Forum KrysztalyCzasu.pl

Hotel Night City Hilton (18 sierpnia 2021, godz. 17.24)

Dwaj policjanci prewencji doskoczyli do Angela przyjmując do wiadomości tożsamość mężczyzny i mijając go w drodze ku wejściu do hotelu. Strzelanina umilkła w zaskakujący sposób, ucichł zarówno trzask licznych pistoletowych wystrzałów jak i terkot broni automatycznej.

Prostując się szybko Thomas obrzucił bacznym wzrokiem swe otoczenie, nie wypuszczając Avengera z dłoni. Większość gapiów zdążyła już uciec, inni uparcie tkwili rozpłaszczeni na jezdni bądź chodnikach, nie przejawiając większej ochoty do podniesienia głów. Na wysokości skrzyżowania z Piętnastą Aleją pojawił się kolejny radiowóz, zablokowany natychmiast korkiem. Stanowiący jego załogę policjanci wyskoczyli z wozu lawirując pomiędzy porzuconymi na Preston Street samochodami, powtarzając wezwania wykrzykiwane od dłuższej chwili przez ich partnerów z drugiego radiowozu.

- Chryste Panie - jęknął Andersen podnosząc się z kolan i spoglądając w stronę szerokich marmurowych schodów Hiltona - Jeden z naszych oberwał!

Podążając za wzrokiem szefa ochrony hotelu, Thomas ujrzał znienacka leżące na drugim stopniu ludzkie ciało, ubrane w ciemny strój personelu Hiltona. Lynn Carrowey tkwiła za karoserią jakiegoś sportowego samochodu kilka metrów od potencjalnych zwłok, machając uspokajająco dłonią w kierunku swego dyżurnego opiekuna. Profil Thomasa Aniolkowskiego

- Lynn, Rick! Namierzyliście strzelających?!

Angel Niespokojnie rozglądał się na wszystkie strony nie mogąc zorientować się wciąż skąd padły strzały...

Lynn wyjrzała jeszcze raz zza samochodu i zobaczyła Thomasa dała mu więc znak, że wszystko jest w porządku. Potem odwróciła się do chłopaka, chwyciła go za ramiona i patrząc mu w oczy spytała:
- Kim był Marek? Dlaczego zaczął strzelać? Skup się, to bardzo ważne.

Lynn pomyślała, że dobrze byłoby sprawdzić, czy leżący na schodach pracownik hotelu jeszcze żyje, ale coś podpowiadało jej, że marne na to szanse. Usłyszawszy krzyki Angela Lynn odpowiedziała krótko:

- Człowiek leżący na schodach zaczął strzelać do tych przy czarnym sedanie. Inne strzały padły gdzieś z tłumu.

- 'NCPD! Detektyw Carroway! Opuscic bron i pozostac na miejscu! Ty tam z komorka - grzecznie sie rozlacz i odstaw telefon. Jeszcze bedziesz mial czas na dokonczenie rozmowy! Nie mam w zwyczaju dwa razy powtarzac! Poza tym nikomu z nas nie zalezy na tym, by cos sie przypadkiem stalo waszemu szefowi wiec po co prowokowac los, prawda?'

Daje ochroniarzom kilka sekund na reakcje i nie przestajac w nich celowac, a po uslyszeniu Angela dodaje:

- 'To co, moge zameldowac, ze wszystko tu mamy pod kontrola czy nadal chcecie sie bawic w strzelanego?'

Hotel Night City Hilton (18 sierpnia 2021, godz. 17.25)

Trzej ochroniarze - Rick dopiero teraz spostrzegł, że wszyscy byli śniadoskórzy i mieli azjatyckie rysy twarzy - zawahali się na chwilę, ale kilka ostrych słów rozpłaszczonego na chodnika człowieka z miejsca przekonało ich do posłuszeństwa wobec uzbrojonego policjanta. Starając się nie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów odłożyli na chodnik swoje pistolety maszynowe, posyłając je w stronę detektywa kopnięciami butów i składając ręce na karkach.

Poruszając się równie ostrożnie jak jego obstawa, strzeżony przez śniadoskórych mężczyzn człowiek wstał z chodnika odwracając się w stronę mierzącego go bacznym wzrokiem policjanta.

- Immunitet dyplomatyczny! - krzyknął wyglądający na korporacyjnego urzędnika mężczyzna - Jesteśmy objęci immunitetem dyplomatycznym! Pracujemy w ambasadzie Bloku Indonezyjskiego! Zostaliśmy zaatakowani, proszę natychmiast zapewnić nam bezpieczeństwo!

Słysząc słowa urzędnika, Rick przechylił się nieco w bok i zerknął pośpiesznie na tablicę rejestracyjną czarnego sedana, natychmiast zwracając uwagę na coś, co wcześniej ze zrozumiałych powodów przeoczył: samochód rzeczywiście miał blachy korpusu dyplomatycznego.

