Forum KrysztalyCzasu.pl

Garro otarł pot z czoła. Kilkugodzinne zabiegi, w tym oczyszczanie ran i nastawianie wybitych kości ze stawów, dały się we znaki u zmęczonego zielarza. Kapitan, który cały czas czuwał nad losem swoiego najlepszego bosmana, podał Garro niewielką czarkę z czarnym, aromatycznym napojem. Po wypiciu trzech łyków sen i zmęczenie zeszły z zielarza niczym ręką odjął. Garro dowiedział się, że ten cudowny napój swą tutaj kawą, pitą często przez khitajczyków i shemitów.

Zmęczony - ale zadowolony z fachowej pomocy rannemu - Garro przysiadł przy stole na dole karczmy "Meteoryt". Na środku sali, pod szklaną kopułą, stał niewielki kamień mieniący się na czerwono-purpurowo-zielono, będący ponoć owym meteorytem. Wtem do środka wszedł Galvat, nieco zadyszany i wyraźnie pobudzony.

- Musimy się zbierać. Mamy ogon! - szepnął konspiracyjnie, dopił piwo za zingarczyka i uchylił lekko drzwi, wyglądając na zewnątrz.

Puste ulice skrywały w sobie wiele cieni - a kto wie, może i wiele ciekawskich oczu.

Garro zapłacił za posiłek jedną złotą lunę i trzymając się blisko Galvata, ruszyli w drogę powrotną do "Klejnotu Kordawy".

***

Pierwsze ptaki zaczęły swój poranny śpiew, choć słońce jeszcze nie wynurzyło się zza morza. Sigurd tchnięty bardziej nudą, niż instynktem, postanowił się przewietrzyć, kiedy Nehaher kończył jeszcze śniadanie. Otworzył drzwi z karczmy ale zaraz je zamknął z prędkością atakującego węża. Nie minęła nawet sekunda, gdy w drzwi ze stukotem wbiła się strzała lub bełt.

***

Adoth

Sigurd co tak tymi drzwiami trzaskasz?

Wyspy Baracha, karczma "Kordawski klejnot"

- Ano właśnie - odezwał się Nehaher, wytrącony z zamyślenia nad talerzem niedojedzonych szprotek. - Miotasz się jak nie przymierzając, Pikt po porębie, gdy ja się tutaj skupić próbuję... Nie możesz trochę ciszej?

Wyspy Baracha, karczma "Kordawski klejnot"

- Garro tylko bez głupstw. Zostań tutaj i schowaj się w najciemniejszy kąt jaki widzisz. Przyjrzę się tym rzezimieszkom i zaraz wracam. Gdyby rozpętała się jatka, biegnij do karczmy po pozostałych. Ja sobie jakoś dam radę - powiedział szeptem Galvat po czym nie czekając na odpowiedź uzdrowiciela, ruszył w stronę kusznika.

Galvat co sił w nogach pędził między zaułkami. Wiedział doskonale, że liczyła się każda chwila. Kątem oka zobaczył, jak na ulicy trzy osoby podkradają się pod przeciwległy budynek. Galvat szybko schował się za rogiem, przebiegł parę metrów do "Klejnotu Kordawy" i skoczył niby ryba z wody wprost do środka karczmy, obijając się o stół i powodując natychmiastową reakcję u barbarzyńców, którzy natychmiast wyciągnęli broń z pochew.

- Chcą podpalić budynek! - ryknął Galvat, podnosząc się. W powietrzu zaczynało powoli cuchnąć dymem...

Wyspy Baracha, karczma "Kordawski klejnot"

Zdyszany Galvat kontynuował:

- Jest ich czterech. Zastawiłem na nich pułapkę w zaułku przed karczmą. Musimy ich mieć żywych! Zagońmy ich tam, a na pewno nam nie uciekną - wyrzucił z siebie, po czym łapał kolejne hausty powietrza.

- Garro wie, żeby zawiadomić karczmarza. Odetnijcie owieczkom inne drogi ucieczki zaganiając do ośmiometrowego korytarza, miedzy kamiennymi budynkami przed wejściem do karczmy - wysapał Zamorańczyk, podnosząc się z podłogi.

- Ruszajmy! - krzyknął dobywając noża.

Wyspy Baracha, karczma "Kordawski klejnot"

- A to wyrodki nieczyste, Bogów ni ludzi się nie boją - jęknął Nehaher, gdy już dotarło do niego, iż spokój tego ranka zdecydowanie odszedł do przeszłości. - Oby Set nie był dla nich łaskawy i oby im dzieci w węże pozamieniał!

Zupełnie nie przeszkadzało mu przy tym, iż nie ma najbledszego pojęcia o tym, na kogo ciska swe klątwy. Zaraz też chwycił za stojący na stole dzban wody i wylał jego zawartość na siebie i swoje odzienie.

- Tylko czterech? - zapytał Galvata - Azaliż jeno z przodu zaczaiły się rezuny owe, czy może z tyłu też są?

Adoth

Tylko wzruszył ramionami, tylko czterech to nie problem pomyślał

Wyspy Baracha, karczma "Kordawski klejnot"