Forum KrysztalyCzasu.pl

Jaskinie nie należały do ulubionych miejsc elfki. Ponure, często ciasne i wilgotne podziemne korytarze i groty nie wzbudzały w niej ciepłych uczuć. Towarzysze szykowali się by ruszyć dalej gdy nagle elfce przypomniała się stara legenda. Mówiła ona o Jaskini Wiecznego Szczęścia, której wnętrze było niczym nieskazitelna tafla wody. W owej jaskini można było odnaleźć swe szczęście, ale wówczas nigdy nie odnajdywało się już drogi powrotnej. Ponoć polerowane ściany korytarzy odbijały wizerunek każdego, kto nimi przemierzał, a ten, kto zwrócił uwagę na swe odbicie tracił zupełnie poczucie czasu i orientacje i zostawał w jaskini do śmierci. Jedno, nawet przelotne spojrzenie zamieniało się w wieczne wpatrywanie się w ścienne obrazy - ponoć ukazujące najskrytsze pragnienia, od których nie można się było uwolnić.
Caratris znieruchomiała na chwilę w myślach wyobrażając sobie siebie stojąca przed gładką ścianą i nawet nie zdającą sobie sprawy, że powoli umiera z głodu, pragnienia i wycieńczenia.

- Cudownie - wyrwało się elfce i dopiero po chwili zorientowała się, że powiedziała to głośno. Em... znaczy, nieważne. Opowiem Wam potem.

Elfka machnęła ręką i już miała ruszyć do jaskini, gdy nagle przypomniało jej się, że wchodząc do głębokich jaskini należy zabrać ze sobą coś, co można znaleźć na powierzchni, jako talizman gwarantujący bezpieczny powrót. Gdzieś też słyszała, żeby wchodząc do jaskini należy po trzech krokach obejrzeć się za siebie, a potem... co potem? Zapomniała?!
Miny towarzyszy skutecznie odegnały jednak myśli o kolejnych przesądach, które może akurat w tej sytuacji byłyby odpowiednie.

- Poczekajcie chwileczkę - Caratris szybko zeszła z kamiennego mostu, oderwała trochę kory z najbliższego pnia, pogładziła szorstki kawałek drzewa i schowała do kieszeni.

Rany uruk hai zasklepiały się mocą spływającą od samego Katana. Taki był boski dar dla umiłowanej przez Pana rasy. Vader czuł gdzieś w kościach, że są blisko. Szaman, który uciekł z pewnością szykował jakąś niespodziankę, niekoniecznie miłą. Ale czego innego można się było spodziewać. Kilku nieznajomych wyrżnęło w pień połowę jego gwardii. Nauczony doświadczeniami podziemnych walk jakie stoczyli w Waluzji, Barth szedł korytarzem i notował w pamięci miejsca, gdzie mogliby łatwo stawić czoła ewentualnemu wrogowi.

Wyleczeni mocą samozdrowienia, wchodzicie do jaskiń kultu Kilquato, widzicie kamienne płytki z zębami różnych zwierząt, tylko częśc płytek ma zęby krokodyli, raeszta ma inne, rozpoznał to Druid juz w postaci Półorka.

Wchodzicie do jaskiń kultu Kilquato, widzicie na podłodze jako jej część, kamienne płytki z zębami różnych zwierząt, tylko część płytek ma zęby krokodyli, reszta ma innych zwierząt, rozpoznał to Druid już w postaci Półorka, nie widać nikogo żywego ani nieumarłego, po płytkach można iść dalej, robicie to? Jak tak to po jakich płytkach stąpacie?

Rzucam kamienie na kolejne płytki, oczywiście chowam się tak aby nic mnie nie zabiło w wielkim pierdut. Najpierw sprawdzam płytkę z krokodylem a potem kilka innych.

Wybieram jeden z większych i rzucam najpierw na krokodyla, potem biorę kolejny i na inny symbol itd.

Watek techniczny

Dycha heszcze ktorys z wojownikow z jakimi przed chwila sie starlismy? Jesli tak to mozemy go przesluchac. Zadam proste pytania: jak przejsc przez ten korytarz, czy staniecie jest bezpieczne na kamieniu x, itp. Odpowiedzi tak, nie. Bede wiedzial czy mowi prawde czy klamie wiec niewazne jak odpowie, bo bedziemy wiedziec czy jest ok.

- Tez chcialem z nim pogadac... - Powiedzial zrezygnowamy Uruk: - ale nim zasklepily sie moje rany, elf zamiast nam dziekowac czolobitnie za wyratowanie go z nielichych opresyji ulotnil sie jak kamfora. Zaiste dziwne obyczaje maja rodowici Kosianie. Ale niech tam.
Amrasie mniemam, ze droga wolna?

- Co za niewychowany elf. To jest najwyraźniej jakaś gorsza część puszczy.- zasępiła się elfka nie mogąc zrozumieć jak elf mógł się oddalić nie zamieniwszy z nimi ani słowa. Panowie, kto chętny na to by iść przodem? Caratris wyczekująco patrzy na towarzyszy. A tak w ogóle co to za pomysł robić pułapki przy samym wyjściu? Dość to kłopotliwe gdyby przyszło szybko opuścić jaskinie. Nasuwa się też dość ponure przypuszczenie, że dalej będzie tylko gorzej... chociaż, może właśnie o to chodzi, by już na wstępie odwieść ciekawskich od planów zajrzenia do środka.