Po chwili zastanowienia opuszczam bron i odkrzykuje do Aniolowskiego:

- 'Sytuacja opanowana! Mam 4 osoby w tym 3 strzelcow! Ponoc posiadaja immunited dyplomatyczny!'

Cos caly czas nie daje mi spokoju. Zaczalem szybko przypominac sobie ostatnich kilka minut: strzaly z broni malokalibrowej, chlopak z Hiltona strzelajacy seria, ochroniarze strzelajacy w odpowiedzi... przygladam sie przesunietej w moim kierunku broni... pistolety maszynowe...

- 'Angel! Nie jestem pewien, ale mam wrazenie, ze nadal brakuje nam conajmniej jednego strzelca!'

Nakazuje pracownikom ambasady przykucnac chowajac sie za samochodem.

- 'Prosze o wsparcie w celu zepewnienia pracownikom ambasady bezpieczenstwa!'

Hotel Night City Hilton (18 sierpnia 2021, godz. 17.25)

Lynn pochyliła się pośpiesznie nad leżącym bezwładnie ciałem, z troską odnotowując w myślach wielkie plamy krwi przesiąkającej przez koszulę mężczyzny na wysokości jego klatki piersiowej. Trafiony co najmniej trzema pociskami, noszący uniform Hiltona człowiek nie przejawiał żadnych oznak życia, chociaż Lynn wiedziała, że nowoczesna medycyna potrafiła niemalże wskrzeszać zmarłych.

- Mam ofiarę! - krzyknęła w stronę Angela - Brak funkcji życiowych, wielokrotnie postrzelony! Potrzebna sekcja TT, natychmiast!

Schowany dotąd za Jaguarem hotelowy boy doskoczył do nieruchomego ciała, drżąc wskutek niepohamowanego wstrząsu.

- To Mark, jeden z naszych ochroniarzy - wykrztusił młodziutki pracownik hotelu - Zawsze ma dyżur przy wejściu... czy on naprawdę nie żyje? Ja pierdolę...

Dwaj policjanci z radiowozu porzuconego na skrzyżowaniu z Piętnastą Aleją dobiegli do podstawy schodów, jeden z nich uklęknął na moment obok Lynn i ofiary strzelaniny.

- Adam 413 do centrali! - funkcjonariusz przekręcił głowę w stronę noszonego na ramieniu modułu łączności - Strzelanina pod hotelem Hilton! Co najmniej trzy ofiary wymagające medycznej asysty! Sytuacja opanowana, cofnijcie do nas maszynę TT, wisi gdzieś nad Charter Hill!

Z głośnika modułu dobiegło suche potwierdzenie programu kryzysowego Komendy Głównej. Policjant przełożył odbezpieczonego Ronina do lewej ręki, palce prawej przycisnął do szyi leżącego w kałuży krwi człowieka.

- Chyba nie żyje - stwierdził po kilku sekundach cofając dłoń i oglądając się na Lynn - Standardowa procedura zabezpieczająca czy macie jakieś specjalne rozkazy?

Hotel Night City Hilton (18 sierpnia 2021, godz. 17.25)

Krzycząc w stronę Angela, Rick machnął równocześnie dłonią nakazując rzekomym Indonezyjczykom schować się za sedanem, ale jeden z nich nie usłuchał wezwania i nie bacząc na broń policjanta przeskoczył z uniesionymi wysoko rękami na przeciwną stronę samochodu, pochylając się nad ciałem swego partnera.

- Gdzie leziesz?! - krzyknął Carrowey nie rozumiejąc w pierwszej chwili intencji ochroniarza. Słysząc ów okrzyk mijający czerwonego Jaguara policjant z sekcji prewencji okręcił się na pięcie i wymierzył lufę Ronina w pierś pracownika ambasady.

- Ashraf został ranny! - oznajmił podniesionym głosem ochroniarz, skacząc wzrokiem pomiędzy lufą karabinu i ciałem swego postrzelonego przed sedanem towarzysza - Potrzebuje pomocy! Proszę do mnie nie celować, mam immunitet dyplomatyczny!

- Co z nim zrobić, sir?! - krzyknął w stronę Ricka policjant z prewencji - Ma immunitet?

Hotel Night City Hilton (18 sierpnia 2021, godz. 17.25)

Angel opuścił broń i wyprostował się, bo strzelanina przed hotelem ustała całkowicie. Niemal wszyscy przechodnie pouciekali znikając na obu krańcach ulicy, na miejscu pozostała jedynie grupka pracowników Hiltona, powołujący się na dyplomatyczny immunitet obcokrajowcy i zabezpieczający miejsce dramatycznych wydarzeń policjanci. Przywołane ponownie przez centralę KG, aerodyny straży pożarnej i Trauma Team wystrzeliły ponad dachy wysokich budynków i zaczęły podchodzić ostro do lądowania wypełniając powietrze przeraźliwym wizgiem swych pracujących na wysokich obrotach napędów.

