PBF - Narodziny legendy

[Procjon]

- To wszystkie, możesz już nie całować skały - odparł Sivariael. - Chyba właśnie obaj uratowaliśmy sobie nawzajem życie - dodał zdziwiony. Niemal zemdlał z wysiłku, jaki sprawiło mu wypowiedzenie tych kilku słów. Powstrzymując wymioty, usiadł na kamiennej posadzce i zaczął leczyć ciężkie stłuczenia otrzymane w walce z strażnikiem grobowca.

Leczę się, szukam kamienia i zbieram warte spieniężenia przedmioty.

[mordimer00]

Llorvas stał na mostku spoglądając w ciągniętego przez nurt potoku drauga, powoli jego ciało opuszczała adrenalina. Dunmer zaczynał coraz bardziej odczuwać skutki ostatnich wydarzeń, jego klatka piersiowa bolała jak...i na dodatek ciężki oddech który pojawił się po tych całych bieganinach w podziemiach, zmęczony Llorvas siadł na kamieniu i zaczął sprawdzać swoje opatrunki, spoglądając na resztę towarzyszy.

Jeżeli komuś potrzebna pomoc to mogę go opatrzyć.

[Keth]

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Neviers obejrzał się w stronę Sivariaela z niedowierzaniem na twarzy, przybierając minę człowieka, który sądzi, że najwyraźniej się przesłyszał.

- Coś mi się zdawa, że to spore niedopowiedzenie - oznajmił cierpkim tonem, wciąż nie chowając swego miecza - Żem ci życie uratował, to nie ulega wątpliwości, chociaż wciąż jeszcze nie wiem, co mnie właściwie do tego pchnęło. Wszelako druga część opowieści nie do końca tu pasuje, bo niby kiedy tyś uratował życie mnie?

- Jak cię ten z sarkofagu sprawić chciał jak wieprzka - sardoniczny ton Sivariaela w niczym nie ustępował nucie sarkazmu dźwięczącej w głosie Bretona - Czarem odwróciłem jego uwagę...

- Całkiem niepotrzebnie, mówiąc szczerze, ale puszczę to w niepamięć - Neviers machnął lewą dłonią, zasnuwając powietrze dymem unoszącym się nad jego tlącym się płaszczem. Kiwnąwszy głową reszcie najmitów mężczyzna podszedł szybkim krokiem do ustawionego obok sarkofagu regału, spoglądając z błyskiem w oku na umieszczony tam w mosiężnym koszyku wielki kryształ.

- Chodźcie tutaj! - rzucił podniesionym głosem w stronę Hastura i kotołaka - Chyba pokonaliśmy już wszystkich!

Pora dokonać bardziej szczegółowych oględzin ołtarza i jego okolic. Ktoś ma jakieś specjalne deklaracje?

[namakemono]

Tak. Trond po raz kolejny chce sprawdzić, czy aby nie kryją się tu jeszcze jakieś pułapki, prawda Trond?
W imieniu Hastura poproszę o rzut na spostrzegawczość. Może coś tam jeszcze się wypatrzy, co naszym towarzyszom umknęło...

[Araven]

Piepsone kościaki. Musszem ssię uleczyć. Ale i tak najgorssa była ta passkuda pajęczyca. Jak mnie przycisssnęła do ziemi, to aż mnie na wymioty zbiera na ssamo wspomnienie. Ja siem ołtarza nie tykam, ja jesstem od zabijania.

Staram się podleczyć czarem.

[Procjon]

Jak się już podleczę, badam ołtarz pod kątem magii i szukam kamienia, potem zabieram ekwipunek draugrów i inne rzeczy warte zabrania, każdą rzecz sprawdzam z osobna czy jest magiczna.

[Keth]

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Chociaż posępny ołtarz ozdobiony stylizowaną podobizną prastarego smoka-boga promieniował nienamacalną złowieszczą aurą, w rozległej pieczarze panowała uspokajająca cisza. Do uszu intruzów dobiegał jedynie jednostajny szum spadających z góry kaskad wody i przyjemny szmer potoku.

Dyszący ciężko mężczyźni zebrali się przed pokrytymi niezrozumiałymi runami ołtarzem, spozierając to na pozbawionego większej części czaszki rezydenta sarkofagu, to na podobiznę Alduina. Stal powróciła w końcu do pochew, chociaż niespokojne spojrzenia bezustannie omiatały otoczenie podwyższenia.

- Coście tutaj narobili? - zapytał mokry od potu Hastur, wskazując palcem na leżący opodal runicznej ściany amulet chroniący przed nieumarłymi - Dostrzegli was?

- Ten jeden - odparł dziwnie niechętnie Neviers, trącając czubkiem buta uśmierconego przez siebie draugra - Sądząc po miejscu pochówku, był to jeden z tutejszych wojowników-kapłanów. Jeśli to prawda, a wszystko na to wskazuje, amulet najpewniej był wobec niego nic niewarty.

Szybko zmieniając temat, Breton wyciągnął przed siebie prawą dłoń i otworzył ją ukazując oczom towarzyszy ściskany między palcami kryształ, nierówno oszlifowany, skrzący się refleksami światła wpadającego do środka przez pęknięcie w sklepieniu.

- Co to, klejnot? - zapytał z wyraźnym ożywieniem wsparty na swym toporze Trond, obolały i posiniaczony, ale zarazem szczęśliwy, że udało mu się unieść cało głowę z niebywałej opresji.

- Klejnot, ale niezwyczajny - przytaknął Neviers unosząc przeźroczysty kamień pod światło - To klejnot dusz, zdolny uwięzić w swym wnętrzu duchową esencję żywych istot.

- Prawda - kiwnął głową Sivariael, odbierając Bretonowi niezwykły kamień i oglądając go samemu - Ten jest pusty, ale i tak to nader cenne znalezisko.

- Tylko co z runiczną tablicą? - bretoński obieżyświat wyminął altmera i zapatrzył się w rzędy wyciętych pod smoczą głową runów - Czy tego właśnie chciał mag z Białej Grani? Jeśli tak, ciekawym niezmiernie jak mu ją dostarczymy...

Inne wartościowe znaleziska znalezione przy ołtarzu opiszę później, chciałbym tylko wiedzieć, czy przeszukiwania dokonuje jedynie Sivariael i Hastur cz