Forum KrysztalyCzasu.pl

Istnieją magiczne przedmioty, stworzone rękami bogów oraz inne - tak potężne, że potrafią zgładzić samych bogów.
Fragment tekstu z tablicy znalezionej w Zielonej Puszczy.




Być może bohaterowie znali się już przed przybyciem i razem przekroczyli bramy miejskiej metropolii. Mogli też poznać się później lub nawet zaledwie przed chwilą docierając jednocześnie na podwórko należące do obserwatorium El Fimlika.

Przeczytaj lub sparafrazuj poniższy fragment:
Tego mroźnego ranka wybraliście się do pracowni astrologa, wedle wcześniejszych ustaleń. Przemierzając zgiełk miejskich ulic wyścielonych bielą, mijając mieszkańców chcących wykonywać swoje codzienne zajęcia, a jednocześnie zmagających się z zaspami, docieracie do celu. Już z daleka wieża obserwatorium odcina się od miejskiego krajobrazu. Wysoka, smukła, zbudowana z jasnoszarego kamienia, z ciemną kopułą na szczycie, wygląda jak palec wskazujący nocne niebo. Jednak teraz jej sylwetka nie budzi majestatu, lecz niepokój – na murach widać świeże pęknięcia, a w kilku miejscach kamień jest osmolony.
Do wejścia prowadzą wąskie, spiralne schody. Drzwi z ciężkiego drewna dębowego są uchylone, a z wnętrza wydobywa się lekki zapach kadzideł zmieszany z gryzącą wonią dymu – udany test pozwoli określić że jest to zapach spalonych pergaminów, a może nawet niedawnego użycia magii.

BG mogą wykonać test by dowiedzieć się czy jest ktoś w środku lub czy grozi im jakieś niebezpieczeństwo. W ten sposób mogą dowiedzieć się, że w środku znajduje się kilka osób, których Zachowanie wydaje się dotyczyć dokonywania porządku. Następnie będą mogli dostrzec niżej opisanych pracowników, którzy nie będą zbyt mocno zaskoczeni pojawieniem się BG i chętnie poczną dzielić się z nimi, tym co również zastali w budynku przychodząc na poranną zmianę. Jeśli postanowią zawołać pytająco, o to czy ktokolwiek jest obecny w środku, spotkają się z rychłą odpowiedzią któregoś z pracowników obserwatorium.

Przeczytaj lub sparafrazuj poniższy tekst:
Główna sala, do której wchodzicie, przypomina laboratorium połączone z biblioteką i pracownią. Całość to okrągłe pomieszczenie o wysokim suficie, którego ściany pokrywają półki i regały. Większość z nich jest przewrócona. Połamane deski i rozsypane księgi tworzą dywan z roztrzaskanego papieru i drewna.
Na ziemi widać potłuczone fiolki, kałuże atramentu i rozbite elementy przyrządów astronomicznych – fragmenty mosiężnych ram, szkła soczewek, rysunków przeróżnych konstelacji.
Na środku sali leży roztrzaskane astrolabium – duże, kunsztowne, lecz teraz pogięte i bezużyteczne. Obok niego, pośród rozsypanych pergaminów, spoczywa urządzenie przypominające kryształową kulę oprawioną w metal – komunikator. Jego powierzchnia jest pęknięta, a wokół widoczne są ślady spalenizny. Po sali krzątają się pracownicy widocznie wyglądający na skupionych i zafrasowanych.
Gdy BG pojawiają się w środku, pracownicy nagle się ożywiają. Ich twarze nabierają życzliwego wyrazu i z dużym zainteresowaniem podchodzą do BG. Wszyscy bardzo chętnie opowiedzą, o tym co według ich mniemania wydarzyło się w obserwatorium.
Wśród zniszczeń pojawiają się trzy postacie – uczeni, którzy przybyli po wydarzeniach ostatniej nocy. Bohaterowie stają się świadkami tajemniczego zniknięcia astrologa. Zdezorientowani pracownicy, rozpoczynający poranną zmianę, proszą drużynę o pomoc w odnalezieniu przełożonego, oferując pełną współpracę i dostęp do całej placówki.

