Post
autor: deliad » 19 lipca 2013, 18:34
Zamek Zakonu Czarnowidzących, okres szkoleń
Mimo usilnych przekonywań,Mordilowi nie udało się nic wskórać w sprawie swoich snów. Przeor jednoznacznie dał znać, że zajmą się ich wyjaśnianiem, jeżeli Nieulękli wrócą zwycięsko z powierzonej im misji.
Po dość skąpej wieczerzy składającej się głównie z rzepy i innych warzyw, awanturnicy trafili do jednej z wież gdzie, wzdłuż spiralnie zwijających się schodów, znajdowały się ciasne i skąpo wyposażone cele. Wreszcie drużyna mogła bezpiecznie pogrążyć się we śnie. Ten jednak nie trwał zbyt długo. Zbudzono ich jak tylko rozległy się piania pierwszych kurów.
Zaprowadzono ich na śniadanie gdzie zastał ich Rag-hug. Wraz z nim do sali wkroczyła czereda nietypowych osób z ochotą zabierająca się do jedzenia.Barthura i Imaginerusa zabrano do mnicha zielarza, który miał zająć się ich ranami. Wysoki jak dąb drab o koślawym nosie miał szkolić Bathura i Mordila, szczupły i przygarbiony ork okazał się nauczycielem Huskuna i również Mordila, piękna elfka była dość znaną iluzjonistką, która miała szkolić Imaginerusa. Człowiek z zielonej szacie o czerwonym nosie i rubasznym uśmiechu na zaopatrzonej w dwa podbródki twarzy, był kapłanem Piana sprowadzonym do poinstruowania, w sprawach wiary, Gusłka. Przybył także wysoki i szeroki w barach człowiek, który okazał się kapłanem Gotam-gora, sprowadzony aby wydobyć w Balinie głęboko ukryte pokłady wiary.
Rag-hug przedstawił wszystkich sobie i przydzielił miejsca do ćwiczeń.
Od tego momentu zaczęła się mordęga. Każdy dzień wyglądał podobnie. Widać, że mnichom zależało na czasie, bo szkolący, którzy zazwyczaj wydłużali sztucznie czas szkolenia, aby żyć na rachunek szkolonych, tym razem wyciskali ze swych uczniów siódme poty. Zaraz po nich, nauczyciel zmieniali się i szkolili technikę posługiwania się bronią. Jakby tego było mało mnisi zarządzili, że gobliny oraz Barthur muszą poznać podstawy języka wspólnego i wpajali w nich do późnej nocy nowe słowa i gramatykę.
Mnisi jednak kręcili z niezadowoleniem głowami. Tempo nauk było zbyt wolne. Aby, wykrzesać z nich resztki sił, raczyli ich zaklęciami, które Gusłek i Balin rozpoznali jako "Przełamanie słabości" i szkolono ich także całymi nocami. W pewnym momencie Mordil zorientował się, że nie spał już od sześciu dni. Nie czuł jednak zmęczenia faszerowany czarami i wstrętnymi wywarami.
Po tygodniu intensywnych szkoleń niektórzy z Nieulękłych zakończyli naukę, inni natomiast w których odkryto potencjał, szkolili się nadal.
Nieulękli z czasem zaczęli tracić kontakt z rzeczywistości. Każdy dzień i każda noc były podobne. Ćwiczyli bez wytchnienia. Sami już nie wiedzieli czy jedzą kolacje czy śniadanie.
Nagle pewnego dnia, całkiem niespodziewanie, nauki zakończyły się. Mnisi pozwolili Nieulękłym udać się do swych cel, gdzie przespaliby pewnie ze dwie doby, ale pozwolono im jedynie na szesnaście godzin.
Zebrano ich na dziedzińcu. Zdawałoby się, że wyglądali jak chodzące trupy, które bez specjalnych przygotowań wtopią się w szeregi wroga.
Odprawa była, krótka i dosadna. Każdemu wręczono posrebrzona broń, instruując, ze błogosławieństwo aktywuje się słowami " W imię Asteriusza moja broń jest pobłogosławiona". Plecaki wypakowane ekwipunkiem, jedzeniem i pięcioma fiolkami wody święconej trafiły na ich przygarbione plecy.
Pięciu mnichów wspólnymi modłami otworzyło portal podobny jaki znajdował się za wodospadem.
- Pamiętajcie, aby postępować tak, żeby nie urągać Asteriuszowi. Z niecierpliwością będziemy wypatrywać znaków waszego sukcesu. Ruszajcie na chwałę Asteriusza - rzekła na odchodne Elassar.
