Forum KrysztalyCzasu.pl

Platforma R-313, 217.815.M41

Jasser umarł w ułamku chwili - tak raptownie, że patrzący na jego spadającą z karku głowę Hoster ledwie zdołał w to uwierzyć. Przez myśli młodzieńca przebiegło irracjonalne spostrzeżenie, zupełnie absurdalne w obliczu grozy sytuacji. Energetyczna broń była jakaś taka... odstręczająco czysta w użyciu, wypalała ludzką tkankę zatrzymując natychmiast krwawienie.

Brak krwi wydawał się nie na miejscu...

Merisier zareagował instynktownie, bez racjonalnego planu. Odniósł wręcz wrażenie, że jest tylko marionetką sterowaną z zewnątrz przez kogoś, kogo od biedy można było ochrzcić mianem instynktu samozachowawczego.

Przerażająco skuteczny zabójca zatrzymał się na przelotną chwilę, kiedy jasna poświata energetycznego pola na ostrzu jego broni zgasła pośród suchego trzasku, odsłaniając pozornie zwyczajną, ale niewiarygodnie ostrą klingę.

Platforma R-313, 217.815.M41

W pomieszczeniu za ścianą jakaś pracująca dotąd rytmicznie maszyneria zaczęła znienacka coraz głośniej hałasować, szarpać uszy przeraźliwym zgrzytem metalu wydawanym przez trące o siebie tłoki albo zębatki. Dźwięki te nie mogły wieścić niczego dobrego, ale Hoster nawet ich nie zarejestrował uchem wpatrzony w trzymającego ostrą klingę zabójcę.

Nosząca obłe gogle postać miała na sobie ciemny kombinezon wyposażony w nieregularnie rozmieszczone kieszonki i płytki osobistego pancerza, w zamierzeniu mające nadać przyczajonemu w cieniu napastnikom takiego kształtu, by nikt patrzący kątem oka nie skojarzył go z ludzką sylwetką. Infiltrator z prawdziwego zdarzenia zaatakował bez śladu lęku, chociaż w pojedynkę stanął naprzeciw sześciu agentów Inkwizycji.

Gładko odcięta głowa Jassera przestała się turlać po podłodze, spojrzała w zamian pełnymi zdumienia oczami na skamieniałego z wrażenia Merisiera. W tej samej chwili w uszy psionika wdarł się ogłuszający terkot szybkostrzelnej broni, punktowany metalicznym brzękiem sypiących się z komory karabinu łusek.

Trix wystrzeliła długą serię prosto w środek klatki piersiowej napastnika, ale kule wbiły się w kombinezon nieznajomego człowieka ledwie spowalniając jego natarcie, pozornie nie wywierając na nim żadnego wrażenia. Klinga krótkiego miecza rozjarzyła się ponownie, zapłonęła oślepiającym niebieskawym blaskiem przywróconego pola siłowego.

Instynkt znów przejmował wolę Nathana. Były regulator bezwolnie wycelował w inflirtatora i wdusił spust uwalniając serię pocisków, które z ponaddźwiękową prędkością wystrzeliły w stronę przeciwnika.

Platforma R-313, 217.815.M41

Drugi karabin zaterkotał uderzenie serca później, wypełniając donośnym dźwiękiem wystrzałów. Wirujący w szaleńczym uniku napastnik został pochwycony w strumień pocisków słanych z broni Nathana, impet ich uderzeń cisnął człowiekiem o najbliższą ścianę. Z przestrzelin w giętkim, ale solidnym pancerzu zamachowca trysnęła krew, a miecz wypadł z bezwładnej ręki i wbił się do połowy ostrza w metalową posadzkę hali.

Osuwając się wzdłuż ściany człowiek w goglach znieruchomiał opodal ciała Jassera, stykając się podeszwami butów z nogą pozbawionego głowy akolity.

Jazgot wyrwanej spod kontroli maszynerii w sąsiednim pomieszczeniu osiągnął nowy poziom natężenia, całkowicie zagłuszając okrzyki zszokowanego obrotem spraw Merisiera.

Platforma R-313, 217.815.M41

Nathan przewiesił wcześniej karabin przez ramię, toteż teraz potrzebował tylko sekundy na wypuszczenie broni z ręki i sięgnięcie po upuszczony przez napastnika miecz. Powleczone trzeszczącym sucho błękitem pola siłowego, ostrze dało się wyjąć bez najmniejszego trudu z posadzki. Silvanus oplótł palcami jego rękojeść, w równym stopniu zafascynowany swą zdobyczą, co pamiętny tego jak bardzo była ona niebezpieczna dla właściciela nie dość obytego w posługiwaniu się energetycznym orężem.