• Elfka El Czentari wychyla się zza przewróconego stołu. Jej włosy są potargane, dłonie pobrudzone atramentem. Oczy pełne niepokoju, ale również determinacji. Z trudem zbiera porozrzucane mapy nieba, jakby to właśnie one były największym skarbem, który trzeba ocalić.

• Gnomka Tan Kurila siedzi na podłodze obok rozłożonej skrzynki z narzędziami. Jej palce są szybkie i wprawne, a spojrzenie badawcze. Już próbuje rozebrać na części uszkodzone urządzenie, jakby sama obecność problemu była dla niej wyzwaniem technicznym.

• Krasnolud El Durilam stoi nieopodal z naręczem ksiąg, które ocalały z pożogi. Jego twarz jest poważna, czoło zmarszczone, zatroskane, a ruchy spokojne, jakby próbował znaleźć w dawnych kronikach odpowiedź na tragedię, która się wydarzyła.

Cała trójka sprawia wrażenie zmęczonej, ale nie załamanej. Wyraźnie szukają rozwiązania i są gotowi powierzyć przybyszom zadanie.

Dzięki wnikliwym pytaniom bohaterowie dowiadują się, że pracownicy są równie zaskoczeni całym zajściem i bardzo im zależy na tym by dowiedzieć się gdzie zniknął ich pracodawca El Fimlik.

Podczas rozmowy z pracownikami zrujnowanego obserwatorium bohaterowie słyszą ciężkie kroki na schodach. Do sali wchodzi dwóch strażników miejskich. Metal ich zbroi błyszczy w słabym świetle świec, które rozświetlają ciemny poranek, a twarze są nieufne. Ich wejście przerywa atmosferę śledztwa i dodaje poczucia zagrożenia – jakby zamiast sojuszników pojawili się oskarżyciele.
Pomocni, choć trochę uprzykrzający się – strażnicy miejscy:

• strażnik Moldis – człowiek, (...)

• strażniczka El Skałka – półolbrzymka. (...)

Jeden z nich zatrzymuje się przy progu, dłonią opierając się o miecz. Drugi powoli obchodzi salę, obserwując bohaterów i bałagan, jakby szukał dowodów winy. Każdy ruch BG będzie bacznie oceniany. Gracze mają ciężkie zadanie przekonania władz, o tym, że wszyscy pojawili się tu po całym zajściu. Będą też proszeni o poparcie zdania pracowników obserwatorium, że tylko tu obecni mogą rozwikłać zagadkę zniknięcia astrologa El Filmika.

Niedługo wszyscy odnajdą ślady szamotaniny i dowiedzą się o tym, że jest szansa na porozumienie się z właścicielem obserwatorium.

W pracowni El Fimlika bohaterowie mogą odnaleźć notatki i list, w którym astrolog informuje ich, iż przewidział przyszłość i realizuje swój plan. Zaznacza, że drużyna odegra w nim kluczową rolę i powinna dołączyć do niego w sąsiedniej sferze egzystencji, ukrytej w amulecie, by wspólnie zniszczyć chaotyczny artefakt i stawić czoła demonicznemu strażnikowi. W jego mniemaniu rzeczony amulet, z pewnością leży gdzieś na podłodze, po szarpaninie z intruzem - lokalnym zabójcą o pseudonimie Botwinka - po jego nocnych odwiedzinach w obserwatorium.
Gracze nie od razu powinni dostać wszystkie informacje. Winni odkrywać je stopniowo poprzez przerzucanie stert połamanych półek i stosów porozrzucanych papierów.
Bohaterowie mogą rozejrzeć się po sali i odkryć wiele szczegółów.
W kącie leży przewrócona skrzynia pełna astronomicznych przyrządów: mosiężnych kwadrantów, nośników map nieba i klepsydr. Część jest zniszczona, sporą część ocalała.
Na jednym ze stołów spoczywa niedokończony traktat – księga o demonach i artefaktach. Atrament rozlał się na ostatniej stronie, jakby ktoś w pośpiechu przerwał pisanie.
W pobliżu okna znajduje się taras obserwacyjny – luneta jest rozbita, ale wciąż ustawiona na konkretny fragment nieba.
Sam komunikator przyciąga uwagę najbardziej – widać, że jest niezwykle skomplikowany. Wokół jego pękniętej powierzchni można dostrzec drobne ślady krwi, jakby ktoś próbował desperacko go aktywować w chwili zagrożenia.

