Forum KrysztalyCzasu.pl

Znowu w dół? - Rycerz był mocno niepocieszony - jeszcze moment i dojdziemy do środka ziemi, albo trafimy do piekła - nie był do końca przekonany czy chce tam iść.

Odczytałem część napisów na nagrobkach:
Też nie wiem czy mam ochotę zakłócać spoczynek krasnoludzkim królom, co myślicie?

- Eeeee tam, to tylko tak na postrach hienom cmentarnym. Zwykły zwrot, co się go pisze z przyzwyczajenia - mruknał Grag.
- Ale, ja nie mam zamiaru grzebać się w truchłach. Chodźmy lepiej zobaczyć co jest dalej. Ot, tam gdzie te schody.

Odetchnąwszy w duchu z ulgą rycerz rychło przyznał Gragowi rację - tak jest, tam chodźmy.

Z pewną obawą grupka śmiałków mijała kolejne krasnoludzkie groby. Wiedza i doświadczenie podpowiadały że jeśli nie niepokoi sie zmarłych to i oni nie naprzykrzaja się. ale z drugiej strony wyobraźnia nasuwała już obrazy odsuwających się kamiennych płyt i wyciągajacych się przeżartych zgnilizną rąk,wyciągajaćych się w stronę żywych.
Gdzieś coś donosnie zaryczało powstrzymując na chwilę nieustraszony marsz całej waszej grupy. Odgłos dobiegał jakby zza ściany a był tak pełen udręki i skargi jakby jakaś umeczona dusza błagała o łaskę. Po usypisku głazów ktore blokowały jakieś dawno zapomniane przejście osunęły sie drobinki skalne. Jednocześnie pobliski grobowiec pękł z trzaskiem...

- O oooo. Jakieś wygłodniałe trupojady. Zwęszyły świeże elfie mięsko... - powiedział Grag ustawiając się w szyk obronny przy rycerzu.

Sięgam po łuk jak uznam, że strzały są na nic, wyciągam miecz.

Dino również gotuje się do obrony, rzucając okiem, czy płyta po prostu pękła, czy jednak coś spod niej wyłazi.

Kamienny fragment grobowca z suchym trzaskiem upadł na ziemię. W czerni sarkofagu nic się nie poruszało. Nic w tym dziwnego skoro nie było na nim żadnej tablicy imiennej
Schody prowadziły na dół,skąd rozciągał się wspaniały widok na ogromną jaskinię.
Sklepienie lśni z wysokości kilkudziesieciu metrów,światło pochodni odbijalo się w kamieniach i kamiennych strukturach gdzieś wysoko.
Podłogę porosły ogromne kolonie dziwnych,podziemnych grzybów,sposród ktorych wyrastały okazy ogromnych kapeluszowatych porostów o trzonach dorównujacych rozmiarom półolbrzymów oraz wielkie na metr purchawki.
Z miejsca w którym stoicie,u podnóża półki skalnej na ktorej stoją zapomniane groby,dostrzegacie dróżkę biegnącą między porostami a prowadzącą gdzieś w głąb tej jaskini. Widoczne są też dwie półki skalne położone w głębi oraz ciemny otwór przejscia a także inne schody,ku waszemu zaskoczeniu prowadzące gdzieś w gorę,po ktorych delikatnie spływa woda.

Grag przyglądał się jaskini z niemałym zaskoczeniem.

- Coś nas zaprasza do środka... A, może to iluzja? Nigdy tak dobrze nie widziałem w ciemnościach. A, teraz przy samej pochodni widzą ogromną jaskinię - zastanawiał się głośno Grag.