PBF - Boskie potyczki

[mordimer00]

Mordil z ciekawością przysłuchiwał się rozmowie i planach goblinów, czuł już podniecenie panujące w szałasie, widział jak niektóre z gobosów już pokazywały jak będą ścinać ludziów.
Nic nie mówił tylko zajadał kolejne robale wyciągnięte z woreczka.
Z ciekawością obserwował tych dalekich swoich kuzynów gdyż sam pochodził z dalekiego południa z pustynnych obszarów gdzie raczej jego plemię żyło w zgodzie z człowiekami no ale....

[namakemono]

- Chwała niech będzie Panu Uciech! Rozlewu krwi on co prawda nie pochwala, ale szczęście wasze Jego wszak jest szczęściem, zatem mus nam obrzędową biesiadą tak szczęśliwy traf uczcić, a kufle trunków zacnych w górę wznosząc imię Jego wychwalać i o błogosławieństwo prosić!

Keth, wybacz, że nie zagadałem do gnoma, spóźniłem się z postem. Okazja była doskonała, mam nadzieję, że jeszcze się jakaś trafi (może na biesiadzie, o ile do takowej dojdzie?).

[Keth]

Chata szamana Uhara

Huskun poczuł wzbierającą raptownie ekscytację. Krew poczęła żwawiej krążyć w żyłach młodego goblina, a przed oczami ucznia szamana stanęły znienacka obrazy radosnej przemocy i błyszczących złotą barwą łupów. Podstępna grabież i nieskrępowana żądza czynienia krzywdy był nieodłącznymi elementami goblińskiej natury, toteż nawet nie zaliczający się w poczet wojowników Turgunów Huskun zakrzyknął raz czy dwa donośnie, dając upust swej radości ze słów wodza.

Znaczniejsi rębacze, zasiadający bliżej wodza i szamana, jęli jeden po drugim gardłować za czym rychlejszym wyruszeniem na wyprawę. Huskun, od pewnego czasu nie cieszący się już wątpliwymi łaskami złośliwego starego czarnoksiężnika, rozsądnie unikał rzucania mu się w oczy, bacznie nadstawiał w zamian szpiczastych uszu żądny usłyszenia słów wypowiadanych przez ziomków.

Goblin nie zamierzał rzecz jasna wdzierać się na pokłady barek, nawet nie myślał o heroicznych szarżach z maczetą w ręku na człowieczych marynarzy - będąc istotą chytrą i przebiegłą, uczeń szamana planował już w łepetynce obłupienie ze skarbów tych wojowników, którzy upojeni zwycięstwem zbyt głęboko ulegną narkotycznym używkom spożywanym na miejscu tryumfu ku chwale Cycatego Morka.

Huskun nie zabiera głosu, przysłuchując się w zamian uważnie konwersacjom znaczniejszych od siebie...

[namakemono]

- Aleś poweselał, Huskun! No, no, dawnom cię takim wesołym nie widział. Ostatnio to chyba, jakeś Barthurowi, nieborakowi w zadek kijka wetknął, ja on się po poziomki schylił. Wiedz tedy, że pobożnemu Piana wyznawcy w rzezi uczestniczyć a krwi przelewać inakszy niźli we własnej obronie nie przystoi. Tedy gęby tak w radości nie wykręcaj, bo we łupieskiej wyprawie uczestniczyć nam nie wolno, jeśli na gniew Pana Uciech narazić się nie zamierzamy. Co inszego za zdrowie duszyczki sąsiada swego miodziku a inszego fermentowanego trunku wychylić kubek, w intencyi łupieskiej profesji przez niego porzucenia, ma się rozumieć.

Gusłek wraz ze swą trzódką w łupieskiej wyprawie wolałby nie uczestniczyć, chyba, że pod przymusem.

[deliad]

Borowirskie molo.

Kapitan Gurbin przetarł wilgotną już chustką twarz, widać człowiekowi o jego tuszy upał nie służył.

- Dobrze mości krasnoludzi, wyruszamy jeszcze dziś po południu, jak skwar trochę osłabnie. Możecie się już zaokrętować w koi pod pokładem. Jak tam wolicie.

Nim powrócił do notowania wnoszonego na pokład ładunku podszedł do niego człowiek prowadzący konia.
Kapitan podniósł na niego wzrok i wysłuchał jego słów. Kiwał głową, a jego wzrok zazdrośnie wodził po nowo przybyłym. Mimo, że jak na Orkus Wielki temperatura była zabójczo wysoka, Skela nie zdradzał jakichkolwiek objawów zgrzania. Nawet się nie pocił.

- Dobrze el Skelo. Widziałem, żeś nie lękliwy i dobre oko do strzelania masz. Stawka ta sama co dla krasnoludów. Prowiant wliczony w koszta, ino o konia sam dbasz.

[Araven]

Balian skinieniem dłoni pozdrowił człowieka nazwanego przez kapitan Skelą, zebrał niewielki tobołek ze swym dobytkiem i wszedł na pokład. Kapitanie, tedy my z Baziikhem pod waszą komendą teraz, oby Gotam Gor nas chronił.

[8art]

Barthur żuł Mordilowego robala mimo obrzydzenia. Ale mus mu to było zrobić. W koncu był pełnokrwistym goblinem i choć był dwukrotnie wieszy to nie przystawało mu w niczym innym odstępować od kuzynów. Zasuszony owad zdawało kręcił mu się w brzuchu i wił jak niespokojna glizda, powodując wielkie wzdęcie, które w końcu znalazło swoje ujście wraz z odgłosem burzowego pomruku. Choc nikt w chacie nie dostrzegł pioruna, to musiał on uderzyć w pobliską sławojkę, bo wnętrze śmierdzącej chaty wypełniło się nagle zapachem niczego właśnie innego jak nieczystości z wygódki. Olbrzym spróbował gto przekuć na swoją korzyść:

- To był znak bracia! Trza komuś w końcu obić mordę i zebrać duzo łupów.