Forum KrysztalyCzasu.pl

-Jeśli myslicie że puszcze Was samych i będę robić za odźwierną jesteście w błędzie-warknęła Trzyłapka,kuśtykając w stronę grupy.
-Kilkoro z Was naraziło się mi swą niewiarą ale Pan bywa miłosierny i potrafi wybaczać,tako i ja Wam wybaczam. Albowiem błogosławieni ubodzy duchem.

Zastrzeżona część Enklawy, poziom -2B

Zgromadzeni pod wrotami zwiadowcy zostali pożegnani przez resztę uczestniczących w projekcie członków społeczności: starszyznę, Łowców, Kamelię i Kamyka. Poklepywani po ramionach, ochotnicy pozbierali niezbędny ekwipunek gotowi do podjęcia największego być może wyzwania w swym życiu.

Rozświetlona latarkami przestrzeń za włazem rzeczywiście pełna była zagadkowych maszyn i aparatów, pokrytych grubą warstwą kurzu i częściowo skorodowanych. Przeważająca większość przeszklonych kapsuł i pełnych martwych diod terminali stanowiła dla zwiadowców niezgłębioną tajemnicę, ukrytą w ciemności i przenikliwej ciszy.

- Nie ma co czekać - powiedział w końcu Zadzior, przestawiając palcem bezpiecznik kałasznikowa i oglądając się na resztę zwiadowców - Ruszajmy.

Oczy Pały, wliczając sterczącą z lewej dziurki od nosa gałkę przeszkliły się ze wzruszenia wskutek porywajacej przemowy Trzyłapki. Mimo wielkiego bólu i wysiłku jego mentorka nie odczuwała strachu i nie opuszczała wiernych w potrzebie. Z werwą i ochotą wyprostował się ponad miarę zaskakując towarzyszy swymi gabarytami, zazwyczaj poruszał się bowiem mocno przygarbiony, by wygodniej było starszym dawać mu pouczające kuksańce.

Zastrzeżona część Enklawy, poziom -2B

Prowadzeni przez wyglądającą nieco lepiej Bliznę, zwiadowcy przecisnęli się na przeciwną stronę szczeliny we włazie, bardzo ostrożnie stawiając kroki i rozglądając się bacznie wokół siebie. Ponieważ dziewczyna zastrzegła sobie wyraźnie, że nie chce być oślepiana latarkami nosząc na oczach noktowizor, wszyscy pozostali szperacze trzymali włączone latarki wzdłuż nóg, świecąc nimi wprost na swe buty.

Ciasna przestrzeń za włazem, dokładnie wcześniej zlustrowana przez szczelinę, okazała się jakimś pomieszczeniem badawczym bądź medycznym; tak przynajmniej sugerowała wyłączona od dziesiątek lat zagadkowa aparatura o dziwacznych kształtach. Przemieszczając się po usianej kawałkami złomu i okablowania posadzce zwiadowcy przedostali się na metalowe schody prowadzące do następnego pomieszczenia, znacznie większego i pełnego wielkich obłych kapsuł o odmiennym kształcie od tych napotkanych za włazem.

Ściskająca w dłoniach Mosina Blizna lustrowała wzrokiem każdy zakamarek wielkiej podziemnej hali, próbując dostrzec w smolistych ciemnościach jakikolwiek ślad zagrożenia. Podziemny kompleks, wykuty w trzewiach góry tuż obok mieszkalnej części Enklawy i zupełnie dotąd jej mieszkańcom nieznany, sprawiał wrażenie całkowicie opuszczonego.

Okrążając jakiś blok aparatury dziewczyna zahaczyła nogą o leżącą na podłodze przeszkodę, spojrzała w dół wydając z siebie ciche piśnięcie.

- Co się stało? - szepnął idący tuż za Blizną Rzeźnik, ściskając mocniej kałasznikowa.

- Nic - odrzekła dziewczyna kucając przy leżących obok wielkiego transformatora zwłok. Należały do człowieka mającego na sobie coś w rodzaju uniformu, wyschniętego na wiór w suchym klimacie zamkniętego podziemnego pomieszczenia - Ciało, od dawna martwe.

Zastrzeżona część Enklawy, poziom nieznany

Upewniwszy się, że w rozległym pomieszczeniu nikt się nie czai, a leżący u jej stóp martwy człowiek raczej się nie podniesie, Blizna wyłączyła moduł noktowizora i dała towarzyszom znak, że mogą już skorzystać z latarek. Ciemne wnętrze hali wypełniły natychmiast krzyżujące się snopy jaskrawego światła, rzucanego przez latarki zasilane świeżo naładowanymi bateriami.

- Kto to taki? - zapytał półgłosem Zadzior, spoglądając na bezimienne zwłoki wzrokiem pełnym zrozumiałego namaszczenia - Czy to jeden z... Ojców-Założycieli?

- Może - odpowiedziała niepewnie Blizna, kucając obok zwłok - To mundur brytyjskiej armii, patrzcie tylko! Widziałam takie w albumie Ostrego! Boże, chroń królową!

- Boże, chroń królową! - powtórzyli zgodnie pozostali zwiadowcy, niczym mantrę wypowiadając słowa wpajane im od najmłodszych lat razem z wersetami chrześcijańskich modlitw. Blizna podniosła się z klęczek spoglądając na zmarłego wiele lat wcześniej człowieka z wielkim szacunkiem, zaczęła okrążać jeden z bloków tajemniczej maszynerii świecąc przed siebie własną latarką.

Jej zduszony okrzyk grozy sprawił, że wszystkim włosy stanęły dęba. Mężczyźni rzucili się za róg urządzenia z gotową do strzału bronią, podążając wzrokiem za snopem światła rzucanego przez jej latarkę.

- Jezu Chryste! - nie wytrzymał Rzeźnik, na co dzień bynajmniej nie okazujący zbyt wylewnie religijnych emocji - To jest... to jest...

- Obcy - wychrypiał nieswoim głosem Zadzior, wytrzeszczający bezgranicznie oczy.