Możesz jako mistrz gry wprowadzić trochę zamieszania i pozwolić graczom na własną inwencję co do przeszukiwania obserwatorium. Prezentując wiele przedmiotów mogą się nieco pogubić w odnajdywaniu rozwiązania problemu co pozwoli zbudować nastrój poszukiwań. Możesz też wykonać kilka tajnych rzutów kostką 2k10 by sprawdzić, które z poniższych przedmiotów najbardziej rzucają się w oczy graczom. Pośród zniszczonych ksiąg i porozrzucanych instrumentów bohaterowie skupiają uwagę na pękniętym komunikatorze. Urządzenie przypomina kryształową kulę osadzoną w misternie rzeźbionej, mosiężnej ramie pełnej run i znaków astrologicznych. Pęknięcie na powierzchni kryształu rozchodzi się niczym sieć drobnych pajęczyn, a wokół widać ślady spalenizny.

Kiedy bohaterowie lub pracownicy zdadzą test naprawy, przeczytaj lub sparafrazuj im poniższy tekst:
Powietrze w sali zaczyna gęstnieć. Światła świec drżą, jakby ktoś zakłócał rzeczywistość samą swoją obecnością. Z każdym dotknięciem urządzenia, pojawia się wysoki, przenikliwy dźwięk przypominający pękanie szkła, a w powietrzu unosi się lekki zapach ozonu – efekt energii przebijającej się spoza tego świata.
Wreszcie, kryształ zaczyna świecić wewnętrznym blaskiem, a na jego powierzchni formuje się obraz. To migotliwa sylwetka El Fimlika, otoczona pulsującym światłem.
Obraz jest niestabilny, zamazany, jakby obserwowali go przez taflę wody. El Fimlik klęczy na czymś, co przypomina metaliczną podłogę. Całe jego ciało drży od wysiłku – widocznie podtrzymuje jakąś barierę energii. Za nim, w tle, majaczy sylwetka niewyobrażalnie potworna: ciemny kształt przypominający człowieka, ale zdeformowany, poruszający się nieludzko i chaotycznie. To Demon Amuletu.

Jego obecność jest tak silna, że bohaterowie nawet przez samą wizję czują chłód i ucisk w piersi. Migotliwa bariera, którą Fimlik utrzymuje, błyska, za każdym razem gdy cień próbuje ją przeniknąć.

Głos astrologa brzmi jak echo, drżący, momentami przerywany:
„…Amulet… stworzył strażnika… demona… On karmi się chaosem… Nie mogę wrócić… Znajdźcie… sposób… księgi…”
Każde słowo brzmi, jakby wypowiadał je z ogromnym wysiłkiem, a za każdym razem, gdy demon uderza w barierę, głos Fimlika przerywa kakofonia trzasków.

Kiedy połączenie słabnie, bohaterowie zostają sami w półmroku sali. Wokół nich piętrzą się półki pełne zakurzonych ksiąg, stosy papierów i notatki El Fimlika, w pośpiechu pozostawione na biurku. To miejsce staje się teraz centrum poszukiwań.
Biblioteka pachnie starym pergaminem, kurzem i ziołami. Niektóre tomy są spalone, ich brzegi zwęglone, jakby sama magia próbowała je unicestwić. Inne są nietknięte, wciąż pełne rysunków gwiezdnych konstelacji, opisów artefaktów i przypisów o demonach.
Każda minuta przeszukiwania daje poczucie presji – za każdym razem, gdy bohaterowie natrafiają na bezużyteczny fragment tekstu, w tle wciąż pamiętają obraz z projekcji: El Fimlik walczący o życie, osamotniony w innej sferze.

