Forum KrysztalyCzasu.pl

Słysząc propozycje Vanira co do zawieszenia broni Druss splunął na ziemie z groźną miną malująca się na jego obliczu i oczami taksującymi żeglarza jakby brały wymiar na płótno pogrzebowe.

- A niech to demony porwą! - w pierwszej chwili mogło się wydawać że Cymmeryjczyk zaatakuje odwiecznego wroga swojego ludu nie zważając na wszelkie konsekwencje, jednak w jednej chwili grymas gniewu przemienił się w krzywy uśmiech:

- Jak w domu by usłyszeli że pozwoliłem oddychać w swojej obecności Vanirowi dłużej niż na czas uderzenie topora to by mnie przeklneli na wieki...ale niech będzie, dopóki nie damy sobie nawzajem powodu do walki niech będzie pokój - z parodią zbolałej miny barbarzyńca spojrzał w kierunku swoich nowych pracodawców, chcąc rozładować z początku groźna sytuacje dodał żartobliwie - Ale żeby nie było, powinienem zażądać podwyżki za takie wyrzeczenie jak życie w pokoju z Vanirem i nie wypatroszę go tylko ze względu na Ciebie Pani.
***

Przysłuchując się wymianie zdań co do udziału Malii w podróży, Druss włączył się do rozmowy po pełnej determinacji deklaracji Ulfilo:

- Nie będzie problemów z załogą, pierwszemu mającemu jakieś niecne zamiary przetrącę kark i rzucę rybom na pożarcie to reszta się uspokoi. Ale muszę niechętnie przyznać kapitanowi trochę racji co do jego obaw Pani. Nawet dla takich zaprawionych przez szlak wędrowców jak my taka podróż nie będzie łatwa i to nawet jeśli wszystko szłoby według planu. Jestem tylko prostym najmitą i zrobicie Pani jak uważacie. Ale prosiłbym o usłuchanie mojej rady i mierzenie swoich sił na zamiary. Ciało może zawieść każdego w tak trudnych warunkach i nie ma w tym żadnej ujmy- tu cymmeryjczyk skłamał gładko, bo sobie czy któremuś z towarzyszy łatwo by nie zapomniał "marudzenia" z powodu jakiś tak błahostek jak żar lejący się z nieba czy inne podobne pierdołki i docinał od słabeuszy bez litości, ale dla kobiet trzeba mieć odrobinę zrozumienia, szczególnie dla tych które nie zostały zahartowane przez życie w Cymmerii - Powinniśmy mieć jeszcze kilka przystanków po drodze w miarę bezpiecznych miejscach, jeśli kiedy tam zawiniemy będziesz wyczerpana podróżą to rozsądek, a także Dobro Wasze i Waszego Męża nakazywało by pozostać w którymś z tych portów wraz z kilkoma zaufanymi sługami aż do naszego powrotu. Później będzie tylko znacznie niebezpieczniej.

Wybiorę się z Zorianem.


Do MG

Vanko na dźwięk słów, że Malia będzie jedyną kobietą na pokładzie zaczął robić dziwne miny ale po chwili się opanował...
Zastanawiając się, czy podzielić się z kompanami i pracodawcami pewną nowiną.

Malia zaś rzekła, dziękuję za troskę, ale mój udział w wyprawie jest przesądzony i nie wracajmy do tego.

Być może kilku takich zuchów jak wy, zdoła ją ochronić, rzekł Wulfrede ale ludzie wierzą, że kobieta na morzu przynosi pecha. Gdy nam się powiedzie, nie będzie problemu, lecz jeśli spotka nas niepowodzenie, marynarze zaczną szukać winnego, a wtedy będziemy mieli ręce pełne roboty.

Ona płynie z nami oznajmił stanowczo Ulfilo.
Bardzo dobrze, będzie na twojej głowie. Wulfrede wyprostował się.

Następna sprawa. Jeśli mamy uchodzić za kupców nastawionych pokojowo, musimy zaopatrzyć się w towary. Mam jeszcze na pokładzie ładunek cyny w sztabach, która zostanie wyładowana tutaj dla odlewników brązu. Jutro popołudniu ładownie będą puste i gotowe na przyjęcie następnego towaru.

Co zabierzemy? zapytał Springald.

To, czego czarni z wybrzeża potrzebują, a czego nie mogą sami wyprodukować. Na tym polega handel, jeśli chce się osiągnąć wysoki zysk. Tubylcy nie wydobywają minerałów i nie wytapiają żelaza, chociaż niektóre plemiona potrafią je znośnie obrabiać. Tak więc żelazo zawsze jest w cenie. Weźcie niewielkie sztabki, które z łatwością można obrobić w wioskowych kuźniach. Jest też popyt na siekiery, groty do włóczni i noże.

