Forum KrysztalyCzasu.pl

Trasda to tylko pierwszy trop po ciągnącej się przez całe miasto sieci goblińskich gangów.
El Ohaaraa, ogrowa pani kapitan straży miejskiej
Znów ci przeklęci mundurowi
Prywatna pani detektyw Tan Mesmes, dwoinka
wraz ze swym wierną towarzysz panią tan Coson, krasnoludką.



Tytułem wstępu

Lista poniższych zdarzeń jest stale powiększana. Zapraszam do lektury.

Nie zadzieraj z goblinami Glusk. Laboratorium alchemiczne Zmartwienia księcia Czepaka Miłość księżnej Heibraj nie zna granic

Ponad północną częścią murów Ogra-garu wznosi się wzgórze porośnięte niską trawą i kępami jałowców, które szumią nawet przy lekkim wietrze. Na szczycie stoi posąg kobiety wykonany z utwardzonego czarami cedrowego drewna. Na skutek działania słońca i słonej wody dawno temu przybrało barwę głębokiego brązu. Wysoka, smukła sylwetka odziana w krótką szatę trzyma miecz skierowany ostrzem ku ziemi w geście spoczynku. Okrągła tarcza opiera się o biodro. Twarz spokojna, a oczy skierowane są w stronę portu, jakby czuwała nad statkami wpływającymi do zatoki. Posąg jest niemal tak stary jak samo miasto mimo tego nie poddał się upływowi czasu i zachował niezwykłe szczegóły nie zniszczone pogodą.
Rzeźba znajduje się na piedestale wykonanym z czarno-szarego granitu takiego samego jak budulec miejskich murów Ogra-garu. Ten zaś otoczony jest kręgiem grubo ciosanego bruku porośniętego mchem. Kilka jałowców zapewnia ochronę przed palącym słońcem i szarpiącymi podmuchami wiatru. Plac przy Strażniczce otacza w kręgu sześć wąskich kolumn wykonanych z nieznanego w okolicy czerwonego kamienia. Między nimi rozrósł się wiekowy krzew wisterii, którego ogromne kwiatostany przez kilka wiosennych tygodni nadają miejscu magicznego charakteru zaś zapach i nektar przyciąga pszczoły z całej okolicy.

Nie wiadomo kogo przedstawia. Jedni mówią, że to posąg bogini Arianny, inni że to zapomniana przed wiekami opiekunka żeglarzy. Jedno jest jednak pewno - przyciąga do siebie roje pożytecznych owadów.
Najszybciej można się tutaj dostać opuszczając miasto przez północną bramę mijając wioskę łagiewników. Teren uniemożliwia wjechanie na szczyt konno ponieważ ścieżka wije się zakosami pomiędzy skalnymi załomami.
Ze względu na piękny widok na podgrodzie i port Strażniczka stałą się popularnym miejscem odwiedzanym tak przez miejscowych jak i przyprowadzanych tu przyjezdnych. Wieczorami można obserwować port rozświetlony dziesiątkami lamp oliwnych, których odbicia tańczą na wodach zatoki. Widok dzieci, kochanków, poetów, strażników czy tych, którzy szukają chwili spokoju od trudów codziennego życia nie jest niczym niezwykłym.
Mieszkańcy wierzą, że kiedyś odbywały się tu rytuały, choć dziś to przede wszystkim miejsce spacerów, spotkań i chwil wytchnienia.

Coś pięknego

Pod przyciskiem spoiler zwykle zamieszczam dwie zahaczki do przygód.
Jedna dla drużyn względnie dobrych.
Druga dla drużyn o niekoniecznie dobrych charakterach.

Dodałem dwa proste pomysły, ale niech zostaną
Pewnie jak wstanę od komputera wymyślę ciekawsze bo temat będzie za mną łaził

Od dawna na Orkusie Wielkim funkcjonuje instytucja niewolnictwa. Choć w wielu regionach powszechnie wykorzystuje się martwiaki jako siłę roboczą, wciąż nie sposób przecenić pracy wykonywanej przez istoty humanoidalne. Martwiaków nie można wprowadzić wszędzie — w wielu miejscach budzą niechęć lub wręcz strach — a ich kontrola wymaga kosztownych specjalistów, zdolnych utrzymać nad nimi pełną władzę.