Odkryte informacje pośród ksiąg i notatek
Zapiski podają kilka istotnych tropów:
Odporność demona – istoty związane z artefaktami są niematerialne, ich ciała nie poddają się zwykłej broni.
Słabości – wspomina się o „ogniu oczyszczającym” i o „proszku zrodzonym z gwiezdnych skał”, który pozwala przełamać barierę bytów spoza świata.
Moce demona – notatki ostrzegają, że takie istoty potrafią tworzyć własnych obrońców – zrodzonych z materii samego artefaktu.
Obok ksiąg bohaterowie mogą natrafić na zapiski samego Fimlika – krótkie, nerwowe adnotacje:
„…bariera słabnie…”,
„…Botwinka działa na zlecenie, musi być powiązany…”,
„…jeśli demon przejmie kontrolę nad więźniami… wszystko stracone…”

Podczas badań pracownicy obserwatorium pomagają drużynie na różne sposoby.
Elfka El Czentari wskazuje fragmenty map nieba, łącząc układy gwiezdne z zapisami w księgach. Jej interpretacje nadają sens niektórym metaforycznym fragmentom.
Krasnolud El Durilam odczytuje zapomniane runy i przypisy z dawnych kronik, nadając kontekst historyczny.
Gnomka Tan Kurila – najbardziej praktyczna – przygotowuje dla bohaterów fiolkę drobnego, błyszczącego proszku. Substancja lśni srebrzystym światłem, jakby w jej wnętrzu uwięziono drobiny gwiazd. To Gwiezdny Proszek, substancja zdolna wzmacniać broń przeciw istotom niematerialnym.
Fiolka z proszkiem, choć mała, daje bohaterom nadzieję, że walka z demonem będzie możliwa.

Akt II kończy się w momencie, gdy bohaterowie mają już wszystkie potrzebne informacje i przygotowania – muszą zdecydować, czy są gotowi wkroczyć do samego serca amuletu i zmierzyć się z demoniczną potęgą. Przez cały czas pamiętaj by dawać graczom poczucie, że to oni odnajdują wszystkie wskazówki i krok po kroku zbliżają się do odkrycia sposobu na nawiązanie kontaktu i poznanie planu astrologa. Pracownicy są pomocni ale skołowani, a strażnicy wyrozumiali lecz zasadniczy i wścibscy.

Gdy bohaterowie przygotują się i nawiążą ostatni kontakt z Fimlikiem, magia komunikatora otwiera przed nimi przejście. Rzeczywistość zaczyna się wyginać jak tafla wody – kontury pomieszczenia falują, barwy tracą nasycenie, aż nagle wszystko wokół zapada się w ciemność.
Nagle czują pod stopami twardą powierzchnię metalu. Powietrze jest ciężkie i duszne, przepełnione srebrno-brązowym pyłem, który unosi się leniwie niczym świetliste drobinki kurzu w promieniach księżyca. Cały świat jawi się w odcieniach sepii – jak stara fotografia, z której wymazano wszystkie kolory.
Ciszę przerywa tylko odległe, niskie dudnienie, przypominające echo uderzeń ogromnego serca. Sfera wydaje się żyć własnym rytmem.

Miejsce, w którym znaleźli się bohaterowie, przypomina wielką, nieregularną kopułę. Ściany i sufit nie są gładkie, lecz utkane z plątaniny metalicznych włókien i prętów. Tworzą one chaotyczną pajęczynę, która oplata całą przestrzeń. Niektóre są cienkie jak druty, inne grube niczym belki, wszystkie ostre i zimne.
Przemieszczanie się wymaga wysiłku – trzeba odginać pręty, przeciskać się pomiędzy nimi, a każdy nieostrożny ruch grozi skaleczeniem. Krew z ran szybko zasycha, lecz natychmiast wchłania ją sam metal, jakby sfera karmiła się życiem tych, którzy tu trafiają.
Światło w tej przestrzeni pochodzi jedynie od pyłu – delikatnych drobinek, które lśnią srebrnym i brązowym blaskiem, nadając wszystkiemu złowrogi, półsen­ny charakter.

