Forum KrysztalyCzasu.pl

- Eno, ja tylko tak, coby żadna puma ci na plecy nie skoczyła - gnom szybko wyjął bełt i zabezpieczył kusze. - Dobra, idźcie z Gusłkiem, my popilnujemy piwnicy i tego piwa, co tu nam przynieśli... toż to ważna sprawa!

Piwnica kamienicy kupieckiej, noc, 38 dni kepon-ranu

Czas oczekiwania na powrót Barthura dłużył się niemiłosiernie. Mordil wraz ze Frakim starali się nasmarować oliwą miejsce wyjścia ułamanego uchwytu na pochodnie. Pozostali rozsiedli się na kufrach i starych krzesłach popijając ciepłe piwo.
Gdzieś spod piwnicy cały czas dochodziły miarowe dźwięki uderzeń.

Odprowadzenie Gusłka zabrało Barthurowi około kwadrans. Co prawda Gusłek chciał zawitać do czarnego rycerza, ale w końcu zrezygnował ze względu na późną porę i ruszył udzielać błogosławieństw w "Rezolutnym goblinie".

Gdy tylko "goblin" zszedł do piwnicy, od razu zatarł ręce i wetknął łychę do ułomka. Dał chwile reszcie na przygotowane się na nieprzewidziane i miast ciągnąć na dół pchnął wajchę ją do góry. Mięśnie pod skórą wróżbity zadrgały i napięły się, a na jego twarzy pojawił się wyraz wysiłku.

Ułamek zaczął się wolno przesuwać ku górze. Przesuwaniu towarzyszyło zgrzytania i piszczenia jakiegoś mechanizmu. Po kilku minutach Barthur przestał napierać i obtarł pot z czoła. Wziął kilka oddechów i naparł ponownie. Zgrzyty i piski nasiliły się.

Jedna ze ścian nagle zadrgała i z okropnym jazgotem przesunęła się wgłąb tworząc zarys wąskich drzwi. Sunęła się przez kilka sekund i stanęła mniej więcej w połowie przewidywanej szerokości bloku budującego ścianę i za nic na świecie nie miała zamiaru przesunąć się dalej. Improwizowana wajch dotarła do swojej górnej granicy.

Karczma "Pod rezolutnym goblinem", noc, 38 dni kepon-ranu

Gdy Gusłed doszedł do znajomej sobie karczmy, poczuł się o wiele lepiej. W karczmie panował miły dla oka i ducha tłok, roześmianych, rozmawiających i pijących ludzi i innych ras. Wejście Gusłak nie umknęło gawiedzi i rozległy się zawołania i propozycje napitków.
W końcu Gusłek spoczął na ławie przy wygaszonym kominku i zaczął pracę. Doradzał, błogosławił, handlował i popijał za różne różniste toasty.

Nie później jak po półgodziny pracy dosiadł się do niego człowiek o głęboko osadzonych czarnych oczach i wielu ubytkach w uzębieniu.
Słowa, które zaczął wymawiać głośnym szeptem nijak nie pasowały do wyrazu życzliwości goszczącego na jego twarzy.

- Pozdrowienia od Mrocznych - szepnął na powitanie, a Gusłek poczuł zimno stali na wewnętrznej stronie uda, nieznajomy dyskretnie pokazał małe M wypalone na wewnętrznej powierzchni nadgarstka - dobrze, że pracujesz Gusłku, bo to jedyny powód dla którego jeszcze żyjesz. Posłuchaj uważnie, bo nie będę powtarzał. Twój dług wraz z odsetkami i umownymi karami wzrósł do stu złotych katańskich ryjów. Uiścisz go w całości jutro o tej samej porze w portowym magazynie o numerze 13. Spotkam tam kilku znajomków, to i coś do wypicia przynieś. Bądź sam, tak jak wtedy gdy pożyczałeś. A teraz nie przeszkadzam ci. Pracuj ciężko. Choćby i przez całą noc.

Człowiek odsunął się od Gusłka, szybko wstał i wtopił się w tłum.

Barthurze, Bazookhu, spróbujmy we trzech jakoś poruszyć ten fragment ściany co się zablokował.

Jak nie damy rady Huskun albo Drayaharus tam zajrzą, albo Mordil, bo jesteście najchudsi.

- Może by tak pyrlikiem te drzwia rozpirzyć w drobne? - Barthur uśmiechnął się rad z genialnego konceptu i podniósł leżący na podłodze młot.

- Dobra, dobra, wam tylko rozpierducha w głowie! To ja was ubezpieczam! - szczęknął Drayaharus głosem pełnym podniecenia. Położył się na ziemi i wyciągając kuszę przed siebie nałożył bełt i przycelował w tajemnicze drzwi.

- Załadowany i niebezpieczny! - zameldował gnom, czekając aż drużynowe osiłki rozwalą ścianę w drobny mak.

Piwnica kamienicy kupieckiej, noc, 38 dni kepon-ranu

Balin mocniej ściskał trzonek topora widząc jak popychana przez Barthura dźwignie przesuwa fragment ściany. Stary mechanizm działał z wielkim oporem i nim drzwi otworzyły się na dobre, zaciął się.

-Barthurze, Bazookhu, spróbujmy we trzech jakoś poruszyć ten fragment ściany co się zablokował - powiedział krasnoludzki kapłan i podszedł do mobilnej ściany.

