Forum KrysztalyCzasu.pl

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Llorvas skoczył do przodu mijając cofającego się raptownie Sivariaela i pojawiając się w wylocie tunelu na wprost gotowiących się do pościgu górali. Obaj mężczyźni, znajdujący się już w połowie drogi przez usłaną odłamkami starego gruzu komnatę, zatrzymali się ponownie ujrzawszy następnego napastnika.

- Ansgar? - odezwał się garbaty, zmieszanym głosem, w którym podejrzliwość walczyła o lepsze z niedowierzaniem - To ty, Ansgar?

Uzbrojony w łuk dunmer stłumił cisnący mu się na wąskie usta uśmiech, w jednej chwili pojmując, że starszy rzezimieszek wziął go za kompana uśmierconego w górskiej strażnicy, norskiego oprycha, którego żelazną zbroję i hełm nosił teraz Llorvas.

Lecz mimowolny podstęp nie mógł trwać wiecznie.

- To nie Ansgar! - krzyknął głucho młodszy rozbójnik dostrzegając pod osłoną twarzy nieznane sobie rysy oblicza. Llorvas zwolnił cięciwę łuku śląc strzałę prosto w wysuniętą do przodu lewą nogę górala. Grot przebił nogawicę młodzieńca zagłębiając się w jego kończynie nie dość mocno, by pozbawić zdesperowanego górala zdolności do poruszenia się.

Obaj rozbójnicy runęli w stronę łucznika, toteż dunmer odrzucił bez chwili namysłu giętką broń i dobył obu noszonych na plecach mieczy. Migotliwa poświata pochodni odbiła się ciepłymi refleksami na obnażonej stali.

- Poddajcie się, ale już! Bo inaczej zdechniecie tutaj! Jesteśmy ludźmi jarla Balgruufa, a na zewnątrz czekają jego hersirowie, jeśli chcecie unieść głowy poddać się, ale już!

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Pozostali awanturnicy wysypali się z mrocznego korytarza w jednej chwili, potrącając się wzajemnie, depcząc i rażąc kuksańcami. Każdy chciał dowieść swej waleczności w oczach reszty, a że rzezimieszków było tylko dwóch, chętni do odebrania im życia musieli powalczyć o własną ofiarę z towarzyszami.

Sivariael poruszył uniesioną lewą dłonią, wycelowaną palcami w postać garbatego zbója. Z ust altmera popłynęły wypowiedziane cicho słowa, plotące w ułamku chwili formułę czarodziejskiego zaklęcia.

Z dłoni altmera wytrysnęła smuga oślepiającego światła, sypiącego mnóstwem iskier i strzelającego płomieniami. Trafiony nią rozbójnik wrzasnął głośno pełen nieopisanej grozy, zaczął okładać się pięściami w próbie zgaszenia ogników, które skakały po futrzanym pokryciu jego skórzanego pancerza.

- Nie ubijajcie! - krzyknął młodszy bandyta, przywierając plecami do ściany komnaty i zastawiając się bez większego ładu i składu ściskanym kurczowo toporem - Darujcie życiem, wielcy magowie!

Podbiegam do tego który krzyczy i błaga o litość:
-Na ziemie mordą w dół i ani słowa.
Kątem oka zerkam na kratę najpierw a potem na tego palacza.

Robię zamieszanie z kotołakiem oblizując się wymownie i patrząc na zbójów gadzimi oczyma.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Młodszy rzezimieszek bez słowa wahania rzucił się na kamienną posadzkę okazując całkowitą gotowość do współpracy z bandą bezwzględnych, a na dodatek przerażająco cudzoziemskich najmitów jarla. Podobnie jak wcześniej, również teraz widok argonianina, khajiita i czerwonookiego dunmera w szeregach jednej kompanii wytrącił opryszków z równowagi, przejmując ich w zamian zauważalnym przestrachem.

Przypalony przez Sivariaela nieszczęśnik zdołał jakoś stłumić parzące go ogniki, ale nie nacieszył się wcale tym powodzeniem, bo grad kułaków i kopnięć bezceremonialnie rozciągnął go na posadzce, z rozbitym nosem i kilkoma ruszającymi się w dziąsłach zębami.

Llorvas doskoczył do ciężkiej kraty, wyjrzał pomiędzy prętami na przeciwną stronę dostrzegając ciemny korytarz wiodący w głąb grobowca. Ani wrzaski napastników ani wcześniejszy łoskot uderzającego o kratę styliska topora nie wywołały w czeluściach katakumb zauważalnego poruszenia i chociaż mroczny elf bacznie nadstawiał uszu, nie dosłyszał żadnego dźwięku mogącego świadczyć o zbliżającej się do komnaty odsieczy.

Hastur docisnął sztych swego miecza do gardła przewróconego na plecy garbusa, spoglądając z góry w szeroko otwarte oczy więźnia.

- Gdzie jest Arnulf i ilu ma ze sobą druhów? - zapytał ściszonym głosem Redgard, krzywiąc nieznacznie nos pod wpływem roztaczanego przez jeńca odoru spalonego futra.

- Wszystkich? - odparł głupkowatym pytaniem rozbójnik, strzelając na wszystkie strony oczami.

- Tych na górze już nie musisz rachować - wtrącił jadowicie Llorvas - Oszczędzi ci to frasunku z dodawaniem do siebie palców. Ci na górze już stygną, bo byli głupcami, którzy nie chcieli nas słuchać.

- Ubici? - jęknął drugi więzień, ten młodszy, pilnowany przez oblizującego się łakomie Barr'teha - Wszyscy? Hrukka też?

- Przeciem rzekł, że wszyscy - odwarknął dunmer - Wszelako miała szybką śmierć. Patrzaj na tego jaszczura, co z nami przylazł, patrzaj dobrze. Wielki to zamorski dupczelnik, zwierz istny, co jeno o jednym myśli. Hrukka ostygła, tedy go nie urajcuje, on bowiem nad umarłych żywych przekłada. Chcesz się z nim bliżej poznajomić?

Młodszy rozbójnik zbladł iście niczym świeżutki śnieg, spoglądając na jaszczura okrągłymi oczami.

- Ośmiu ich, Arnulf i ten przewodnik z Markartu, co nas tukej ściągnął! - niemal wywrzeszczał nieszczęsny jeniec - Gdzieś tam za kratę poleźli, daleko zeszli, długo nie wracają!

- Khajit pyta czy ma ktory czlowiek smalec, bo jak dupczyc czlowiekow w zad mus trza smarowidla... - Niewinnie spytal kotolak, nie przrywajac lizania pazurow.