A miecze? zapytał Springald.
Na wybrzeżu niewielki z nich pożytek, z wyjątkiem wielkich maczet, które służą za broń i narzędzie. Południe jest krainą włóczni. Warto zabrać także drut miedziany, szklane paciorki, błyskotki wszelakiego rodzaju, dzwonki, grzechotki, lusterka i tak dalej. I tkaniny, całe bele. Ale kupcie lekki perkal w jaskrawych kolorach. Oni nie noszą wełny. Weźcie też gotowe ubrania, najtańsze z możliwych. Zysk wtedy jest większy, a tubylcom to bez różnicy. Nawet najlepsze tkaniny rozpadają się szybko w takim klimacie.

Zabierzcie także dobrą broń i ładne błyskotki na prezenty dla naczelników. Będą się tego spodziewać i może być źle, jeśli nie dostaną rzeczy lepszych niż inni.
A co będziemy kupować? Nie jest to celem naszej ekspedycji, ale musimy jak najlepiej udawać kupców.

Jak chcecie. W każdym razie Tygrys nie jest przystosowany do przewozu niewolników. W ładowni zmieściłoby się nie więcej niż dwustu, i wielu by padło przed dotarciem do portu, w którym moglibyśmy dostać przyzwoitą cenę.
Wobec tego jesteśmy umówieni - podsumował Ulfilo. Nabędziemy towary u miejscowych kupców, ty zaś dopilnujesz rozładunku cyny. Zaokrętujemy się jutro po południu. Kiedy będziemy mogli odpłynąć?
Jak najszybciej. Jest pełnia sezonu, nie możemy marnować czasu. Ale macie 2 pełne dni na zakupy, licząc od jutra.

Kiedy zaczyna się pora wielkich sztormów? - zapytała Malia.
Wulfrede zaśmiał się serdecznie.
Widać, jak niewiele wiesz o morzu. Tam, na Zachodnim Morzu, zawsze jest pora wielkich sztormów. Chodziło mi o to, że im później wypłyniemy, tym burze będą występować częściej. Nawet w najbardziej sprzyjającym okresie człowiek musi być przygotowany na złą pogodę. - Wstał od stołu. Muszę zerknąć na okręt i rozładunek.

Przyłaczę się do ciebie Zorianie, a zajrzyjmy zatem i na targ.

- z dziwnym uśmieszkiem zaproponował Vanko puszczając oko do kompana.

chwilę później, gdy byli już na osobności dodał:

Wygląda na to, że to ostatnie zadupie, zapomniane niechybnie przez ludzkich bogów i.. browarników. Warto byłoby się więc nie jedynie w paciorki zaopatrzyć.

- Zadupie... - zamyślił się Zorian, patrząc na Vanka. - Czy myślisz o tym, co ja? - mruknął porozumiewawczo, wyciągając zza pazuchy świeżo zakupioną butelkę wina. Wymownie skinął lekko głową po czym zarechotał głośno, przyciagając na siebie spojrzenia ludzi wokoło.

*

Zorian zgromadził wokół siebie tuzin wybranych, najlepszych ludzi, luzując resztę najemników. Karczma leżała na obrzeżach miasta, więc nie musiał obawiać się podsłuchu. Spojrzał na swoich ludzi raz jeszcze i wydał im broń. Czterech łuczników i ośmiu włóczników, uzbrojonych w 1,8 metrowe włócznie oraz duże, okrągłe tarcze ze specjalnym wcięciem w kształcie półksiężyca, na którym to opierało się włócznie lub miecz.

- Oczekuję od was posłuszeństwa, lojalności i zero litości w walce. Jesteście najbardziej skurwysyńskimi żołnierzami, jakich znam. Jasne? - krzyknął, patrząc po ludziach. - Służycie tylko mi. Rozkazy przyjmujecie tylko ode mnie, od pogromcy Vanko, brutala Drussa i Tranicosa, który tak śmiesznie chodzi. Możecie liczyć na premie i sprawiedliwy podział łupów. Nauczymy was walczyć i zwyciężać! Chyba, że któryś z was nie ma jaj! To może od razu iść i nie wracać! Wypływamy za dwa dni - kontynuował. - Dam wam zaliczkę za cały miesiąc. Zróbcie użytek z głowy, to pomnożycie tą kwotę wielkrotnie, gdy przypłyniemy na miejsce. Kupujcie głównie tanie ubrania, błyskotki, żelazo - na tym zarobicie. A jak któryś zdezerteruje i się nie stawi na statku... osobiście go wypatroszę, choćbym miał za nim zapierdalać na drugi koniec świata! - Krzyknął, uderzając w stół i podkreślając ostatnie zdanie. - To tyle. Widzimy się za dwa dni w porcie, przy statku "Tygrys". Bądźcie tam o świcie.