Niewolnikiem na Orkusie można stać się zarówno z powodów wynikających z surowego prawa, jak i z przyczyn czysto faktycznych. Do pierwszej kategorii należą piraci pojmani przez wojska Katana, jeńcy wojenni, drobni przestępcy czy dłużnicy uchylający się od spłaty zobowiązań. Druga obejmuje osoby uznane za cudzą własność lub urodzone w niewoli.

Nietrudno dostrzec podobieństwa między losem takich niewolników a sytuacją chłopów pracujących na rozległych majątkach szlacheckich czy wyznawców wielkich kultów, gdzie obowiązki są liczne, a prawa — niemal żadne.

Stąd też obecność targów niewolników w wielu dużych miastach. Nie inaczej jest w Ogra‑gar. Targ położono niedaleko portu, przy jednej z licznych zatok otaczających miasto. Ponieważ trafiają tu niewolnicy z różnych, często odległych krain, miejsce to nie znajduje się w obrębie miejskich murów — z obawy przed zarazą i innymi zagrożeniami. Sam teren targowiska jest rozległy; obejście go pieszo zajmuje co najmniej dwie godziny. Oprócz otwartej przestrzeni, gdzie można oglądać „towar”, znajdują się tu liczne magazyny, zwykłe sklepy, dwie karczmy oraz kilka większych budynków przeznaczonych na spotkania kupców.

Główny plac przykryty jest wielkimi płachtami materiału, rozpiętymi na wysokich, pięcio‑ lub sześciometrowych słupach. Tworzą one prowizoryczny dach, który ma chronić zarówno kupców, jak i niewolników przed kaprysami pogody. Zimą pomiędzy słupami rozstawia się kosze pełne węgla — po rozpaleniu mają zapewnić odwiedzającym choć odrobinę ciepła. Zdarza się również, że gdy na targ przybywają bogaci kupcy, zwłaszcza powiązani z katańską rodziną lub lokalnym księciem, do koszy dorzuca się wiązki kadzidła, by zamaskować nieustanny, przykry odór unoszący się nad okolicą. Często kadzidła płoną także w glinianych misach ustawionych wzdłuż głównych przejść.
Aukcje przeznaczone dla zamożnych kupców odbywają się w specjalnie przygotowanych domach aukcyjnych, oddalonych od głównego placu i strzeżonych znacznie lepiej niż reszta targowiska. Budynki te wyróżniają się solidną konstrukcją, grubymi ścianami i wysokimi, wąskimi oknami, które wpuszczają światło, ale nie pozwalają zajrzeć do środka. Wnętrza są chłodne, kamienne, a mimo to utrzymane w pozornej elegancji — na tyle, by bogacze czuli się komfortowo, lecz nie na tyle, by zapomnieć, że uczestniczą w interesie, którego lepiej nie omawiać publicznie.

Aukcje prowadzone są przez wyszkolonych krzykaczy, którzy znają wartość każdego prezentowanego niewolnika i potrafią podkreślić jego umiejętności, pochodzenie czy potencjalną przydatność. W takich miejscach sprzedaje się hetery, uczonych, rzemieślników o rzadkich talentach, a także ubezwłasnowolnione białe martwiaki — towary, które wymagają odpowiedniej prezentacji i gwarancji jakości. Kupcy zasiadają na podwyższonych ławach, a obsługa dba o to, by nikt nie musiał mieszać się z tłumem zwykłych handlarzy. Licytacje bywają szybkie, ostre i pełne napięcia; niekiedy towarzyszą im szeptane rozmowy o przyszłych inwestycjach, sojuszach lub długach, które można spłacić nie monetą, lecz wpływami.

