Forum KrysztalyCzasu.pl

Szefie, nagle pojawił się przede mną burmistrz i jakaś kobieta, on nagle jakiś czar rzucił na mnie i padłem, potem musieli mnie zawlec do celi. Wszyscy przygotowywali się do ataku i boju z samym Alcantarem prawdopodobnie.

Na słowo "szefie" Ulrich aż czuł przyjemne uczucie, które zagrzewało go do walki, podnosiło na duchu i sprawiało, że człowiek chciał żyć.

Uczucie władzy.

- Richtig nie deine wina. Gut się spisałeś, będzie premia - rzekł protekcjonalnie, ale tak, by każdy słyszał - choć niekoniecznie rozumiał.

- A wy? Nie wiedzieliście, że pod domem Herr burmistrza ciągną się podziemia? Nieźle was nawinął wokół palca... wydaje mi się, że po tej aferze powinniście wybrać nowego zarządcę... odważnego, sławnego und w ogóle... - rycerz włożył w ostatnie zdanie najwięcej wysiłku, mówiąc najpierw ironiczne, a potem tonem starego dziadka, dającego dobre rady dla wnuczków, pokazując przy tym na siebie samego.

14 największa sala, sala obrzędowa.

Tu odbywają się największe ceremonie i tu jest główny punkt kultu Morglitha w podziemiach.
Na dół prowadzą trzy rzędy schodów dwa na boki, jeden prosto.

Naprzeciw wejścia wysoko jest mała galeria, na którą wchodzi się wąskimi schodkami wykutymi w ścianie. Na galerii znajduje się kamienny magiczny tron (odpowiedni czar czarnoksięski, z wszystkimi konsekwencjami w nim opisanymi), z którego Alcantar zwykle obserwuje rytualne obrzędy. Po bokach sali znajdują się głębokie nisze, w których spoczywają kamienne, zdobione sarkofagi. Po odsunięciu płyt odsłaniają się zmumifikowane ciała. Bandaże są świeże ciała należą do zaginionych osób.

W rogach sali stoją dymiące koksowniki. Ściany ozdobione są malowidłami rytualnymi i płaskorzeźbami związanymi z kultem Morglitha. W centrum pomieszczenia stoi okrągły ołtarz ofiarny z żelaznymi okowami i rowkami odpływowymi. Obok niego wyrysowany jest duży pentagram a z drugiej strony ołtarza jest podest ze stojakiem i imakiem na księgę.

W ścianie naprzeciwko wejścia, po prawej stronie wykuta jest ogromna czaszka. W oczodołach płoną smolne kaganki emitujące smugi dymu o żywicznym zapachu. Szczęka tej czaszki jest otwarta, w jej głąb prowadzi krótki, dwumetrowy korytarz kończący się ścianą.

Ostrze katzbalgera przyjemnie zadźwięczało, natrafiając na szyję czarnoksiężnika. Głowa Alcantara potoczyła się po ziemi, zwiastując praktycznie koniec walki. Ostatnie martwiaki padały pod ciosami Liviona i Shagrata. Ulrich nieśpiesznie podniósł głowę przeciwnika i wznosząc ją ponad siebie krzyknął z tryumfem:

- Mówiłem, że cie dopadnę, gadzie!!! Jahahahah! - śmiech był histeryczny a jednocześnie głęboki, jakby brzmiał ze studni. Następnym dźwiękiem było głuche uderzenie czaszki czarownika o ołtarz ofiarny.

- Katanie, patrz, jak bezczeszczę ołtarz tego Humperpumpernikla* Morglitha! Patrz und podziwiaj swego sługę! Ewentualnie podlecz, jeśliś łaskaw - dodał już ciszej, idąc w stronę rannych.

Pomoc nadeszła wkrótce, na wieść o tym co się dzieje, sprowadzono kolejnych zbrojnych i kilku kapłanów. Rannych opatrzono.

Znaleźliście tu plany Alcantara, dowody, ze przygotowywał Drugą Noc Rzezi, chciał pzrywołać Demona Rzezi Yoghana i zebrać tylu nieumarłych ilu zdoła. To on skupywał ciała, kazał je porywać i stał za niewyjaśnionymi zniknięciami i zabójstwami.
Porwanie dzieci, było tylko podstępem, miało odwrócić uwagę od domu burmistrza.
Ciekawość burmistrza go zgubiła, chodząc po piwnicach swej posesji, znalazł stare wejście go podziemi. I pewien amulet, dzięki niemu dusza Alcantara zawładnęła ciałem burmistrza. Czarnoksiężnik doprowadził do śmierci rodziny burmistrza i pod przykrywką żałoby realizował swój plan.

Zdobyliście sporo gotówki wystarczy by mieszkać wygodnie tu kilka lat.

Jesteście Bohaterami Hillcrest.

Ulrich dzięki poparciu ludu i szeptanym tu i tam słowom zachęty by go wybrano oraz łapówkom, został wybrany zastępcą burmistrza, będzie przez rok pełnił jego obowiązki, do czasu kolejnych wyborów miejskich.
Shagrat, poluje na rzezimieszków wokół miasta, Eithart służy świątyni Graama i Gorlama, Svarth przepija z Feskirem łupy.