianami budynku odgłosy wystrzałów.

Nipton, miejscowy hotel

Jim Doe wyskoczył za próg hotelu, dociągając w biegu jakiś poluzowany pasek wojskowej kamizelki. Wzrok najemnika pobiegł natychmiast w kierunku trzymającego straż na dachu Neilla Jacksona, klęczącego z bronią w rękach i odwróconego twarzą ku ratuszowi.

- Gdzie strzelają?! - wrzasnął Jim machając Neillowi ręką - W mieście?!

- W ratuszu! - odkrzyknął Jackson - John tam jest!

Nipton, miejski ratusz

Tajemniczy dźwięk powtórzył się po krótkiej chwili, a zaraz potem Flanagan uświadomił sobie coś bardzo niepokojącego - coś, co przeszyło go dreszczem złego przeczucia. Metaliczny szczęk i szelest poruszonych papierów dobiegł z dwóch różnych miejsc parteru, położonych zbyt daleko siebie, by mógł za nie odpowiedzieć jeden ocalały.

A odpowiedzialni za masakrę Nipton legioniści sprawiali wrażenie zabójców zbyt zdyscyplinowanych i oddanych swej sprawie, by przeoczyli podczas rzezi tak wielu jej świadków.

- Jest tam kto? - zapytał podniesionym głosem mężczyzna, szachując mroczne wnętrze ratusza lufą Beretty i rozważając jednocześnie w myślach swe możliwości działania.

Czas działał na jego niekorzyść. Nim jeszcze przebrzmiało echo pytania, z sąsiadujących ze sobą pomieszczeń administracyjnych wysunęły się niemal bezszelestnie dwa silnie umięśnione kształty, przyciśnięte do posadzki, ale sprężyste i poruszające się na podobieństwo wprawnych drapieżników.

Odciągnięte dziąsła prezentowały garnitur białych kłów, a w przekrwionych ślepiach zwierząt malowała się wściekła żądza zabijania.

Wydając z siebie ochrypły pomruk obydwa psy runęły w jednej chwili w stronę człowieka, najwyraźniej szkolone do polowania na ludzi nie noszących strojów Legionu.

Strzelam do psów aż je zabiję. Wyciągam też nóż.
Staram się tak ustawić by mieć chroniony bok i plecy.

Nipton, miejski ratusz

Flanagan pociągnął za spust Beretty niemal bezwiednie, pchnięty impulsem zrodzonym z wieloletniego doświadczenia w posługiwaniu się bronią. Umysł mężczyzny mógł nie pamiętać przeszłości, ale ciało jak najbardziej, reagując w bezwiedny, aczkolwiek morderczy sposób.

Pistolet huknął donośnie i pierwszy pies zwalił się na posadzkę z roztrzaskaną pociskiem czaszką, runął z głuchym łomotem bryzgając na wszystkie strony ciemną krwią. Drugie zwierzę przesadziło truchło swego towarzysza otwierając szeroko pysk w zamiarze rzucenia się człowiekowi do gardła. Beretta huknęła ponownie i w echo wystrzału wdarł się wysoki wizg śmiertelnie ranionego drapieżnika.

Ugodzony kulą w gardło, pies zderzył się siłą rozpędu z nogami Flanagana, omal nie przewracając człowieka na plecy. John zaklął wyjątkowo szpetnie balansując wolną ręką w próbie odzyskania równowagi, złapał za ścianę odtrącając jednocześnie nogą zabite przez siebie zwierzę.

John Flanagan upewnił się, że psy są martwe, wypatrywał kolejnych zagrożeń, oraz ew. właściciela psów. Kontynuował przeszukiwanie hotelu.
Czy nadal słyszę jakiś hałas?, czy to psy go spowodowały, oto było pytania jakie nurtowało najemnika.

Nipton, miejscowy hotel

Z trudem trzymając na wodzy napięte jak postronki nerwy, John spenetrował resztę parteru nadstawiając bacznie uszu i spodziewając się w każdej chwili ataku następnych drapieżników.

Jak się jednak okazało, Legion pozostawił po sobie jedynie dwa tresowane do zabijania psy, najpewniej jako przykrą niespodziankę dla ludzi, którzy przybyliby do miasteczka w następnych dniach. Zastrzelone zwierzęta leżały w powiększających się kałużach krwi, szczerząc w pośmiertnych grymasach zęby.

Jim, Sue i Bart wpadli do ratusza chwilę później, ubezpieczając się wzajemnie i wypatrując zaginionego towarzysza. John uspokoił ich uniesioną wolną dłonią, opuścił nieco lufę Beretty.

- Dwa kudłate skurwiele - rzucił ściszonym głosem pokazując palcem na martwe stworzenia - Próbowały mnie zagryźć. Nie ma więcej, już sprawdziłem. Jim, co ty masz na sobie?

- Znalazłem zabitych Kalifornijczyków, wojskowych na przepustce - odpowiedział Doe postukując kciukiem w założoną na ciało kamizelkę - Im pancerz już niepotrzebny, to sobie pożyczyłem.

- Kamizelka to jedno, my mamy coś lepszego - dodała dziewczyna - Żywy człowiek, miejscowy, ledwie przytomny z bólu, ale raczej nie umrze. Jest w tutejszym sklepie.