Zupełnie inaczej wygląda zwykła sprzedaż na zewnątrz, na otwartym placu. Tam handel jest głośny, chaotyczny i pozbawiony jakiejkolwiek elegancji. Niewolników ustawia się w rzędach, często na prowizorycznych podestach lub po prostu na ubitej ziemi. Kupcy przechadzają się między nimi, oceniając ich wzrokiem, zadając krótkie pytania lub żądając demonstracji podstawowych umiejętności. Strażnicy pilnują porządku, ale ich obecność ma przede wszystkim odstraszać złodziei i utrzymywać pozory kontroli.

Na zewnątrz ceny są niższe, a targowanie — znacznie bardziej agresywne. Tu sprzedaje się ludzi z transportów masowych: robotników, służących, jeńców wojennych, dłużników oraz tych, którzy trafili na targ wskutek wyroków lokalnych sądów. W powietrzu unosi się zapach kadzideł, dymu z węglowych koszy i wilgoci znad rzeki, a nad wszystkim panuje nieustanny gwar rozmów, nawoływań i sporów.

Choć oba światy — aukcje dla bogaczy i zwykła sprzedaż — funkcjonują obok siebie, łączy je jedno: Syndykat czuwa nad każdym ruchem, każdą transakcją i każdym szeptem. Niezależnie od tego, czy ktoś kupuje rzadkiego specjalistę za fortunę, czy zwykłego robotnika za garść monet, część zysku zawsze trafia do tej samej kieszeni.

Magazyny, w których przechowuje się niewolników, to niskie, masywne budynki z kamienia i gliny. Nowo przywiezionych poddaje się tam kwarantannie trwającej od jednego do dwóch tygodni, zanim trafią do wspólnych cel. Bramy strzeżone przez uzbrojonych ludzi, okratowane okna i płaskie dachy dopełniają obrazu surowej funkcjonalności. Warunki wewnątrz — zwłaszcza dla najtańszych niewolników — są opłakane: ciasne boksy oddzielone grubymi kratami, trochę starego siana na podłodze i wiadra na odchody, opróżniane przez wyznaczonych do tego niewolników. Wszędzie kręcą się kupcy i strażnicy, a atmosfera pozostaje napięta niezależnie od pory dnia czy roku. Tutaj każdy może zostać potraktowany jak towar.

Rankiem cały teren spowija gęsta, chłodna mgła spływająca z rzeki. Tworzy ona tłumiący dźwięki całun, który sprawia, że targowisko wydaje się jeszcze bardziej ponure i odizolowane.

Targiem zarządza jedna, doskonale zorganizowana gildia — Syndykat. To przestępcza korporacja kierowana silną ręką przez Dedario z Osmundu (kupiec, 12. poziom). Członkowie Syndykatu są pragmatyczni i bezwzględni wobec każdego, kto próbuje naruszyć ich wpływy. Dysponują rozbudowaną siecią informatorów — wśród straży miejskiej, dokerów, a nawet kilku radnych. Wspiera ich dobrze opłacana grupa skrybów, dbających o dokumentację i skutecznych w sporach z władzami miasta.

Na targowisku członków Syndykatu można rozpoznać po żelaznych pierścieniach noszonych na małych palcach lewej dłoni — przynajmniej tych, którzy mają dawać do zrozumienia, że „Syndykat patrzy”. Drugie tyle ludzi działa bez oznaczeń, mieszając się z tłumem kupców i niewolników. W razie problemów starają się ograniczać chaos, bo ten szkodzi interesom. Każda transakcja zawierana na targu — oprócz podatku miejskiego, opłat licencyjnych i kosztów przechowania towaru, nadzorowanych przez skrybów świątyni Katana — obciążona jest „dobrowolną” opłatą dla Syndykatu. Karczmy należą do nich w całości, a drobni sprzedawcy i wieśniacy chcący rozstawić stragany również muszą płacić haracz.

