Forum KrysztalyCzasu.pl

Dziękuję mości druidzie, pijam tylko krew wampirów na jakie poluję, ot takie zboczenie. Ale wzniosę z wami ten toast mimo, że to zioła i spirytus, wasze zdrowie. Ale się porobiło, wampir, czarnoksiężnik, druid sługa Sharami, kapłan Katana, książe Waluzji i Pani Cratris, elfka Wysokiego Rodu córa Pana Ukrytego Królestwa Elfów, siedzą wśród kości ożywieńców i obok truchła czarnotrupa pijąc wywar z ziółek i spirytu, ale mnie ten skurczybyk poszczerbił. Wy takoż nie wyglądacie kwitnąco.

Złe moce jakimi emanował czarnotrup minęły. Barth odetchnął z ulgą, choc wiedział, że nadal są narażeni na ogromne niebezpieczeństwo.

- Warto by było takie zwycięstwo opić butelczyną Gardestajna, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. - Uśmiechnał się uruk: - To była zacna walka, ale musmy być przygotowani na atak popleczników tego czarnotrupa. Zrbobimy tak...

Posyłając strzałę za strzałą Caratris nie bardzo przejmowała się otoczeniem. Jej głównym celem stało się unicestwienie czarnotrupa i wszystkiego, co ten wyczarowywał. Gdy walka wreszcie się skończyła elfka ledwo stała na nogach, a ręce drżały jej od włożonego w strzelanie wysiłku.
Caratris spojrzała na towarzyszy którzy ledwo trzymali się na nogach, albo, tak jak Arus, generalnie już się nie trzymali. Coś w niej kazało jej jak najszybciej pobiec z pomocą czarnoksiężnikowi i pozostałym, ale zamiast tego przewróciła się na podłogę i tylko ostatkami siły woli zdołała zachować przytomność. Na szczęście najgorszy stan jakoś minął.
Elfka słuchała toczących się wokół rozmów, dochodzących do niej trochę jakby zza ściany, bo głosy wydawały się przytłumione i pozbawione barwy. Dopiero gdy Radagast podał elfce mocno trącący procentami trunek Caratris nieco oprzytomniała.
- Osz... - żachnęła się elfka wąchając trunek - daje po nosie to coś... - Caratris mimowolnie zaśmiała się i pociągnęła łyk. - Nikt nam nie musi wierzyć Radagaście, ważne, że my wiemy, że to prawda. Poza tym, zapewniam Cie, że historie jakie zrodzą się z tego, czego dziś dokonaliśmy dotrą do wielu uszu, przerodzą się w legendy, które potem będą przekazywane z pokolenia na pokolenie. Choćby nikt nam nie wierzył i tak zostaniemy zapamiętani.
Rozmyślanie na temat przyszłych legend przerwał swą przemową Emhyr. Elfka na dłuższa chwilę zawiesiła na nim wzrok i niemal nie roześmiała się w głos, gdy znów pomyślała sobie, że całkiem fajny jest ten Wampir. Za długie przebywanie z orkiem, półorkiem, żonatym księciem-elfem i czarnoksiężnikiem zdecydowanie wpłynęły na jej ocenę płci przeciwnej... a może to te rany? Tak, na pewno rany... Caratris odetchnęła z ulgą rozsiadając się wygodnie przy ułożonym przez Radagasta ognisku. Ta chwila odpoczynku trzeba wykorzystać do cna. Nawet łażące w pobliżu zombie nie były w stanie zmącić spokoju elfki.

Taki amulet przyda się i mi. Jeżeli nie macie nic przeciwko wezmę jeden.

Proszę Radegasta o krótką modlitwę do Sharami w podziękowaniu za kolejne ocalenie.

Książe, unicestwiłem jego duszę specjalnie przygotowanym do tego sztyletem, czarnotrup nie powstanie ponownie a Arus słusznie mniema, że ożywieniec ów został ostatecznie zniszczony. Widzę, że będziecie odprawiac modły dziękczynne raczej nie zostanę, żegnam państwa, jeszcze się zobaczymy.