Służbowy smartfon Thomasa zaczął dzwonić uporczywie, toteż detektyw natychmiast odebrał połączenie odnotowując w pamięci widniejący na ekranie urządzenia trójwymiarowy emblemat NCPD.

- Victor 11, co się tam dzieje? - w głośniku rozległ się głos oficera dyżurnego komendy - Próbowałem was wywołać przez komunikator w wozie, ale nie odpowiadajcie. Podaj raport sytuacyjny!

Angel lekko zdezorientowany szybko zmieniającą się szybko doszedł do siebie. Wyciągnął smartfona, nakierował po kolei na każdego z Azjatów każdemu z nich robiąc zdjęcie które chwilę później szybko trafiło do rejestru policyjnego.

- Detektyw Aniolkowsky, sytuacja opanowana, wraz z funkcjonariuszami Lynn i Rick Carroway rozpoczynamy procedury wyjaśniające. Do bazy danych przesłałęm zdjęcia uczestników strzelaniny przed hotelem, tłumaczą się immunitetem dyplomatycznym, proszę o szybką weryfikację. Do tego czasu jestem zmuszony zatrzymać ich aż otrzymam potwierdzenie. Proszę też o ewentualne dyspozycje na wypadek potwierdzenia immunitetu. Proszę również o dane zastrzelonych boyów Sammy Patcher i... cholera... Lynn jak ten drugi zabity się nazywa?!

Hotel Night City Hilton (18 sierpnia 2021, godz. 17.28)

Technicy medyczni TT natychmiast przystąpili do oględzin ofiar strzelaniny, na zwęglonego trupa w kabinie Mitsubishi nie zwracając najmniejszej uwagi, bo w tym akurat przypadku nawet dalece zaawansowana nanotechnologia nie mogła już w niczym pomóc.

- Trzy definitywne zgony, sir - zameldował jeden z medyków, podchodząc szybkim krokiem do kierującego akcją Thomasa - Tamten boy zginął od kawałka karoserii, który przebił mu czaszkę i uszkodził nieodwracalnie mózg. Facet na schodach dostał prosto w serce, ustały wszystkie funkcje życiowe. Gość w samochodzie... cóż, powiedzieć, że to porządnie wysmażony stek to zbyt mało.

- A co z tym Indonezyjczykiem? - zapytał Angel spoglądając na przekładanego na nosze pracownika cudzoziemskiej ambasady.

- Jest w stanie krytycznym, ale stabilnym. Rany postrzałowe tułowia, przede wszystkim uszkodzenia płuc. Zabieramy go do siebie.

Jeden z noszących taktyczne pancerze funkcjonariuszy podprowadził bliżej hotelu swój radiowóz, wysiadł z wozu podchodząc do detektywa z paszportami dyplomatycznymi uczestników strzelaniny w dłoni.

- Zrobiłem weryfikację dokumentów skanerem, sir - oświadczył - Wszystkie są autentyczne, goście naprawdę pracują w ambasadzie Bloku Indonezyjskiego.

Angel przywołał do siebie Lynn i Ricka, odprowadził wzrokiem startującą pośpiesznie AVkę zespołu Trauma Team. W głębi ulicy pojawiła się ciężko opancerzona policyjna karetka oraz towarzyszący jej samochód techników śledczych. Tłum na Preston Street ponownie zaczął gęstnieć, na początku bardzo powoli, ale z każdą chwilą żądnych sensacji gapiów było coraz więcej - zresztą nie tylko gapiów.

- Kamery już tu są - oznajmił Rick spoglądając wymownie w kierunku aerodyny NT54, wyposażonej w kilka baterii zewnętrznych teleobiektywów rejestrujących w wysokiej rozdzielczości wszystko, co działo się przed wejściem do Hiltona z wysokości zaledwie dziesięciu metrów nad nawierzchnią jezdni.

Dajcie mi minutkę - powiedziała Lynn do Ricka i Thomasa po czym podeszła do chłopaka, który miał ją zaprowadzić do hotelu.

- Dobrze się czujesz? Hej, popatrz na mnie. Dasz sobię radę, prawda? Ah, powiesz mi jak masz na imię? - Lynn uśmiechnęła się do chłopaka chcąc trochę podnieść go na duchu, w końcu nie codziennie jest się w samym środku strzelaniny... chociaż, w Night City pewnie różnie to bywa. - Gdybyś sobie coś przypomniał, albo, nie wiem, chciał porozmawiać, to zawsze możesz odezwać się do mnie. Chociaż tak, wiem, z policją ciężko się gada... - kobieta poklepała chłopaka po ramieniu. - Obowiązki wzywają.
Upewniwszy się, że chłopak trochę się uspokoił i nie pozostawiono go samemu sobie Lynn pożegnała się i wróciła do swoich 'towarzyszy'.