Na swojej drodze bohaterowie natrafiają na uwięzionych ludzi oraz inne rasy rozumne. W większości są to mieszkańcy Get-warr-garu. Jedni tkwią w plątaninie prętów, inni siedzą skuleni w cieniu, patrząc pustymi oczami. Kilku jest rannych – krew skapuje na metal, który chłonie ją jak gąbka. Atmosfera tłumionej paniki i rozpaczy jest wszechobecna. Niektórzy więźniowie tkwią w histerii, choć są wyraźnie zmęczeni, inni osuwają się nieprzytomni, a część po prostu milczy, jakby straciła wolę życia. Pomoc im wymaga odwagi i czasu – a w mroku czai się inne zagrożenie.

Między prętami porusza się sylwetka – szybka, zamaskowana, niemal niewidoczna. To Botwinka, szaran zabójca, który korzysta z grozy i zamieszania. Otoczenie sprzyja jego stylowi walki: ciasne przejścia, liczne miejsca do ukrycia, plątanina metalu, w której łatwo zniknąć.
Jego ataki są nagłe, błyskawiczne – błysk ostrza, krzyk ofiary i zniknięcie w cieniu. Potrafi pojawić się tuż za bohaterem i zniknąć, zanim ktokolwiek zdąży zareagować. To starcie bardziej przypomina polowanie niż zwykłą walkę – gracze muszą być czujni i uważać na każdy cień.

Centralna sala
Po pokonaniu przeszkód bohaterowie docierają do serca sfery. To ogromna, owalna sala o trzymetrowych ścianach i płaskim sklepieniu. Tutaj pręty metalu są rzadsze, gdzieniegdzie tylko splatają się w chaotyczne formacje, tworząc przepustową ścianę wokół centralnego punktu.
W samym środku widzą El Fimlika, który klęczy, otoczony drżącą aurą światła. Jego bariera jest cienka niczym błona, a każdy kolejny atak potworności z zewnątrz sprawia, że migocze i pęka. Astrolog łata barierę za każdym razem by ustrzec się przed atakami lecz jest już widocznie wyczerpany. Nad nim góruje Demon Amuletu.
Jest to istota, której wygląd burzy zmysły. Sylwetka przypomina ogromnego nagiego człowieka, lecz całe ciało tworzą wirujące fragmenty płynnego metalu, które nieustannie zmieniają kształt. Twarz wygląda jak groteskowa maska gniewu, a oczy lśnią zimnym, bladym światłem.
Ciało demona jest częściowo niematerialne – co chwila rozmywa się i znika, by po sekundzie pojawić się w innym miejscu. Każdy jego ruch jest nieludzko szybki i płynny. Jego obecność emanuje strachem tak intensywnym, że nawet najodważniejsi czują, jak zimny pot spływa im po plecach.
Kiedy demon ryczy, cała sala drży, a metaliczne pręty wpadają w rezonans, wydając z siebie jęk przypominający makabryczny chór brzdęknięć i potarć. Z jego ciała co pewien czas odrywają się fragmenty płynnego metalu, które upadają na ziemię i formują się w humanoidalne kształty – żywiołaki metalu.

Finałowa walka
Starcie w tej sali to nie tylko pojedynek z demonem, ale również z przestrzenią. Pręty co i rusz zaciskają się utrudniając poruszanie się, spowalniając ruchy, blokują linie ataku.
Żywiołaki nacierają falami, starając się odciągnąć uwagę bohaterów od głównego przeciwnika.
Demon wykorzystuje zarówno brutalną siłę, jak i grozę – jego ryki sprawiają, że serca drżą, a ciała zamierają ze strachu.
Fimlik w tym czasie nie może walczyć – całą energię poświęca na utrzymanie bariery. Jeśli bohaterowie zawiodą, bariera runie, a astrolog zostanie pochłonięty przez chaos.

Kiedy demon zostaje ostatecznie pokonany, cała sfera zaczyna się rozpadać. Ściany pękają, pręty odrywają się i zamieniają w pył, a całe otoczenie trzęsie się jak w chwili zawalenia kopuły.
El Fimlik, drżący z wycieńczenia, wyciąga Rdzeń Antymagii – kryształ, który rozbłyska jasnym światłem. Przytyka go do centrum sfery amuletu, a cały chaos zostaje wessany, zneutralizowany i uwięziony. Artefakt zamienia się w zwykły kawał metalu.
Bohaterowie muszą zebrać się przy Fimliku, gdy otwiera przejście powrotne. W przeciwnym razie zostaną pochłonięci przez rozsypującą się rzeczywistość. To ostatni dramatyczny moment – walka o każdy krok, by dotrzeć do mistrza, zanim sfera zniknie na zawsze.

