Forum KrysztalyCzasu.pl

Adoth

Czy frontalny czy od tyłu jeden demon, trza ich zabić i tyle, co tu się rozczulać hehe

Wyspy Baracha, karczma "Kordawski klejnot"

- Zostawcie jednego przy życiu, byśmy mogli go wypytać, kto ich na nas nasłał - sapnął czarownik, także wstając. - Nie musi być cały, ważne, żeby mógł mówić...

- Jeśli tego nie zrobicie, to znajdziemy się w ciemnej dupie Kushyty - dodał po chwili. - A ów nieznajomy poszczuje nas kolejnymi zbirami... I tak do skutku. Wszakże pomyślcie, że i Conan dupa, kiedy wrogów kupa - Nehaherowi najwyraźniej zebrało się dziś na ludowe powiedzonka. - Trzeba nam usunąć prawdziwego wroga, a nie jego wysłanników. Zostawcie wiec takiego, który wygląda, jakby coś mógł wiedzieć.

Adoth

Postaramy się, co nie Sigurd?

Adoth wraz z Sigurdem wyskoczyli przez wąskie, boczne okienka. Zaraz za nimi wyskoczył Galvat, który przeturlał się dwa metry po ziemi, by na końcu odbić się mocno nogami i stanąć na równe nogi. Ukryty w karczmie Nehaher skupił się i mamrotał coś w po stygijsku. Napastnicy zdołali już podłożyć ogień i obrzucić karczmę dwoma słojami z płonącą cieczą. Trzech z nich dobyło broni: ogromne, półtoraręczne miecze wysunęły się z sykiem z pochew. To nie mogli być zwykli piraci: zabójcy byli profesjonalistami. Z zasłoniętych twarzy przebijały się jedynie duże oczy, dodatkowo pomalowane na biało, by optycznie powiększyć oczy. Czwarty z napastników krył się w cieniu i wlaśnie wypuścił kolejny bełt, który chybił celu: gdyby Adoth nie odskoczył, pocisk wbiłby mu się w prawe oko.

Napastnicy przemówili coś w dziwnym, gardłowym języku i ruszyli powoli w ofensywnej postawie w stronę barbarzyńców. Galvat pozostał widocznie uznany za niezbyt ważnego, bądź chcieli zostawić strzelcowi pole na czysty strzał. Łotr z Zamory rzucił nożem w idących przeciwników; nóż z głośnym brzdękiem odbił się od półtoraręcznego miecza, którym zasłonił się zabójca.

To z pewnością byli zawodowcy.

Języki ognia szybko wspinały się na pierwsze piętro; czerwona poświata zapewniała dobrą widoczność. Pierwsze krzyki ludzi rozległy się po okolicy.

- Pożaar! Pożaaaar! - krzyczeli po zingarsku i argossańsku mieszkający nieopodal ludzie, uciekając z domów.

Szczęknęły skrzyżowane miecze. Sigurd walczący mieczem i tarczą miał przeciwko sobie dwóch nacierających napastników. Adoth szykował się do odparcia trzeciego nacierającego. Tymczasem z cienia wyskoczył trzeci napastnik, biegnąć wprost na Galva: w prawej ręce trzymał zakrzywioną szablę, w drugiej zaś nóż do parowania ataków.

Wyspy Baracha, karczma "Kordawski klejnot"

- Najpierw woda, później głazy - westchnął Nehaher - A teraz ogień... Coś się na mnie zawzięły te żywioły ostatnio...

Skoncentrował się, rozszerzając swoją percepcję na całe pomieszczenie karczmy i dalej, poza ściany budynku. Nie wyczuł jednak żadnego, dodatkowego zagrożenia, jedynie obecność zwykłych przechodniów a także rodzinę karczmarza. Wydawało się, że przeciwnicy znajdują się tylko z jednej strony budynku. To nieco poprawiło mu humor i zainspirowało do działania. Zapach spalenizny stawał się bowiem powoli coraz silniejszy, a przez jedno z okien i szparę pod drzwiami zaczęły wpełzać już pierwsze pasma duszącego dymu... Nie zwlekając dłużej podbiegł do bocznego okienka, w któym przed chwilą zniknął Galvat...