A propos kamer - Lynn zerknęła na aerodynę - nadal mam ochotę przyjrzeć się nagraniom z kamer, możliwie jak najszybciej, póki pamięć jeszcze świeża. Ponoć tam - wskazała skinieniem głowy na budynek Hacjendy - też mają monitoring. Ja się nie rozdwoję, więc dobrze by było posłać tam kogoś po nagrania. Ja zaraz wrócę do hotelu...
Ile czasu zajmie identyfikacja ciała w samochodzie?
Lynn nagle zainteresowała się wrakiem, spojrzała uważnie na palący się nadal samochód i zaczęła obchodzić go dookoła wypatrując czegoś, co mogło przydać się w śledztwie. W czasie, gdy przyglądała się miejscu zdarzenia wyciągnęła z torebki mały notesik i długopis - uwielbiała notować i jakoś nigdy nie przyzwyczaiła się w tej kwestii do elektroniki. Ręczne notatki miały duszę...
- Rzuciło się Wam w oczy coś ciekawego? W ogóle, skąd padły pierwsze strzały? Byliście nieco bliżej wydarzeń niż ja. Zakładając, że pewnie naboje były bezłuskowe, niczego ciekawego na ulicy nie znajdziemy, ale może warto się przejść... Któryś z Was coś widział? Kim są Ci ludzie?

Lynn bezwiednie zaczęła zasypywać pytaniami Ricka i Thomasa chcąc dowiedzieć się jak najwięcej o tym, co widzieli i słyszeli.

Hotel Night City Hilton (18 sierpnia 2021, godz. 17.30)

Lynn obeszła szybko gaszony sprawnie wrak Mistubishi, starając się nie wchodzić w drogę noszącym ciężkie kombinezony strażakom i szukając wzrokiem jakichkolwiek leżących na jezdni łusek. Zgodnie ze swoimi oczekiwaniami nie znalazła ani jednego, ale spostrzegła inny zastanawiający fakt - chociaż nader usilnie wypatrywała śladów szkód poczynionych przez ponad tuzin pistoletowych pocisków, nigdzie nie dostrzegła żadnego otworu, żadnej przestrzeliny.

Pogodziwszy się z porażką dziewczyna zawróciła szybko w stronę wejścia do hotelu, przywołując za pomocą swej odznaki najbliższego strażnika Hiltona.

- Detektyw Lynn Carrowey, NCPD - przedstawiła się starannie dobranym pod kątem uprzejmości głosem - Wyrazy współczucia z powodu śmierci kolegi. Potrzebny mi natychmiastowy dostęp do waszego monitoringu. Może mnie pan zaprowadzić do centrali?

Przyciśnięty do muru potokiem pytań i obłaskawiony zarazem uroczym spojrzeniem, strażnik obejrzał się na chwilę w stronę rozmawiającego głośno z Thomasem szefa ochrony Hiltona, a potem ustąpił pod naporem podstawianej mu ustawicznie pod nos odznaki i wprowadził policjantkę do wnętrza holu przepychając się przez tłumek wstrząśniętych dystyngowanych gości Hiltona.

- Pani pozwoli, to na parterze - oświadczył mężczyzna poprawiając ukryty pod czarną marynarką niewielki automat.

Hotel Night City Hilton (18 sierpnia 2021, godz. 17.32)

Paul Andersen z trudem powstrzymywał swe narastające wzburzenie, śląc pełne wściekłości spojrzenia w kierunku skupionych za sedanem pracowników indonezyjskiej ambasady, pilnowanych przez Ricka i dwóch uzbrojonych funkcjonariuszy prewencji.

- Zabili mojego człowieka, do kurwy nędzy! - wyrzucił z siebie zaciskając obie dłonie w pięści pośród cichego pomruku elektrycznych siłowników cyberkończyny - Dranie zastrzelili go na schodach mojego hotelu!

- Nie znamy wszystkich okoliczności zajścia - odpowiedział uspokajającym tonem Angel, nie chcąc na razie zwracać uwagi szefa ochrony Hiltona na fakt, że to najpewniej jego człowiek pierwszy otworzył ogień, ciężko raniąc jednego z cudzoziemców - Jak się nazywa pański podwładny?

- Mark Carter, od dwóch lat na etacie firmy - wycedził przez zęby Andersen - Członek ochrony...

Rozmowę przerwał dowódca sekcji strażackiej, który stanął przy detektywie roztaczając wokół siebie odór spalonej gumy i paliwa.

- Wrak dogaszony, nie stwarza już zagrożenia - oznajmił strażak - Gdzie mamy go przewieźć, do waszego laboratorium? Czy technicy wyciągną trupa tutaj?