Powrót do obserwatorium jest jak przebudzenie ze snu. Świat znów ma kolory, a powietrze jest świeże i lekkie. Obserwatorium, choć nadal zniszczone, wydaje się spokojne – nie ma już poczucia obcej, chaotycznej obecności.
Amulet leży martwo na stole, wyjałowiony z magii. Fimlik, choć wyczerpany, dziękuje bohaterom za uratowanie życia i zniszczenie artefaktu. Pracownicy obserwatorium spoglądają na drużynę jak na bohaterów. Strażnicy, jeśli wciąż tu są, milczą – ich spojrzenia pełne są respektu, a nie podejrzeń.
Bohaterowie orientują się, że jest wieczór tego samego dnia, a cała misja zajęła im cały dzień będąc w środku amuletu. Na zewnątrz, nocne niebo lśni spokojnie. Gwiazdy znów świecą czystym blaskiem, co rusz połyskując w niewytłumaczalnym rytmie.

Demon Amuletu Batugor Botwinka [Miejsce na statystyki i opis żywiołaków płynnego metalu]
To koniec.
Pomysł scenariusza jest w pełni oryginalny.
Treść została wsparta chatem gpt co było dla mnie ciekawym doświadczeniem.

Gregu pomysł na przygodę jest świetny. Dużo jest elementów które każdy MG może wykorzystać w tej lub innej formie.
To żeby nie był to pomysł na przygodę a gotowy moduł dla MG to musimy dorobić kilka rzeczy:
1) Oprzeć to w mechanice - każdy przeciwnik musi być opisany mechanicznie, ze zdolnościami, współczynnikami itd..
2) Przydał by się jeden lub więcej hak (hook) dla graczy. Teraz brakuje mi tu jakiegokolwiek narzędzia do zmotywowania graczy aby pakowali się w tak skrajnie niebezpieczne kłopoty. Astrolog nie wynajął graczy do tego aby go odnaleźli, nikt ich nawet nie poprosił aby tu się szwędali, nie są na tyle kompetentni żeby sami mogli rozszyfrować poszlaki (pewnie będą korzystać z pomocy współpracowników astrologa)... więc trzeba dać graczom motywację żeby chcieli tu być, żeby chcieli rozwiązać ten problem, żeby mieli sprawczą moc i byli tymi którym trzeba pomóc.
3) Przydało by się trochę grafik (koncept artów) - mogą być z AI aby pokazać jak wyobrażasz sobie istoty, miejsca i przestrzenie.
4) Przydała by się chociaż odręczna mapka miejsca (przynajmniej konfrontacji, a fajnie było by i wieży)
Podsumowują świetna przygoda, potrzeba trochę ją osadzić w rzeczywistości mechaniczno graficznym dla swobody poruszania się w niej dla MG.
Brawo Gregu to kawał świetnej roboty.

To miło że się podoba. Jestem otwarty na stworzenie tej przygody w takiej formie o jakiej piszesz.

Dodałem nieco o motywacjach graczy do podjęcia tej przygody, co jest już w treści posta.

Cytuję
Niniejsza przygoda wymaga od bohaterów podjęcia wysokiego ryzyka, stąd warto omówić kwestię motywacji, dla których podejmą się tego zadania. Jest to przygoda z gatunku heroic, stąd warto by mistrz gry ustalił z graczami wyższe pobódki, dla których nie będą się wahać by zaryzykować własnym życiem, a może nawet wymazaniem z kart historii. Tego typu motywacją może być bezwzględna służba dobrym bóstwom, lub niepohamowaną wrogość do magii chaosu. Niektóre postacie mogą być oddane miastu Get-warr-gar, a inne rządne zemsty na Botwince, gdyż poznali jego uczynki. Ciekawym rozwiązaniem będzie również gdy cała drużyna zostanie stałymi pracownikami znanego w mieście i szanowanego astrologa El Fimlika. Być może założą razem organizację chroniąca lub zwalczającą podobne artefakty do Amuletu Botwinki.

