Forum KrysztalyCzasu.pl

Ptaki z furkotem odleciały z drzew, spłoszone nagłym wyciem rogu. Róg odezwał się po raz drugi, mrożąc krew w żyłach wszystkim obecnym przy obozowisku. Elfy nie czekały, aż pierwsi przeciwnicy pojawią się na horyzoncie. Każdy z nich znał swoje miejsce i już po paru uderzeniach serca przy ognisku stała tylko drużyna, zbierająca swoje rzeczy.

- Szybko, do tych tuneli - krzyknął głośno Eris - zbyt głośno - w biegu poprawiając plecak.
Kilka przebiegniętych kroków w zupełnej ciszy wydawały się nienaturalne, wręcz groteskowe do całej sytuacji. Gdy wszyscy już biegli, kilka metrów dalej słychać było pierwsze odgłosy walki.

Ujadanie wargów, świst strzał, brzęczenie stali uderzającej o stal. Za wysokimi trawami i drzewami nie było wiele widać. Wrzaski, nawoływania i krzyki odbijały się echem po lesie, zaś wtórowały im jęki i wycie rogów i bębnów.

- To nie może być zwykły patrol! - stwierdził Strażnik.

- Mam nadzieję, że sobie poradzą... - dodał w biegu Ceorl, adiutant Erisa. - Myślę, że po tym wszys...

Niebyło dane dokończyć zdania, gdyż upadł na ziemię, koziołkując jeszcze przez parę metrów. Strzała wystająca z jego szyi nie pozostawiała złudzeń co do jego zdrowia. Był martwy zanim dotknął ziemi. Odgłos pędzącego przez leśną ściółkę warga natychmiast zwrócił uwagę Galdora i Hastamira, którzy ledwo zdążyli się zatrzymać przy zmarłym rohirrimie. Obydwaj równocześnie dostrzegli ruch w pobliskich krzakach. Jeźdźcy wargów pędzili ku nim, a do pierwszych dających schronienie skał zostało niecałe sto metrów. Wyglądało to, jakby niewielki, około ośmioosobowy patrol orków chciał okrążyć elfy, podczas gdy reszta była związana walką od frontu.

Wszystkim wydawało się to dosyć dziwne, gdyż orki zazwyczaj nie używają takiej wyszukanej taktyki...

- A Morgoth eith she paeitha! Noro heides, noro vales! - krzyknął elf, ściągając z pleców łuk.

Ulfhedin ścisnął w dłoniach siekierę. Gotował się do walki.
- No chodzie tu pieski, Ulfhedin coś dla was ma - zakrzyknął złowrogo.

Wszeteczna matko! Kiedyż ja odpocznę?- zahuczał poirytowany Dwalin dobywając mieczy, po czym wpadł w zarośla.

Pierwszy warg wyskoczył przez krzaki, lądując z rozprutym brzuchem na ścieżce, turlając się jeszcze przez parę metrów i zostawiając za sobą smugę krwi i wnętrzności. Wystrzelony jak z balisty ork wylądował u stóp Ulfhedina, który z radością zakończył żywot nieszczęśnika, odcinając mu toporem głowę. Dwalin mruknął porozumiewawczo do beorninga, szykując się do kolejnego ataku.

Sekundę później świsnęła strzała, którą wystrzelił w krzaki Galdor. Ktoś jęknął głośno a chwilę później przez gęste zarośla paproci wyskoczył warg, kłapiąc paszczą i szarżując na stojącego bezbronnie strażnika.

Praciaen rozmył się w powietrzu. Kątem oka dostrzegł jakiś ruch i w ostatniej sekundzie uskoczył z drogi kolejnemu jeźdźcowi, który niechybnie by go potrącił. Elf przeturlał się po ziemi i ściągając łuk z pleców przycelował i wypuścił strzałę. Ta o włos minęła głowę orka i z cichym stukotem wbiła się w drzewo, tym samym rozpraszając czar. Sindar znów stał się widoczny.

Eris, Maerl i Theor stanęli plecami do siebie, otoczeni przez czterech jeźdźców, którzy niewiadomo kiedy pojawili się na ścieżce.

Hastamir w ostatniej chwili postrzelił warga, który już miał zacisnąć wielkie kły na przedramieniu Galdora.

Kolejni jeźdzcy wychodzili przez krzaki i spomiędzy drzew. Szybki rzut oka wystarczył, by naliczyć 9 przeciwników, a wśród pobliskiej roślinności mogło podchodzić jeszcze raz tyle.

Dwalin i Ulfhedin rzucili się na pomoc rohirrimom, którzy nie walczyli przynajmniej w połowie tak dobrze na ziemi, jak na koniach. Maerl padł cięty zakrzywioną szablą, Eris był przygnieciony przez warga - z którego wcześniej zrzucił cięciem orka, zaś Theor parował ciosy jeźdzca i jego wierzchowca.

Nagły okrzyk zwrócił uwagę Galdora. Hastamir został postrzelony w prawe ramię przez łucznika wychodzącego z krzaków. Ork niedługo się nacieszył zwycięstwem, po chwilę później skończył ze strzałą w oku. Tym razem Praciaen nie spudłował.W tymczasie wielki beorning powalił orka i warga, zaś Dwalin i Galdor pomogli Erisowi i Theorowi.

