Forum KrysztalyCzasu.pl

Przejęty grozą sytuacji Trond, stał oniemiały z łukiem w rękach opuszczonym prosto w lodowate skały.

Jak do tego mogło dojść - myślał łapiąc szybko mroźne powietrze - co za szalone istoty - nie mógł uwierzyć w dziejące się właśnie przed nim wydarzenia, zwłaszcza, że chwilę wcześniej miał zamiar bezmyślnie pobiec za Hosturem nie zwracając uwagi na własną skórę.

Przebiegający obok niego ostatni z trzech ziomków czarnoskórego wojownika, wyrwał nagle młodego kowala z zamyślenia. Mroźny wiatr owiewał skały wznosząc tumany drobinek zamarzniętego, śnieżnego puchu nieznośnie drażniąc odkryte polika Norda.

Co mam robić - zachodzil od zmysłów Trond, odprowadzając wzrokiem trzy postaci wznoszące się po pokrytych lodem stopniach, wprost na taras - czy mam biec za nimi, czy czekać, nie byłem wcześnie w takiej sytuacji - mimo mrozu Nord poczuł nieprzyjemnie zimną stróżkę potu przemieszczającą się w dół kręgosłupa.

Nie mając już w polu widzenia wiernych do granic rozsądku towarzyszy Hostura, przyklęk na prawe kolano starając się pozbierać potargane szczypcami niepokoju myśli.

Na górze walka, która pewnie zaalarmowała resztę bandy - Trond przyciągnął do siebie łuk z nałożoną strzałą, jakby ten miał dodać mu otuchy - są straceni, bezmyślni - nie mógł jednak oprzeć się podziwu determinacji z jaką trójka rzuciła się na pomoc przyjacielowi - Khajit, tak, on przecież okrąża dopiero kurhan, muszę go odszukać i o wszystkim uprzedzić.

Ostrożnie podniósł się na nogi i przyczajony pobiegł w przeciwną stronę na spotkanie Kotołaka.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Rosły orsimer był znacznie groźniejszy od szczupłej norskiej wojowniczki, aczkolwiek Hastur wiedział, że nie może sobie pozwolić na lekceważenie żadnego z przeciwników. W przeciwieństwie do zwinnych ludzi orki chlubiły się znacznie większą krzepą, a ich niewrażliwość na rany i ból była powszechnie znana w całym Tamriel.

I bynajmniej nie był głupie. Chociaż wielki orsimer wręcz promieniował żądzą krwi, nie rzucił się na Redgarda na oślep, zapominając o swej towarzyszce. Zaatakowali jednocześnie rozdzielając się płynnie i nacierając na Hastura z obu flanek, tnąc i tłukąc bronią w biegu. Ciemnoskóry wojownik wyrzucił przed siebie lewe ramię przyjmując na nie uderzenie maczugi tuż poniżej kolczastej nasady i cały bark człowieka zdrętwiał w jednej chwili pod wpływem impetu silnego uderzenia.

Wydając z siebie przeciągłe syknięcie mężczyzna dźgnął orsimera sztychem swego miecza usuwając się jednocześnie w bok w próbie ujścia przed budzącym grozę toporem. Obydwa ostrza zbroczyła natychmiast gorąca krew, tryskająca z przeciętych skórzni na ciałach obu przeciwników.

- Zdechniesz tu jak pies! - zawarczał chrapliwie orsimer przerzucając topór z ręki do ręki i dając ruchem głowy znak towarzyszce, by ta obeszła intruza od tyłu.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Wciąż próbujący wyszarpnąć z rany wbity w plecy nóż strażnik pierwszy dostrzegł wbiegających na taras intruzów, podniósł się chwiejnie na nogi ściskając w palcach swój topór.

- Jest drugi! - krzyknął słabym głosem ostrzegając przeciwników Hastura przed następnym wrogiem. Próbująca obejść Redgarda kobieta natychmiast zawirowała w miejscu, nie myśląc ani chwili skoczyła w stronę stojącego na krawędzi schodów Ahraveena.

Do ostatniej chwili nie wiedziała, że na odzianym w skórznię rozumnym jaszczurze odsiecz bynajmniej nie poprzestanie. Kiedy machający wściekle ogonem Ahraveen ruszył jej na spotkanie, po obu bokach argonianina wyrosły dwie następne sylwetki, poruszające się z gracją i szybkością charakterystyczną dla rodowitych elfów.