Ciekawa wizja targu w Ogra-garze. Fajnie, że zrobiłeś porównanie wartości niewolnika żywego do umarlaka. Nie zastanawiałem się nad tym zagadnieniem wcześniej. Co więcej kosztuje: jedzenie czy pm? oraz że nie wszystko do czego zdolny jest martwiak może zrobić niewolnik i na odwrót. Klimat przestępczy lekko pachnie okresem prohibicji. Dobry sos. Jest w czym pływać

Tak jak to teraz czytam to widzę, że strasznie porwałem zdania w tekście i przed wystawieniem na forum przydałaby się gruba obróbka. Przynajmniej zdania nie mają odwróconej kolejności (większość ) Nie wiem skąd u mnie taki koślawy styl pisania. Przecież nie mówię ta na co dzień....
p.s.
Musze przyznać si generując grafikę trafiła tu w punkt z klimatem obrazka.

Ja osobiście zaraz po obublikowaniu naciskam sobie długopis nad swoim postem i jeszcze nanoszę poprawki. Niektórzy twierdzą, że liczy się pierwsze wrażenie ale jakoś i tak nie mam spokoju, że na pewno jest jeszcze coś do poprawy

Tym razem się nie oszukiwałem i cały tekst wygładziłem z użyciem copilota. Teraz zdecydowanie łatwiej się go czyta.

I oczywiście jak wrzuci się go do si to ta proponuje kolejne zahaczki .... które czasem ciężko zignorować. Tutaj dostałem takie:

Jeśli chcesz, mogę dopisać:
- opis przebiegu konkretnej aukcji krok po kroku,
- sylwetki krzykaczy i mistrzów ceremonii,
- typowe konflikty i oszustwa podczas sprzedaży,
albo scenę, w której gracze trafiają na targ w trakcie ważnego wydarzenia.

Część pomysłów będzie generyczna jednak z tego sosu można wyłapać fajne rzeczy. Widzę też, że aktualnie udostępniony model produkuje dużo lepszy tekst niż pół roku temu.

Zastanawiam się czy to fajne czy straszne ... szczególnie że np. pisarze masowo korzystają ze wsparcia si. Były już przypadki, że wklejali bezpośrednio do tekstu książki wrzutki z copilota - np. Lena McDonalds. Nie jest pewnie jedynym rodzynkiem, a reszta lepiej się kryje.

i z podsumowania si (a jakże)

Badania wskazują, że około 45% autorów korzysta z jakiejś formy generatywnej sztucznej inteligencji, często do marketingu lub edycji, jednak ukrywanie tego faktu przy tworzeniu fabuły wywołuje największe kontrowersje

Korzystania z ai dziś już nikt nikomu nie zabroni. Można za pomocą kopiuj/wklej stworzyć całą encyklopedie lub napisać władcę pierścieni na nowo.
Pytanie czy praca autora ma być podyktowana przez ai czy raczej autor ma wyrazić siebie w tekście.
Korekta, inspiracje, ortografia interpunkcja, tłumaczenie, to myślę są dobre strony ai. Można być dobrym pisarzem ale mieć np. dysortografię.
Fajna jest też zabawa z ai kiedy się wrzuci gotowy tekst, a program zacznie nam go rozgałęziać wtedy do każdego rozgałęzienia piszemy nowy tekst i dalej program nam na to odpowiada. To dobre ćwiczenie na wyobraźnię. Jednak po pewnym czasie nie potrzeb już ai, bo nasz mózg się wystarczająco szybko uczy takich systemów myślowych i jest w stanie przewidzieć co się będzie chciało stworzyć. Po pewnym czasie ai przestaje być potrzebne i pozostaje jedynie wartość jaką niesie korekta tekstu.
Obawiam się co będzie potem ale mam nadzieję że to już sufit jaki osiągnęła ta technologia..
I tak namieszała tyle, że w wielu sytuacjach, np. zawodowych nie da się bez niej żyć xd

Gregu miałem teraz chwilę i mogłem na spokojnie przeczytać spotkania w Ogra-garze. Super są. Oczywiście każdy wybierze sobie z tego co lubi, ale takie źródło pomysłów jest bardzo użyteczne.

Bardzo się cieszę, że jest warte uwagi no i że może inspirować. Zapraszam do dołączenia