Po przeczytaniu takie spostrzeżenia

Podobnie jak pisał Mastug Brakuje mi jakiegoś takiego opakowania, dłuższego wprowadzenia, szczególnie przy tego typu wyzwaniu.
Osobiście lubię przeciągać akcję, aby główny watek nie strzelał graczom ze strzelby w twarz tylko z czasem się budzili z wrażeniem no to teraz kurwa mamy przejebane, ale nie mamy wyjścia i brniemy dalej Tutaj mi tego mocno brakuje (ale to moje odczucie ) Stąd praca dla gnoma i przywiązanie do niego powinny opierać się już na przynajmniej 1-2 wcześniejszych sesjach gdzie np. gracze poszukują Botwinki (co to za imię...) lub próbują przeszkodzić w jego działaniach. To mogłoby być kołem zamachowych wejścia do artefaktu i próby uratowania pracodawcy. W innym przypadku ja bym się wypiął na takie ryzyko.
Powoływania się na przywiązanie do miasta czy podobne `bo słyszeli że Botwinka jest zły` jest naciągnięte jak guma w majtach Pudziana. Przekładając to na nasze wiem, że taki Dziad czy inny Słowik to ludzkie śmiecie, ale żebym brał pistolet i szedł ich strzelać? Przekazy ustne to za mało. Nie każdego musi unosić honor i chęć ryzykowania swojego życia dla informacji z drugiej ręki.

Przygoda wymaga sporych poziomów z powodu mechaniki walki z demonem. Ten z powodzeniem może pozamiatać większą część drużyn.
Do poruszania się wewnątrz artefaktu przyda się opracowanie sprytnej, logicznej i najważniejsze - nieprzeszkadzającej - mechaniki. Bez tego pobyt w tym planie egzystencji nie będzie ciekawy bardziej niż w jakichś podziemiach. Proponuję opisy terenu w klimatach prac Beksińskiego lub książki `Noc Blizn` Allana Campblela (moje wypociny o Kardath były tym mocno inspirowane).

Imiona! Botwinka no panie to zupa jest, albo liście buraka. Cokolwiek innego będzie dobre - ale bez przesady z nazewnictwem które ma w środku spółgłoski H-R-Z zbite razem. Może jakieś innuickie? Imiona powinny być dźwięczne, łatwe do zapamiętania a czasem wzbudzające grozę a nie śmiech jak tutaj. Pajęczak zwany Botwinka ehhh

Dziękuję za opinię. Obie mi się podobają. Cały czas pracuje nad tą przygodą i bezcenne są wasze opinie. To co się uda to poprawię i mam już parę planów na dodanie elementów mechanicznych w kwestii testów oraz kart postaci dramatów personae.
Jestem zwolennikiem feedbacku w trakcie tworzenia - stąd zapewniam że dzieło nie jest finalnie ukończone
Niemniej już na tym etapie może posłużyć każdemu MG jako inspiracja na jednostrzał.

Botwinka to nie imię tylko pseudonim. Botwinka zwykle pozostaje po jego zamachach, czyli czerwona miazga z przeciwnika xd

Dość prosta, ale ciekawa fabularnie historia. Daj znać jak już będzie skończona, to wrzucę ją na stronę.

Co do braków to rzucił mi się absolutny brak opisu żywiołaków metalu jako pomocników demona - abstrahując od braku współczynników w ogóle.

Botwinka mi pasuje, od razu miałem skojarzenie z krwawą miazgą (chociaż skoro ofiary znikają w innej sferze, to skąd i po co krwawa miazga?) - to normalne że nikt nie zna imienia zabójcy, więc nadaje mu się pseudonim jak "łomiarz", "rurabomber" itp. Nie ma to nic wspólnego z imieniem własnym postaci.

Ogólnie całość oceniam pozytywnie.

Dzięki za słuszne uwagi. Dokonałem pewnych uściśleń. Jeszcze przyjdzie pora na dodanie reszty braków.

Na ten moment możecie sprawdzić tekst zaznaczony na czerwono, gdyż dziś nad nim pracowałem najwięcej