Forum KrysztalyCzasu.pl

- Z jednej karczmy do drugiej, to mi się podoba! - mruknął zadowolony gnom. Już miał wysłupić nieco miedziaków z kabzy, gdy przypomniał sobie o Zadaniu. Swoje rozważania o opuszczeniu grupy "Nieulękłych" już dawno zostawił w spokoju. Gdzie by się sam miał tułać, tak bez wsparcia? I bez dopływu gotówki, oczywiście.

- Krucafuks, głęboka ta studnia. - Barthur podrapał się po czole z głupim wyrazem twarzy. Wyglądało, że rzeczowa przepaść jest dość głęboka, aby mysleć o próbjie zejścia na dół, z resztą pomijając wszystko trzeba by najpierw mieć przynajmniej długą linę. Głośne plum sugerowao, że na dnie jest jeziorko, albo przynajmniej sadzawka i nie było tam czego szukać.

Olbrzym rozejrzał się w około i zaniepokoił się zierającymi szybko chmurami:

- Bydymy musieli Mordi kulosy wyciągać dobrze, bo zaro lać bydzie jak z cebra.

"Garniec Miodu", późne popołudnie 38 dnia kepon-ranu

Huskun podrapał się niespokojnie po brodzie, zerknął z ukosa na stojącego obok Gusłka, a potem ponownie uderzył zaciśniętą w pięść dłonią w zamknięte głucho drzwi karczmy. Chociaż w pierwszej chwili przez myśl przemknęło mu, że w środku nikogo nie było albo też wszyscy spali, zarówno pora dnia jak i dobiegający z wnętrza dźwięk muzyki zdecydowanie temu przeczyły.

"Garniec Miodu", późne popołudnie 38 dnia kepon-ranu

Gdy Huskun szykował się do trzeciego z rzędu pukania w drzwi, te nagle, szybko się rozwarły. Za progiem stał wysoki i szczupły mężczyzna o błękitnych oczach. Stał prosto jak tyczka, wypinając pierś i podnosząc wysoko głowę z wysuniętym podbródkiem.
Za nieznajomym widać było wnętrze karczmy. Na podwyższeniu zajmującym środkową część sali, na wygodnym krześle z szerokim oparciem siedział zadumany człowiek, który oparłszy głowę na dłoni, wpatrywał się w grającą na harfie, zwiewnie odzianą elfkę.

Gdy człowiek otwierający drzwi otaksował już Gusłak, raczył spojrzeć w dół, na jego twarzy pojawił się wyraz obrzydzenia.

- A, cóż to za świństwo? Precz stąd potworze po kości porachuję - zakrzyknął w stronę goblina - Nasfil, do nogi. A dawaj tu do mnie, leniwe bydle.

Sklep"Towary wszelakie", późne popołudnie 38 dnia kepon-ranu

Jedno można przyznać Barthurowi, o ile czasami jego wróżby się nie spełniały, to przewidywać pogodę zawsze potrafił idealnie. Ledwo co wraz z Mordilem minął cmentarz, śpiesząc leśnym duktem, ku Rotgan-kir, gdy brzemienna w wodę chmura rozerwała się wyrzygując zawartość swojego kołduna wprost na głowy podróżnych.

Ni drzewa, ni krzewy, a nawet szerokie liście łopianu nie potrafiły ochronić ich przed ulewą. Mordil szedł z rozwartą gęba wpatrując się w te dziwy. Nie mógł się przyzwyczaić do tego, że w tym nowym świecie, woda tak łatwo wycieka z nieba. W jego wielkiej głowie zaczęła rosnąć gniewna myśl o niesprawiedliwości. Gdy na jego Orkusie wszystko więdnie i zasycha to na tym Orkusie wody jest nadmiar. Gdyby tak przeganiać chmury przez ocean....

Gdy dotarli do bram miasta, byli już przemoknięci na wskroś. Strażnicy przy bramie widać zostali powiadomieni o towarzyszach tan Balina, bo nie nie wzbraniali goblinom wejścia. Jedyną ich reakcją było ostentacyjne, potężne smarknięcie, przy zatkanej jednej dziurce od nosa i wyzywające spojrzenia. Jednak po goblinach ta jawna zaczepka spłynęła tak, jak krople deszczu, czyli wywołując nieprzyjemne uczucie chłodu w okolicach krzyżu i irytującą jak swędzenie w nosie, chęcią przywalenie w puste orcze łby.

Deszcz miał też pozytywne skutki. Po pierwsze przegnał z ulic tłoczące się tłumy, dzięki czemu szło się o wiele szybciej i łatwiej, bo nie obściskując sakiewki, a i przyjemniej, bo jakoś tak mniej śmierdziało. W połowie drogi, napatoczyli się na znajomków. To Balin wraz Drayaharusem szli czytając okoliczne szyldy.

- Jest. Patrzaj "Towary wszelakie" - przeczytał Balin - o kogo ja widzę, toż to Barthur i Mordil. W samą porę! Właśnie szliśmy do Frakiego Asady.

Krasnoludzki sklep mieścił się na parterze kamienicy. Przed drzwiami piętrzyły się różnorakie towary, a przez duże okno zaglądał Fraki. Widząc Nieulękłych zamachał na nich ręką.

- Powstrzymaj swego brytana dobry człowieku. Jam jest Gusłek, kapłańskiego stanu, a ten tu mały poczciwiec o dyskusyjnej urodziwości to mój wierny uczeń i przyjaciel Huskunem się zwący. Wybacz raczyć najście, bo ani chybi nie w porę przybywamy, lecz sprawa niecierpiąca zwłoki nas sprowadza. Mus nam spotkać się ze szlachetnym mężem przybytek ów ponoć zamieszkującym, a będącym nie kim innym, jak rycerzem świętej pani Arianny, Orafarem Miłosiernym się zowiącym.

"Garniec Miodu", późne popołudnie 38 dnia kepon-ranu

Młody szlachcic słysząc słowa Gusłaka, zdębiał z niedowierzania.

-Cooo! Czy to miasto całkiem zeszło na psy? Szkolisz kapłanie goblina? Jakiż to bóg zezwala na podobną nieprawość? Czy dla was niema już żadnych świętości?

- Alfredzie - z wnętrza karczmy dobiegł stanowczy głos.

- Dobra - powiedział młodzik, przez zaciśnięte zęby - Ty kapłanie możesz wejść, ale jeżeli ten goblin przekroczy próg to będzie ostatni krok w jego życiu - wysyczał cicho.

Koło nogi młodzika pojawił się czarny, kudłaty łeb, dużego psiska. Pies z dużym zainteresowaniem węszył starając zbliżyć się do nieznajomch. "Odźwierny" uchwycił go za obrożę i przesunął się robiąc przejście dla kapłan Piana.