Jak zbawienie wszyscy usłyszeli brzmienie rogu elfów i świst strzał niechybiających celu. Jeźdźcy zaczęli się wycofywać, nawołując i gwiżdżąc do odwrotu. Dwóch jeszcze padło, nim zniknęli w krzakach, zaś jeden wykorzystał moment nieuwagi Galdora, który dobijał jednego z orków, i ciął go szablą po łopatce i ramieniu i odjechał, znikając w pobliskim gąszczu roślinności. Obrońcy dopiero teraz na tyle ochłonęli, że poczuli ból w ranach.

- To nie były orki z Goblińskiej Bramy. Musimy podążyć ich tropem - szybko rzucił Nezmir, podchodząc bliżej. Zgodnie z rozkazem naszego kapitana, musimy was opuścić. I przykro mi z powodu zmarłych - dodał smutnym tonem, patrząc prosto w oczy Erisa, starającego się opanować łzy. Stracił dwóch zaufanych ludzi, lecz mimo to postanowił dalej spłacić dług wobec swych wyzwolicieli.

- Musicie zaczekać do jutra rana, jeżeli chcecie wejść do paszczy lwa - dodał inny elf, zbierający strzały orków. - Jutro rano podejdziemy pod bramę i spróbujemy ich wywabić.

Mgła się zaczęła rozrzedzać, zaś pierwsze promienie słońca przebijały się przez gęste gałęzie drzew.

Zrobimy jak mówisz elfi przyjacielu, poczekamy, ale blisko wejścia, kiedy możemy wchodzić? Znaczy kiedy zaatakujecie by ich wywabić?

Coś gęsto w tych okolicach od wszawego orczydła!

-warknął Dwalin kopiąc stygnącego warga.

..coraz większa mnie nachodzi ochota, by wparować do tego Goblińskiego miasta z jakimś zbrojnym hufcem krasnoludzkim, miast urządzać jakoweś podchody. Echh.. ale w pobliżu nie ma żadnego liczniejszego oddziału. Do kroćset!

Ruszajmy do Miasta Goblinów nim nas tu wypatrzy jakiś wróg.

Ciemne korytarze, tuż po świcie.

Odgłosy walki i dźwięki rogów i gwizdków słabły z każdym kolejnym przebiegniętym metrem wgłąb Gór Mglistych. Wejście do pierwszego korytarza było stosunkowo słabo ukryte: ledwie parę gęstych krzewów górskich jeżyn przesłaniało wąskie wejście, służące wieki temu jako wyjście awaryjne. Kamienny portal z zatartym napisem i popękanymi kolumnami świadczył i bardzo długiej nieobecności mieszkańców góry.

Gęste pajęczyny porastały wąski na dwa metry korytarz wykuty w skale. Świst wiatru z początku ogłuszał, zaś podczas dalszej drogi słabł aż ucichł do granicy słyszalności.

Starannie wykute ściany świadczyły o doskonałym kunszcie krasnoludów drążących tunele.

- Moria - przeczytał z zachwytem i jednocześnie smutkiem Dwalin, przyglądając się runicznemu napisowi na jednym z pierwszych napotkanych skrzyżowań. - Dalej nie umiem przeczytać. Runy są zbyt wytarte.

Pozostałe dwa korytarze niczym się od siebie nie różniły. Ten, który prowadził do Morii, zakręcał i schodził w dół, w kierunku przeciwnym do Goblińskiej Bramy. Pozostałe dwa rozwidlały się na prawo i lewo, pod kątem 45 stopni. Wszystkie prowadziły w dół, w głąb góry.

Cienie pochodni tańczyły w spokojnym rytmie na pozornie płaskiej ścianie. Drewniane stemple stanowiące podporę dla korytarzy wyglądały, jakby były postawione tam tydzień temu.

Dwalin gleboko wciagnal powietrze.

Smierdzi tu goblinami. Tedy! - po czym bez wahania ruszyl w prawy korytarz.

Ciemny korytarz jakby chciwie pochłaniał światło trzymanych pochodni. Wszyscy bardziej czuli, niż widzieli, że korytarz opada łagodnie w dół. schodząc tak przez około 5 minut wszyscy byli pewni, że znajdują się niemal 30 metrów pod poziomem gruntu. Nagle korytarz odbił w lewo. Cisza aż dudniła w uszach. Dwalin, jako naczelny przewodnik pierwszy wszedł w zakręt. Po chwili przywołał resztę.

Korytarz prowadził do wielkiej komnaty, służącej kiedyś jako magazyn. Świadczyły o tym pordzewiałe kilofy leżące na podłogach, stare lampy górnicze oraz zardzewiały i nienadający się już do użytku sprzęt górniczy. W szczątkach mebli Galdor wypatrzył kilka leżących kości, porozrzucanych niedbale po ziemi. Strażnik zidentyfikował je jako krasnoludzkie.

Nagle Eris odskoczył jak poparzony a w powietrzu zaroiło się od nietoperzy, które całą chmarą leciały do korytarza, z którego wszyscy przeszli. Niektóre z nietoperzy zostawiły na ekipie ratunkowej małe niespodzianki w postaci strawionego jedzenia.

W tymczasie Hastamir dostrzegł dwa kolejne wyjścia, na szczęście podpisane. Jedno prowadziło jeszcze w dół, zaś runiczny napis głosił

MIEJSCE SPOCZYNKU GÓRNIKÓW Z MIASTA MORIA

Pod spodem zaś wykute na prędko i bez większej staranności

MIEJSCE PRZEKLĘTE, UCIEKAĆ

Drugi napis zaś oznajmiał o przejściu w głąb góry.