Naparli w trójkę, dwa krasnoludy na dole, a Barthur na górze.
W tym czasie gnom ponownie załadował kuszę i położył się do pozycji strzeleckiej zapierając rękojeść na ramieniu.

- Heeejooop - nadał rytm napierania Balin.

Rozległy się okropne zgrzyty i jazgoty dawno nie oliwionej maszynerii i ściana powoli zaczęła się przesuwać wgłąb ściany. Po jakichś trzech naparciach coś przeskoczyło z głośnym zgrzytem i ściana zmienił kierunek ruchy otwierając się jak drzwi na zawiasach w prawą stronę. Z lewej strony coraz bardziej powiększała się mroczna szpara, w którą Fraki zaświecił latarnią punktową. W wnętrza ukrytego pomieszczenia uderzył zapach stęchlizny i kadzidła.

Drayaharus poczuł jak jego prawa ręka drga nerwowo. Wstrzymał oddech i wpatrywał się w mroczne wnętrze. W promieniach latarni wirowały setki drobin kurzu i powiewały woale cieniutkich pajęczyn. Światło padło na miarowo zniżający się sufit.

- Jest tam jakiś krótki korytarz, po czym zaczynają się schody prowadzące po łuku ku dołowi w stronę domu kowala. Ani żywego, anie nieżywego ducha - poinformował Fraki.

Piwnica kamienicy kupieckiej, noc, 38 dni kepon-ranu

Huskun oblizał swe kiełki czując narastającą ekscytację, dziwnie przypominającą mu czasy, kiedy odziany tylko w kapotkę przekradał się przez rodzinną wioskę w poszukiwaniu jakiegoś pobratymca dość pijanego, by dało się zwędzić mu resztki jedzenia albo kościaną ozdobę.

Upewniwszy się, że oba sztylety tkwią w pochwach na biodrach zaklinacz wysunął do przodu buńczucznie podbródek, a potem wciągnął w rozszerzone nozdrza bijący od strony tajemniczego przejścia odór stęchlizny. Jego zupełnie odmienne od ludzkich oczy natychmiast przystosowały się do ciemności korytarza.

- Coby nie było, że o was nie dbam, pójdę przodem - oznajmił zerkając z ukosa na swych towarzyszy - Nie tak, bym komuś ujmę chciał przynieść, ale co nieco wam brakuje w kunszcie cichacznego stąpania.

Piwnica kamienicy kupieckiej, noc, 38 dni kepon-ranu

Huskun wśliznął się przez szparę w tajemnych drzwiach i przystanął nasłuchując. Miarowe uderzenia słychać było znacznie wyraźniej niż w piwnicy Frakiego. Teraz zdawały się przypominać dźwięki łupanego młotem kamienia.
Po chwili nasłuchiwania, mrok w korytarzu zaczął się rozjaśniać, to wzrok zaczynał przystosowywać się do warunków zmniejszonego natężenia światła. Kolory zanikły tworząc setki odcieni szarości.
Goblin stał w wąskim na półtora goblina korytarzu, który po kilkunastu krokach zaczynał łukowato opadać. Tam też zaczynały się z początku szeroki stopnie, które w miarę opadania stawały się coraz węższe.

Huskun ruszył przed siebie przy samej ścianie. Cichutko stąpając schodził w dół stąpając delikatnie po stopniach. Schody zakręcały cały czas w prawo, jednak nim dokonały pełnego obrotu wokół własnej osi, dochodziły do kolejnego korytarza. Ten jednak był dwa razy dłuższy niż jego wyższy poprzednik. Odchodziła od niego odnoga w lewo, jednak już po kilku krokach barykadowały ją zwały gruzu sięgające aż po sufit.

Korytarz wiodący prosto kończył się przewężeniem zaopatrzonym biegnącymi w ścianie łukowato wygiętymi szynami. Na owych szynach spoczywała tarasująca dalszą drogę ściana. Wszystko wskazywał na to, że była rodzajem ukrytych drzwi identycznymi jak te otwarte powyżej w piwnicy.
W jej pobliżu odgłosy uderzań były najintensywniejsze.

Piwnica kamienicy kupieckiej, noc, 38 dni kepon-ranu

Huskun przycupnął tuż przy tarasującej mu drogę ścianie, nasłuchując przez dłuższą chwilę i smakując w myślach wypełniające jego nastroszone uszy dźwięki. Pracujący z dziką pasją kamieniarz wydawał się nie tracić czasu, dowodząc zarazem sporej krzepy drzemiącej w jego członkach. Łoskot młota nie ustawał i wsłuchany w niego gobliński zaklinacz już po krótkiej chwili zrozumiał, dlaczego krasnolud Fraki odchodził od zmysłów bezceremonialnie traktowany co noc podobną dawką hałasów.

Goblin oblizał bezwiednie spierzchnięte wargi, a potem przysunął ostrze sztyletu do przesuwnej jakoby ściany, próbując w delikatny sposób ruszyć ją z posad i przemieścić tycią odrobinkę, malutką na tyle, by zdołał zerknąć przez nią do sąsiedniego pomieszczenia.

Drayaharus stwierdził, że w środku musi być czysto, inaczej Huskin darłby się w niebogłosy. Zaczekał, aż któryś z jego towarzyszy ruszy jako drugi, by móc szybko wskoczyć na przed ostatnie miejsce. Sprawdził jeszcze raz, dla pewności, czy kusza jest gotowa do strzału, i trzymając ją skierowaną do góry, ostrożnie przygarbiony wszedł w tajemniczy tunel.