Wystrzelona przez dunmera strzała ugodziła kobietę w udo i chociaż nie przyniosła jej większej szkody, wyraźnie pozbawiła norską łotrzycę wcześniejszej pewności siebie. Kiedy ciśnięty przez Sivariaela świsnął jej obok głowy, wojowniczka wrzasnęła donośnie, tonem pełnym złości i bezsilnej frustracji jednocześnie.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Posykujący wściekle jaszczur uniósł gwałtownie dzierżoną w lewej łapie tarczę, przyjmując na nią cios kolczastej maczugi mający mu zdruzgotać płaską gadzią czaszkę. Długie żelazne kolce wbiły się z głośnym stukotem w tarczę, a siła włożona w ten cios sprawiła, że argonianin mimowolnie wypuścił osłonę z uścisku, upuszczając ją pod nogi.

Upadając tarcza pociągnęła w dół maczugę, wyszarpując ją tym samym z ręki całkowicie zaskoczonej takim obrotem sprawy kobiety. Wysoka szczupła wojowniczka wyrzuciła z siebie zdławioną obelgę, znienacka rozbrojona w obliczu wciąż dzierżącego topór przeciwnika. Poruszając się z szybkością rozdrażnionej żmii zdołała wyszarpnąć zza pasa długi sztylet, dźgnęła nim w oko odciągającego ramię do cięcia Ahraveena i w tej samej chwili poślizgnęła się na warstewce śniegu pokrywającej krawędź tarasu.

Nóż wypadł jej z dłoni lądując z metalicznym szczękiem gdzieś za plecami jaszczura, więc wiedziona sięgającą zenitu furią zdzieliła Ahraveena zaciśniętą w pięść dłonią, próbując w skrajnej desperacji pokonać argonianina gołymi rękami.

Nic sobie nie robiąc z uderzenia pięści w mostek, Ahraveen odrzucił kobietę w tył błyskawicznym cięciem topora, rozrąbując jej pośród głośnego wizgu bólu napierśnik zbroi. Ostrze topora zagłębiło się pod futrzaną skórznię, zazgrzytało na żebrach Nordki rozcinając jej obie piersi. Gorąca krew tryskająca z głębokiej, przeraźliwie szpetnej rany opryskała nie tylko podniesione w geście bezradności ręce wojowniczki, ale i poruszający się ruchliwie w powietrzu rozdwojony język gada.

W szeroko otwartych oczach kobiety pojawił się błysk prawdziwego przerażenia, walczący o lepsze z desperacką żądzą przetrwania za wszelką cenę.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Na tarasie pojawił się ruchliwe sylwetki pozostałych najemników, ale rosły orsimer niczego sobie nie robił z ich obecności, zaprzątnięty znienacka całkowicie osobą walczącego z nim Redgarda. W ciemnych oczach draba pojawił się błysk istnej furii, toteż Hastur uświadomił sobie, że ból promieniujący z zadanej sztychem miecza rany musiał wprawić orsimera w legendarny już dla tego gatunku bitewny szał.

Ten szał znieczulał orka na większość obrażeń mogących wyeliminować z walki większość innych humanoidalnych przeciwników, ale jednocześnie wyraźnie otępiał jego percepcję i zdolność trzeźwego myślenia. Topór śmignął w stronę głowy Hastura, odtrącony bez większego trudu przez ciemnoskórego wojownika, a zaraz potem długie ostrze stalowego miecza sięgnęło prawego ramienia orsimera rozpoławiając pośród metalicznego szczęku chroniący je karwasz i wycinając w ciele rosłego łotra głęboką, krwawiącą obficie ranę.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Nie dając Nordce ani chwili Ahraveen skoczył do przodu biorąc jeszcze jeden zamach toporem i tnąc nim z półobrotu w trakcie skoku. Ostra jak brzytwa stal broni sięgnęła karku porażonej szokiem wojowniczki i ścięła jej w ułamku chwili głowę. Zdekapitowane ciało, tryskające z kikuta szyi strumieniami krwi, zachwiało się na nogach, a potem runęło bezwładnie na kamienny taras.

Głowa o rozwianych długich włosach i szeroko otwartych oczach potoczyła się w dół szerokich schodów, odbijając się od nich na podobieństwo ciśniętej przez dziecko szmacianej piłki.