- Przeładowuję! - krzyknęła Medea zrywając z kolby swego karabinu przyklejony do niej taśmą magazynek. Nathan ledwie zrozumiał jej komunikat w łoskocie oszalałej maszynerii.

Coś było nie tak w tym narastającym z każdą sekundą hałasie, który pojawił się znienacka chwilę wcześniej i który wciąż przybierał na intensywności. Silvanus podejrzewał, że w sąsiadującym z halą pomieszczeniu musiała się znajdować jakaś stacja pomp, która z niezrozumiałego powodu - być może sabotażu przeciwnika - zaczęła nagle szwankować.

Łoskot stał się tak nieznośny, że Merisier mimowolnie przycisnął do uszu obie dłonie, a na jego twarzy pojawił się grymas oczywistego cierpienia. Verena stanęła w rozkroku nad bezgłowym ciałem Jassera, wykrzyczała coś pokazując dłonią na przejście wiodące w głąb kompleksu.

Silvanus zważył w dłoni miecz, lecz gdy Medea krzyknęła o przełądowaniu natychmiast zabezpieczył perymetr włąsnym karabinem na czas, do kiedy zabójczyni zajmowałą się bronią. Potem sam błyskawicznie zmienił magazynek i jeszcze raz chwycił za miecz.

Spodziewał się, że będzie potrafił z łątwością posługiwać sie energetycznym mieczem, ale ważąć w broń zaczynał się domyślać, że wcale nie będzie to takie proste.

Platforma R-313, 217.815.M41

Hoster cały czas zakrywał uszy, czuł olbrzymi niepokój. Stacja pomp lub cokole\wiek tam było wydawał niepokojące rzężące odgłosy a ich narastające vibrato nie pozostawiało złudzeń co do tego co miało za chwile nastąpić.

- Zaraz eksploduje! - Wrzasnął na całe gardło i popędził w stronę w którą zmierzali. Miał zamiar dotrzeć do batyskafów i zatrzasnąć śluzę nim woda i ogień eksplozji wedrą się do pomieszczenia.

- Szybko!! - wrzasnął gnając przez korytarz z nadzieją, że pozostali pospieszą nim wszystko zabierze eksplozja.

Platforma R-313, 217.815.M41

Gnający przed siebie Hoster osłonił głowę rękami, niezbicie pewien tego, że lada chwila całe będące sceną brutalnego starcia pomieszczenie wyleci w powietrze, a jego wnętrze wypełni spieniona morska woda. Jakiś cieniutki głosik w jego myślach wrzeszczał oskarżycielsko, przypominał o prawdziwym powodzie nagłego defektu maszynerii, nie pozwalał przestać myśleć o efekcie ubocznym rozwijającej się z każdym użyciem mocy młodego psionika.

Energia Osnowy odpowiedzialna za zakłócenie pracy generatora w energetycznym mieczu zabójcy zablokowała też niektóre mechanizmy wysokoprężnych pomp odpowiedzialnych za ciśnienie w zbiornikach balastowych platformy. Pracujący dotąd płynnie system uległ katastrofalnej zapaści w przeciągu pięciu, sześciu sekund - tyle wystarczyło, by część tłoków w pompach się zatarła, a metalowe taśmy na przekładniach popękały z ogłuszającym hukiem.

Wewnętrzna ściana pomieszczenia eksplodowała, kiedy oderwane elementy bloku pomp uderzyły w nią z przeciwnej strony. W powietrzu świsnęły kawałki maszyn, nity i fragmenty blach, segmenty złożonych zębatych przekładni. Zaalarmowani widokiem uciekającego na złamanie karku Merisiera, pozostali agenci Inkwizycji w mig pojęli, co im grozi, zwłaszcza wychowani w monstrualnych miastach-kopcach Nathan i Medea. Wszyscy skoczyli w stronę przejścia wiodącego ku hangarom batyskafów na sekundę przed wybuchem przeciążonych pomp.

Nie wszyscy zdążyli. Półtorametrowy metalowy pręt zmaterializował się w powietrzu w mgnieniu oka, wprawiony w ruch energią kinetyczną wybuchającej pompy. Niczym włócznia świętego Garadona wymierzona w czcicieli Ośmiu Wiatrów, pręt przyszpilił Verenę do ściany sąsiedniego pomieszczenia przechodząc na wylot przez jej bok tuż poniżej lewego ramienia i zagłębiając się do połowy w metalowe panele konstrukcji.