Płonąca belka z trzaskiem oderwała się od stropu karczmy i spadła na dół, wzbijając kurz i miliony iskier w powietrze. Sekundę później Sigurd przeskoczył nad płonącym drewnem, uciekając od zamachu ostrego jak brzytwa, półtoraręcznego miecza. Aesir krwawił z ciętej rany nad prawym ramieniem; jedno z ostrzy dosięgło go i nie był w stanie się obronić. Krew płynęła lekkim strumykiem między pofalowanym materiałem skórzni.



Kilka metrów dalej cymmeryjczyk krzyżował miecze z innym napastnikiem, który dorównywał mu w sztuce wojennej. Ciosy odbijał i blokował z trudem, ale jednak. Adoth miał problemy, by skutecznie wyprowadzić atak.

Płomienie ogarniały cały budynek; krzyki ludzi mieszały się z trzaskiem płonących drewien. Zewsząd nadbiegali ludzie z wiadrami i pojemnikami z wodą. Galvat już szykował się do obrony, gdy jego przeciwnik zatrzymał się w połowie, zaryzykował szybki rzut oka na bok, po czym nagle dmuchnął w gwizdek, wydając przeciągły, ciężki do zniesienia dźwięk.

Jego towarzysze na dany sygnał zaczęli się wycofywać. Walczący z Sigurdem wyprowadził uderzenie od góry; aesir zablokował tarczą uderzenie, ale przyklękł na jedno kolano. Napastnicy wykorzystali okazję i rozpierzchli się w dwie przeciwne strony, chowając miecze w biegu. Walczący z Adothem mężczyzna rzucił się niespodziewanie do ucieczki, prosto w tłum nadbiegających ludzi.

Galvat już miał ruszać w pościg, gdy jego uwagę przykuł ryk bólu Nehahera. Obejrzał się; stygijczyk wił się z bólu na ziemi, trzymając głowę rękami.
Garro właśnie dobiegł z wiadrem wody; spojrzał tylko na płonący budynek i wzruszył ramionami z bezsilności.

- To podpalacze! Tam są! - krzyknął ktoś z tłumu, wskazując palcem na barbarzyńców i Galvata. Ich przeciwnicy byli tuż tuż, ale świadek wskazał tylko na nich... i zniknął z powrotem w nacierającym z wodą tłumie.

Adoth

Ale cwaniaki

Wyspy Baracha, uliczka przed karczmą "Kordawski klejnot"

Słowa eksplodowały w umyśle czarownika niczym czerwone meteory, przechodząc w kłującą zieleń, by następnie rozmyć się w fali fioletu. Nie usłyszał nawet swego krzyku. Przez chwilę świat przestał istnieć, zalany falą barw bólu. Powrócił w odsłonie pełnej cierpienia, kłując blaskiem płomieni i tnąc krzykami zebranych ludzi. Conan...? Ale jak? To niemożliwe, przecież to barbarzyńca... Kontakt tego rodzaju nie może... Atak mentalny... - myśli plątały się i wpadały na siebie chaotycznie, podobne do stada oślepłych, spłoszonych nagle ptaków. Stygijczyk zacisnął zęby walcząc o odzyskanie kontroli nad ciałem i umysłem. Po chwili udało mu się zepchnąć ból gdzieś na granice świadomości. Tkwił tam dalej, jednak nie przeszkadzał już tak bardzo. Mógł teraz zebrać myśli... Zaplanować ucieczkę... Szybko!

Zorientował się, że klęczy i wstał niemal natychmiast. Rozciągnął świadomość na umysły swych towarzyszy, przesyłając im mentalny obraz tyłu karczmy i znajdujących się za nią zaułków:
"To dobra droga ucieczki" przekazał, mając nadzieję, że wraz z informacją nie przeniósł na nich także bólu głowy "Tam trudno nas będzie znaleźć. Musimy zejść w kanały. Conan żyje, prosi o pomoc. Jest gdzieś pod miastem. Pospieszcie się, zanim zrobi się naprawdę gorąco!"

To szczury, musimy się oddalić od ognia i tych przyjemniaczków.